கதவருகில் நிற்கும் ஜீவாதிபதி

டிசம்பர் 31
இதோ, வாசற்படியிலே நின்று தட்டுகிறேன்@ ஒருவன் என் சத்தத்தைக்கேட்டு, கதவைத் திறந்தால், அவனிடத்தில் நான் பிரவேசித்து, அவனோடே போஜனம்பண்ணுவேன், அவனும் என்னோடே போஜனம்பண்ணுவான். (வெளி 3:20)
இன்னொரு ஆண்டின் முடிவிற்கு நாம் இப்பொழுது வந்திருக்கிறோம். உள்ளே வருகிறதற்கு அனுமதிகோரி மனிதரின் வாசற்படியில் பொறுமையுடன் கர்த்தர் இன்னும் நின்றுகொண்டிருக்கிறார். வெகுநேரம் அவர் வெளியிலே காக்கவைக்கப்பட்டிருக்கிறார். வேறு யாராக இருப்பினும் நம்பிக்கை இழந்து, திரும்பி வீட்டிற்குப் போயிருப்பார். ஆயின் நமது இரட்சகர் அங்ஙனம் செய்யார். அவர் நீடிய பொறுமையுடையவர், ஒருவரும் கெட்டுப்போகக் கூடாதெனக் காத்திருக்கிறார். ஒருநாள் கதவு வேகமாய்த் திறக்குமென்று நம்பிக்கையுடன் காத்திருக்கிறார்.

கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் அழைப்பிற்கு பதில் கூற மறுப்போரைக் காணும் வேளையில் நாம் வியப்படைகிறோம். அயலகத்தார் கதவைத் தட்டுவார்கள் எனில், உடனடியாக கதவு திறக்கப்படுகிறது. ஒருவேளை விற்பனையாளன் கதவைத் தட்டியிருந்தால், வீட்டில் யாராவது ஒருவர் கதவைத் திறந்து, எங்களுக்கு எந்தத் தேவையும் இல்லை என்று சொல்லுவார். ஒருவேளை நாட்டின் குடியரசுத்தலைவரோ மாநிலத்தின் ஆளுநரோ வந்திருந்தால், வீட்டில் இருப்போர் முந்தியடித்துக் கொண்டுபோய் கதவைத் திறப்பார் என்பது நிச்சயம். அவரை வரவேற்பது தாம் பெற்ற நற்பேறு என்று கருதுவார். ஆயின் படைப்பாளரும், தாங்குகிறவரும், மீட்பரும் கதவருகில் நிற்கும்போது பாராமுகத்தோடு அமைதியாயிருப்பது மிகுந்த விநோதமாயிருக்கிறது.

கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து நம்மைக் கொள்ளையிட வரவில்லை, நமக்குக் கொடுக்கவே வந்திருக்கிறார் என்பதை அறிந்தும் மனிதன் அவருக்கு மறுப்புரை கொடுப்பது பகுத்தறிவற்ற செயலாகும். அவர் நீடுவாழ்வை மிகுதியாக நல்கவே வந்திருக்கிறார்.
வானொலி இறையியல் சொற்பொழிவாளர் ஒருவரிடம் இரவில் வெகுநேரம் கழித்துத் தொலைபேசியில் ஒருவர் தொடர்பு கொண்டார். தனது வீட்டிற்குச் செல்லும் முன்னர் அவரைச் சந்திக்க அனுமதி கோரினார். இரவு வெகுநேரம் ஆகிவிட்டதே என்று கருதி, பிரசங்கியார் அவர் வருவதைத் தடைசெய்யவேண்டும்மென்று நினைத்தார். பல காரணங்களைக் கூறியும் அவர் வற்புறுத்தவே கடைசியில் இணங்கினார். பார்வையாளர், வானொலி ஊழியத்திற்குச் செலவாகும் பெருந்தொகையை அன்பளிப்பாகக் கொடுத்துவிட்டு உடனடியாகச் சென்றுவிட்டார். அப்பொழுது அந்தப் பிரசங்கியார், அவரை வீட்டிற்கு வரவேற்றது எவ்வளவு நல்லது என்று சொல்லி மகிழ்ந்தார்.

ஜோ பிலிங்கோ இதனை உயிரூட்டம் உடைய கதையாக வடிவமைத்துக் கூறியுள்ளார். வீட்டில் உள்ளோர் உரையாடிக் கொண்டிருந்தனர். வீட்டுக் கதவைத் தட்டும் சத்தம் திடீரெனக் கேட்டது. யாரோ வந்திருக்கிறார் என்று ஒருவர் கூறினார். மற்றொருவர் குதித்தெழுந்து ஓடிச்சென்று கதவைத் திறந்தார். வேறோருவர், வந்திருப்பது யார்? என்று வினவினார். வாசற்கதவு அருகிலிருந்து பதில் வந்தது. இறுதியில் வீட்டின் தலைவர் அவரை உள்ளே வரச்சொல் என்று கத்தினார்.

சுருங்கச் சொன்னால், இதுவே நற்செய்தியாகும். கவனித்துக் கேளுங்கள்! யாரோ ஒருவர் கதவருகில் நிற்கிறார். அவர் யார்? அவரே ஜீவாதிபதியும் மகிமையின் கர்த்தருமாவார். அவரே நமக்குப் பதில் ஆளாக மரணத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, அடக்கம்செய்யப்பட்டு, மூன்றாம் நாள் உயிரோடு எழுந்தவர். மகிமையில் முடிசூட்டப்பட்டவராக இப்பொழுது திகழ்கிறார். தம்முடைய மக்களைத் தம்மோடு சேர்த்துக்கொள்ள மீண்டும் வரப்போகிறவர் அவரே, அவரை உள்ளே வரும்படியாக அழைப்பீர்களாக.

தகுதியற்றோரிடம் காட்டும் கிருபை

டிசம்பர் 30

யோனத்தான் நிமித்தம் என்னால் தயவுபெறத்தக்கவன் எவனாவது சவுலின் வீட்டாரில் இன்னும் மீதியாயிருக்கிறவன் உண்டா என்று தாவீது கேட்டான். (2.சாமு.9:1)

தாவீதின் உயிரைக் குடிக்க மீண்டும் மீண்டும் முயற்சி செய்த சவுலின் பேரனே மேவிபோசேத் என்பவன். தாவீது அரியணையில் அமர்ந்த பின்னர், அவனுடைய எதிரியின் குடும்பத்தைச் சார்ந்த மேவிபோசேத் கொன்று போடப்பட்டிருக்கவேண்டும். மேலும், அவன் நடக்கக்கூடாத முடவன். அவன் சிறுவனாக இருந்தபோது அவனைப் பராமரித்த தாதி அவனைக் கீழே போட்டுவிட்டாள். இப்பொழுது அவன் வேறொருவனுடைய வீட்டிலே வசித்துக்கொண்டிருந்தாள். மேய்ச்சல் இல்லாத இன்னும் பொருளுடைய லோதாபாரில் குடியிருந்தான். அவன் வறுமையுற்றிருந்தான்  என்பதை லோதேபார் என்னும் பெயர் வெளிப்படுத்துகிறது. லோதேபார் யோர்தான் நதிக்குக்   கிழக்கே இருந்த காரணத்தினால்   தேவனுடைய வாசஸ்தலமாகிய எருசலேமை விட்டுத் தொலைதூரத்தில் இருந்தது. தாவீதின் தயவு பெறத்தக்க ஏதொரு சிறப்பும் மேவிபோசேத்தினிடத்தில் காணப்படவில்லை.

இவையாவும் இவ்விதமாக இருந்தபோதிலும், தாவீது அவனைக் குறித்து விசாரித்தான். அவனைத் தேடி ஆட்களை அனுப்பினான். அரண்மனைக்குக் கொண்டுவந்தான், அச்சம்கொள்ளத்தேவையில்லை என்று உறுதியளித்தான், அவனுக்குப் பணிவிடைசெய்ய ஒரு பரிவாரத்தையே கொடுத்தான். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அரசனின் பந்தியிருப்பில், இளவரசர்களுக்கு அளிப்பது போன்று நிரந்தரமாக ஓரிடத்தைக் கொடுத்து அவனைக் கனப்படுத்தினான்.

இவ்வகையில் இரக்கத்தையும், கிருபையையும், பரிவையும்   தாவீது அவனிடத்தில் காணப்பிக்கத்த வகையில் என்ன மேன்மையை அவன் உடையவனாயிருந்தான் ? அதன்விடை „யோனத்தான் நிமித்தம்“ என்னும் சொற்றொடரில் அடங்கியிருக்கிறது. மேவிபோசேத்தின் தகப்பனாகிய யோனத்தானின் குடும்பத்தாருக்குத் தயiபாராட்டுவதை நிறுத்திவிடமாட்டேன் என்று தாவீது அவனோடு உடன்படிக்கை செய்திருந்தான். இஃது நிபந்தனையற்ற கிருபையின் உடன்படிக்கையாகும் (1.சாமு.20:14-17).

முதல்முறையாக அரசனின் சமுகத்திற்கு கொண்டுவரப்பட்டபோது மேவிபோசேத் இதனை உணர்ந்தான். அரசனின் அடிமுன்னர் வீழந்து, „செத்தநாய்“ என்று தன்னைத் தாழ்த்திப் பணிந்து கொண்டான். இப்பேற்றைப் பெறுதற்குத் தனக்கு எவ்விதத்திலும் தகுதியில்லை என்பதை இங்ஙனம் அவன் அறிக்கை செய்தான்.

இந்தச் சித்திரத்தில் நம்மை இருத்திப் பார்ப்பதில் எவ்விதச் சிரமமும் இல்லை. கலகக்காரர்களும் பாவம் நிறைந்தவர்களுமாகிய இனத்தில் பிறந்து மரண ஆக்கினைக்குக் கீழாயிருந்தோம். ஒழுக்கத்தின் அடிப்படையில் உருவற்றுப்போனவர்களாகவும், பாவத்தினால் முடமாகிப்போனவர்களாகவும் இருந்தோம். மேய்ச்சல் அற்ற நிலத்தில் வாழ்ந்தோம். ஆவிக்குரிய வகையில் பசிப்பிணி பிடித்தவர்களாயிருந்தோம். நாம் உதவியற்றவர்களும், வறுமையுற்றவர்களும், அழிவுக்கு நியமிக்கப்பட்டவர்களாகவும் இருந்தோம். அதற்கும் மேலாக தேவனைவிட்டுத் தூரமானவர்களாகவும், கிறிஸ்து அற்றவர்களாகவும், நம்பிக்கை அற்றவர்களாகவும் இருந்தோம். தேவனுடைய அன்பைப் பெறுவதற்கும் அவருடைய தயவை அடைவதற்கும் நம்மிடத்தில் எவ்விதத் தகுதியம் இல்லாதிருந்தது.

இருந்தபோதிலும், தேவன் நம்மை நாடினார், கண்டடைந்தார், சாவின் அச்சத்திலிருந்து விடுவித்தார், விண்ணுலக நற்பேறுகளால் ஆசீர்வதித்தார். அவருடைய விருந்துசாலைக்கு அழைப்பித்து தமது நேசத்தின் கொடியால் நம்மைத் தழுவிக்கொண்டார்.

இதனை அவர் செய்ததன் காரணம் யாது? கிறிஸ்துவின் நிமித்தம் அவர் இதைச் செய்தார்.  இவ்வுலகத்தோற்றத்திற்கு முன்னரே, அவருடைய கிருபை மிகுந்த உடன்படிக்கையின் அடிப்படையில் கிறிஸ்துவுக்குள்ளாக அவர் நம்மைத் தெரிந்துகொண்டதினாலே இதைச் செய்தார்.

இதற்கு உகந்த பதில், அவர் திருவடி முன்னர் தாழவீழ்ந்து, „செத்தநாயைப் போலிருக்கிற என்னை நீர் நோக்கிப் பார்க்கிறதற்கு, உமது அடியான் எம்மாத்திரம்?“ என்று கூறிப் பணிந்துகொள்வோம்.

கீர்த்தனைகளும் ஞானப்பாட்டுகளும்

டிசம்பர் 2

சங்கீதங்களினாலும் கீர்த்தனைகளினாலும் ஞானப்பாட்டுகளினாலும் ஒருவருக்கொருவர் புத்திசொல்லிக்கொண்டு, உங்கள் இருதயத்தில் கர்த்தரைப் பாடிக் கீர்த்தனம்பண்ணி, (எபேசி.5:19)

இங்கு பாடல் பாடுதல் ஆவியின் நிறைவோடு தொடர்புபடுத்திப் பேசப்பட்டுள்ளது. ஆவியின் நிறைவினால் பாடல்கள் எழும் என்பதன் அடிப்படையில் இங்ஙனம் கூறப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவேதான், வரலாற்றில் காணும் கிறிஸ்தவ மறுமலர்ச்சிகள் யாவும் பாடல்களோடு இணைந்து வந்துள்ளனபோலும். வேல்ஸ் மறுமலர்ச்சி இதற்குத் தக்கதோர் எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது.

கிறிஸ்தவர்களைப்போன்று வேறு எவரும் இவ்வளவாகப் பாடினதில்லை. கிறிஸ்தவர்கள் பெற்றுள்ளது போன்று வேறு எவரும் சங்கீதங்கள், கீர்த்தனைகள், ஞானப்பாட்டுக்கள் ஆகிய பாரம்பரிய செல்வத்தைப் பெற்றதில்லை. நாம் அவ்வப்போது உணர்ந்தும் நம்மால் வெளிப்படுத்த முடியாதவற்றை நமது கீர்த்தனைகள் மகத்தவமான மொழியில் வெளிப்படுத்துகின்றன. நம்முடைய சொந்த அனுபவங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட சிந்தனைகளைச் சில கீர்த்தனைகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. “ஒப்புவிக்கிறேன் இயேசுவுக்கே ஒப்புவிக்கிறேன்” என்னும் பாடல் அவற்றில் ஒன்று. இன்னும் சில பாட்டுக்களில் நிறைவான சமர்ப்பணம் பேசப்படுகின்றது. அப்படிப் பாடுகின்ற வேளையில் நமது இருதயத்தின் வாஞ்சையை வெளிப்படுத்துகிறோம்.

ஆவிக்குரிய பாடல்களைப் பாடுங்கால் இசையொழுக்கோ, இசை இனிமையோ கணக்கிடப்படுவதில்லை. இருதயத்தின் ஆழத்தினின்று செய்தியானது எழுந்து, தூய ஆவியானவரின் வல்லமையோடு விண்ணுலகத் தந்தையைச் சென்றடைவதே இன்றியமையாததாகும். கர்த்தாவே பாடல் எவ்வளவு இனிமையுடையதாக இருக்கிறது என்பது பொருட்டன்று என்பதை நாங்கள் அறிந்திருக்கிறோம். ஆவியினால் கற்பிக்கப்பட்டால் ஒழிய எந்த இருதயமும் உமக்கு இனிமையைக் கொண்டுவருவதில்லை என மேரி பௌலே என்பார் கூறி இவ்வுண்மையை விளக்கியுள்ளார்.

தேவ ஆவியானவர் எங்ஙனம் திருமறையை ஒருவர் பிரசங்கிக்கும்போது பயன்படுத்துகிறாரோ, அதுபோன்றே பாடல்களையும் அவர் பயன்படுத்துகிறார். கிரேட்டன் கின்னஸ் என்பாரின் தாயார், வயல்வெளியில் உழுதுகொண்டிருந்த உழவர் ஒருவர் பாடின பாடலைக்கேட்டு, ஆற்றில் மூழ்கித் தற்கொலை செய்துகொள்ளவேண்டும் என்னும் தனது எண்ணத்தைக் கைவிட்டார். முனைவர் கின்னஸ் பிற்காலத்தில் இவ்வாறு கூறினார்: முற்றிலும் நான் தேவனுக்குச் சொந்தம். அந்தக் கிறிஸ்தவ உழவர் தனது தாழ்மையான உழைப்போடு, கர்த்தரைத் துதித்துப் பாடினார். அதற்காக அவருக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன்.

இருவகை ஆபத்துகளினின்றும் இசை நிகழ்ச்சி ஊழியம் செய்வோர் தங்களைக் காத்துக்கொள்ளவேண்டும். முதலாவது சுயம் அவர்களைப் பற்றிக்கொள்ளக்கூடியதாக இருக்கிறது. வெளியரங்கமாக ஆற்றப்படுகின்ற மற்ற ஊழியங்களைப்போலவே, இதிலும் மிகப்பெரிய சுயம் என்னும் மாயையில் ஒருவர் தனது வாழ்க்கைப் பயணத்தை மேற்கொள்வது எளிது. அவர் தனது சொந்தத் திறமையை வெளிப்படுத்து மக்களைக் கவரவேண்டும் என்னும் சோதனைக்கள் அகப்பட்டுக்கொள்வார். ஆனால், தேவ மக்களின் நற்பேற்றைக் கருத்திற்கொண்டு தேவ மகிமைக்காகப் பாடுவதே சாலவும் சிறந்தது.

இரண்டாவது, மற்றவர்களுக்குப் படிப்பினைய+ட்டுவதற்கு மாறாக மகிழச் செய்வதற்காக மட்டும் பாடுவதாகும். மகத்துவமான இசை ஞானத்தோடு ஒருவரால் பாடக்கூடும். ஆயின், கேட்போராது உள்ளங்களை தேவசெய்தி சென்றடையத்தக்கதாகப் பாடுவதே சிறந்ததாகும். நாம் அன்புகூருகிற கர்த்தருக்குத் தகுதியற்றதும், கருத்துச் செறிவு அற்றதும், கேட்பொர் உணர்ச்சிகளை எழும்பிவிடக் கூடியதுமான பாடல்களைப் பாட ஒருவரால் கூடும். ஆயின் அதில் என்ன பயன்?

வௌ;வேறு பண்பாட்டில் வௌ;வேறு இசை நாட்டம் உண்டாயிருக்கும். ஆனாலும் எல்லா பண்பாட்டிலும் பாடல்கள் வேதஉபதேசங்களைக் கொண்டதாகவும், தேவ மகிமையைப் பறைசாற்றுவதாகவும், ஆவிக்குரிய வளர்ச்சிக்கு ஆதாரமாகவும் இருக்கவேண்டும்.

விசாரித்து ஆராய்ந்து அறிதல்

டிசம்பர் 1

…… என்கிற செய்தியைக் கேள்விப்படும்போது, நீ நன்றாய் விசாரித்து, கேட்டாராய்ந்து, அப்படிப்பட்ட அருவருப்பான காரியம் உன் நடுவே நடந்தது மெய்யும் நிச்சயமும் என்று காண்பாயானால்… (உபா.13:13-14)

இஸ்ரவேலிலே ஒரு நகரத்திலே தேவனைப் புறக்கணித்து, சிலை வணக்கத்தைப் பற்றிக்கொண்டார்கள் என்று வதந்தி பரவினால், அந்நகரத்திற்கு எதிராகத் தண்டனையைச் செலுத்தும் முன்பு தீர விசாரணை நடத்தவேண்டும்.

நாமும் ஒரு வதந்தியையோ புறங்கூறுதலையோ கேட்கும்போது கவனமற்றவர்களாகச் செயல்ப்படக்கூடாது. மாறாக ஆறுவகையான சோதனைகளின் மூலமாகச் சோதித்து அறிய வேண்டும். இது வெறும் வதந்தியா? நான் விசாரித்தேனா? நன்றாக நான் ஆராய்ந்து பார்த்தேனா? கவனமாய்க் கேட்டேனா? அது மெய்தானா? அது நிச்சயம் நிகழ்ந்ததா?

உண்மையில், சமய உலகில் அவ்வப்போது வெளிவருகின்ற, பெரும் பரபரப்ப+ட்டுகிற செய்திகளை மற்றவர்களிடம் கூறும் முன்னர் தீர விவாரிப்பதும் கவனத்தோடு நடந்துகொள்வதும் சிறந்த முறையாகும். நான் சில எடுத்துக்காட்டுக்களைத் தருகிறேன்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வெளிவந்த கதை இது. இது நிய+யார்க் நகரின் படகுத்துறை ஒன்றில் எருசலேம் ஆலயத்தைக் கட்டுவதற்கான கற்கள் ஆயத்தமாக வைக்கப்பட்டிருப்பதாகவும், இஸ்ரவேலில் ஏற்ற சூழ்நிலை உண்டாகும்போது, அக்கற்கள் ஏற்றுமதி செய்யப்படும் என்றும் வதந்தி பரவிற்று. அவை இந்தியானா மாநிலத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட சுண்ணாம்புக் கற்கள் என்றும் சொல்லப்பட்டது. இந்தச் செய்தியை மிகுந்த ஆவலோடு கிறிஸ்தவர்கள் பரப்பினார்கள். அச்செய்தியில் உண்மையேதும் இல்லையென்று அறிந்தபோது அவர்கள் வெட்கம் அடைந்தனர்.

வேறொரு சமயத்தில், இன்னொரு கதை பிறந்தது. மனிதனுடைய காலவரலாற்றைக் குறித்த விவரங்களை மிக விரிவாகக் கணிப்பொறி ஒன்றில் கொடுத்து, அதன் விடையைப் பார்த்தபோது, வேதத்தில் காண்கிறபடி யோசுவாவின் காலத்தில் ஒரு நாள் பகற்பொழுது நீட்டப்பட்டது உறுதியானது என்பதே அந்தக் கதை. வேதத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிற நிகழ்ச்சியை உறுதிசெய்கிற எந்த செய்தியையும், ஆர்வமிக்க விசுவாசிகள் பத்திரிகைகளில் உடனடியாக எழுதிப் பரப்புகின்றனர். அதைக் குறித்துப் பிரசங்கங்களும் செய்கின்றனர். பின்னர் அந்தச் செய்தி நீர்க்குமிழி போன்று வெடித்துச் சிதறிப்போகின்றது. எந்த அடிப்படையும் இல்லாத கதையாக அது முடிவடைகிறது.

சிறிது காலத்திற்கு முன்னதாக, மக்களால் மிகவும் வெறுக்கப்பட்ட ஒரு மனிதனை அந்திகிறிஸ்து என்று உறுதி செய்வதற்குக் கணிதத்தைக் கொண்டு கணக்கு ஒன்றைச் செய்தனர். அது எவ்விதம் செய்யப்பட்டது என்பதைப் பாருங்கள். அந்த மனிதனின் பெயரில் உள்ள ஒவ்வொரு எழுத்துக்கும் ஒரு எண்ணை மதிப்பீடகக் கொடுத்தனர். அதன் பின்னர் சில கூட்டல், கழித்தல், பெருக்கல், வகுத்தல் எல்லாவற்றையும் செய்தனர். கிடைத்த விடை 666. இது எதனையும் உறுதிசெய்யவில்லை என்பதே உண்மை. எந்த ஒரு பெயரை எடுத்துக்கொண்டாலும் நம்மால் பல கணக்குகளைப்போட்டு 666 என்ற எண்ணை விடையாகக் கொண்டுவரலாம்.

சார்ல்ஸ் டார்வின், வாழ்வின் இறுதி நாட்களில் தனது பரிணாமக் கொள்கையைக் கைவிட்டு, வேதத்தை விசுவாசிக்கும் வாழ்விற்குத் திரும்பினார் என்னும் செய்தி அடங்கிய கைப்பிரதி ஒன்றை நான் கண்டேன். இது உண்மையாக இருக்கக்கூடும். அது உண்மையாக இருக்கவேண்டும் என்றே விரும்புகிறேன். அது உண்மையாக இருக்குமானால், ஒருநாள் அதைக் கண்டறிவேன். அது உண்மையானது என்பதற்குரிய ஆதாரம் என்னிடத்தில் இல்லை. ஆகவே அதை மற்றவர்களிடம் சொல்லத் துணியமாட்டேன்.

இன்றைய வசனத்தில் காண்கிற ஆறுவகையான சோதனைகளைக்கொண்டு எந்த ஒரு செய்தியையும் நாம் சோதித்துப் பார்ப்போமானால் இக்கட்டான சூழ்நிலையைச் சந்திக்கவோ, அவமானப்படவோ கூடியநிலை ஏற்படாது. இது வெறும் வதந்தியா? நான் விசாரித்தேனா? நன்றாக நான் ஆராய்ந்து பார்த்தேனா? கவனமாய்க் கேட்டேனா? அது மெய்தானா? அது நிச்சயமாய் நிகழ்ந்ததா?

அற்பமான சரீர முயற்சி

ஒகஸ்ட் 3

வீரனுடைய கால்களில் பிரியப்படார் (சங்.147:10)

 

எத்தனை கவர்ச்சிமிக்க நுண்ணறிவு இங்கே விளங்குகிறது! மகத்துவமானவரும் மனித அறிவிற்கு அப்பாற்பட்டவருமாகிய தெவன் வீரனுடைய கால்களில் பிரியப்படார்!

விளையாட்டு உலகத்தோடு இதனைச் சம்பந்தப்படுத்தி எண்ணிப்பார்க்கலாம். தடகளத்தில் ஓடும் மாவீரன் வளைந்து வரைவாய் ஓடி எல்லைக்கோட்டைக் கடக்கும் வேளையில் கைகள் இரண்டையும் உயர்த்தி வெற்றியில் மகிழ்வடைகிறான். கூடைப்பந்து விளையாடுபவன் திடலில் மின்னல் போல் அங்கும் இங்கும் ஓடி கூடைக்குள்ளாக பந்தைப் போடுகிறான். கால்பந்து விளையாடுபவனோ முறுக்கேறிய தசையும் வலிமையும் மிகுந்து, தடைசெய்ய முடியாத வகையில் எதிரியின் பகுதிக்குள் பாய்ந்து செல்கிறான்.

இவற்றைக் கண்ணுறும் திரள்கூட்டம் கட்டுப்பாட்டை மீறுகிறது. அவர்கள் குதிக்கின்றனர், சத்தமிடுகின்றனர், ஆரவாரம் செய்கின்றனர். இல்லையேல் ஏளனத்தொனி எழும்பி வெறுப்பை வெளிப்படுத்துகின்றனர். அந்த விளையாட்டில் அவர்கள் வெறித்தனமாக ஆர்வங்கொண்டிருக்கின்றனர். வீரனுடைய கால்களில் அவர்கள் பிரியப்படுகிறார்கள் என்று அவர்களைக் குறித்து நிச்சயமாகச் சொல்லமுடியும். அதாவது, வீரர்களின் விளையாட்டுத் திறனில் அவர்கள் பெருமகிழ்ச்சி அடைகின்றனர்.

விளையாட்டில் ஆர்வம் கொள்ளக்கூடாது என்று இவ்வசனம் தடைசெய்வதில்லை. உடற்பயிற்சியைப் பற்றிச் சிறப்பாகவே வேதம் பல இடங்களில் பேசுகிறது. ஆயினும் வீரனுடைய கால்களில் தேவன் பிரியப்படார் என்று கூறி, நாம் எவ்வௌற்றிற்கு முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைவுபடுத்தப்படுகிறோம்.

ஒரு குறிப்பிட்ட விளையாட்டில், ஓர் இளம் விசுவாசி அதிகமாக ஈடுபாடு கொண்டவனாக, அதனையே நோக்கமாகக் கொண்டவனாக அவன் மாறிவிடுவது எளிது. அவ்விளையாட்டில், மிகச்சிறந்த வீரனாக உயரவேண்டுமென்று எல்லாவித முயற்சிகளையும் அவன் செய்கிறான். அதற்கென தனது நேரத்தை ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்கிறான். அவன் உண்கிற உணவைக் குறித்தும் உறக்கத்தைக் குறித்தும் ஒழுங்குகளைக் கடைப்பிடிக்கிறான். முடிவில்லாமல் பயிற்சி பெறுகிறான், ஒவ்வொரு முறை விளையாடும் போதும் கருத்தூன்றிக் கற்றுத் திறமையை நிறைவாக்கிக் கொள்கிறான். உடற்கூறுகள் அனைத்தும் மிக நேர்த்தியாகச் செயல்படும்படி வைத்துக்கொள்ள எல்லா முயற்சிகைளயும் மேற்கொள்கிறான். அந்த விளையாட்டே தன்னுடைய வாழ்க்கையென்று பேசுகிறான். அவனுடைய வாழ்க்கையைப் பொருத்தமட்டில் அது உண்மையாகவே காணப்படுகிறது.

வீரனுடைய கால்களில் தேவன் பிரியப்படுகிறதில்லை என்பதை இது போன்ற இளம்விசுவாசிகள் அறியும்போது தங்களுடைய செயல்களைக் கைவிட வலியுறுத்தப்படுகின்றனர். தேவனோடு ஐக்கியம் கொண்டு, அவன் நடக்க விரும்பினால், தேவனுடைய கருத்தினைத் தனது வாழ்வில் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

தேவன் எவற்றில் பிரியமாயிருக்கிறார்? “தமக்குப் பயந்து, தமது கிருபைக்குக் காத்திருக்கிறவர்கள்மேல் கர்த்தர் பிரியமாயிருக்கிறார்” (சங்.147:11). அதாவது, சரீரத்திற்குரியவைகளைக் காட்டிலும், ஆவிக்குரியவற்றில் தேவன் பிரியமாயிருக்கிறார். “சரீரமுயற்சி அற்ப பிரயோஜனமுள்ளது. தேபவக்தியானது இந்த ஜீவனுக்கும் இதற்குப் பின்வரும் ஜீவனுக்கும் வாக்குத்தத்தமுள்தாகையால் எல்லாவற்றிலும் பிரயோஜனமுள்ளது” என்று இக்கருத்தினை பவுல் வலியுறுத்துகிறார் (1.தீமோ.4.8).

இன்னும் நூறு ஆண்டுகள் கழித்து, ஆரவாரங்கள் ஓய்ந்துபோகும். விளையாட்டு அரங்குகள் வெறுமையாய்க் காட்சியளிக்கும், ஆட்டக் கணிப்புகள் மறந்துபோகும். தேவனுடைய இராஜ்யத்தையும், அதனுடைய நீதியையும் தேடி தற்போது வாழ்ந்தால், அதுவே அந்நாளில் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளப்படும்.

ஜெப ஊழியம்

யூன் 30

மோசே தன் கையை ஏறெடுத்;திருக்கையில், இஸ்ரவேலர் மேற்கொண்டார்கள். அவன் தன் கையைத் தாழவிடுகையில், அமலேக்கு மேற்கொண்டான்.
(யாத் 17 :11)

அமலேக்கியரோடு இஸ்ரவேலர் போர் புரிந்துகொண்டிருந்தனர். மோசே மலையின் உச்சியில் நின்றுகொண்டு போர் களத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். மோசேயின் கையின் நிலையே வெற்றிக்கும் தோல்விக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை நிர்ணயித்துக்கொண்டிருந்தது. அவனுடைய கை தாழ்ந்தபோது, இஸ்ரவேலர் பின்வாங்கினர்.

கையை உயர்த்தினவனாக இருந்தபோது மோசே, நம்முடைய கர்த்தர் இயேசுகிறிஸ்து பரிந்துபேசுவதைச் சித்தரிக்கிறார். “அவருடைய பரிவினாலும், அன்பினாலும் அவர் தமது கரங்களை உயர்த்துகிறார்.” அவருடைய பரிந்துபேசுதலினால் நாம் கடைசிவரை இரட்சிக்கப்படுகிறோம். ஆனால் அதற்குப்பிறகு அந்த காட்சியில் மோசே இயேசு கிறிஸ்துவிற்கு நிழலாகக் காணப்படுவதில்லை. ஏனெனில் நம்முடைய கர்த்தரின் கரம் ஒருக்காலும் தாழ்வதில்லை. களைப்படையச் செய்யும் எந்த வேலையும் அவரை வெளியிலிருந்து உதவியை நாடச் செய்வதில்லை. எப்போதும் நமக்காகப் பரிந்துபேச என்றென்றும் வாழ்கிறவராக இருக்கிறார்.

நம்மை ஜெபவீரர்களாச் சித்தரித்துக் காட்டும் நிகழ்ச்சியாகவும் இதனைக் கருதலாம். இப்பூவியில் ஆவிக்குரிய நிலையில் போர் புரியும் ஊழியர்களுக்காக உண்மையோடு நாம் மன்றாடுவதை உயர்த்திய கை சித்தரிக்கிறது. ஜெப ஊழியத்தை நாம் புறக்கணிக்கிறபோது எதிரி மோலோங்கி நிற்கிறான்.

ஊழிய வேட்டைக்குச் சென்ற மிஷனரி ஒருவரும் அவருடைய குழுவினரும் கொள்ளையர் நிறைந்த ஒரு பகுதியில் இரவைக் கழிக்கவேண்டியதாய் இருந்தது. தங்களை கர்த்தருடைய கரத்தில் ஒப்புவித்தவர்களாக, அவர்கள் படுக்கச் சென்றனர். பலமாதங்கள் கழிந்தன. ஒரு கொள்ளைக்காரனை மிஷன் மருத்துவ மனைக்குச் சிலர் கொண்டுவந்தனர். அங்கிருந்த ஊழியரைக் கண்டவுன் அக்கொள்ளைக்காரனுக்கு அவர் யார் என்று தெரிந்துவிட்டர். “நீங்கள் ஓர் இரவில் வயல் வெளியில் தங்கியிருந்தபோது உங்களைக் கொள்ளையிட நினைத்தோம். ஆனால் உங்களுடன் இருந்த 27 படைவீரர்களைக் கண்டு பயந்துவிட்டோம்” என்று அவன் கூறினான். இந்த நிகழ்சியைக் குறித்து தனது சொந்தசபைக்கு எழுதியபோது, ” அவன்றைக்கு சபையின் ஜெபக்கூட்டத்தில் 27 பேர் கலந்துகொண்டதாக” பதில் வந்தது.

இன்னொரு உண்மையையும் இந்நிகழ்ச்சியில் நாம் காண்கிறோம். தலைமுறை தலைமுறைதோறும் அமலேக்கியயோரு யுத்தம் நடக்குமென்று கர்த்தர் சூளுரைத்துள்ளார். அமலேக்கு மாம்சத்திற்கு அடையாளமாக இருக்கிறான். மாம்சத்திற்கு எதிராக கிறிஸ்தவன் இடைவிடாது போர் புரியவேண்டியவனாக இருக்கிறான். ஜெபம் அவனுடைய முக்கியமான போர் கருவியாக இருக்கிறது. அவனுடைய ஜெபவாழ்க்கையின் உண்மையுள்ள தன்மை வெற்றிக்கும் தோல்விக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை நிர்ணயிக்கிறது.

விசுவாசத்தினால் விடுதலை

யூன் 29

 என் வசனத்தைக் கேட்டு, என்னை அனுப்பினவரை விசுவாசிக்கிறவனுக்கு நித்தியஜீவன் உண்டு. அவன் ஆக்கினைத் தீர்ப்புக்குட்படாமல், மரணத்தைவிட்டுநீங்கி, ஜீவனுக்குட்பட்டிருக்கிறான் என்று மெய்யாகவே மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்.
(யோ.5:24)


பலருடைய வாழ்க்கைப் புரட்சிகரமானதாக்கி, மாற்றத்தை வருவிக்கும் பேருண்மை இவ்வசனத்தில் பொதிந்திருக்கிறது.

“மெய்யாகவே” என்ற சொல் இருமுறை இங்கு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள காரணத்தினால் அதனின்று ஒரு சிறப்பான பொருளை எதிர்பார்க்க நாம் தூண்டப்படுகிறோம்.

“உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்” என்பது கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைக் குறிக்கிறது. 19ம் வசனத்திலிருந்து அவர் பேசுகிறார். அவர் பேசுவது அனைத்தும் மெய்யாகவே இருக்கிறது என்பதை நாம் அறியவேண்டும். அது முற்றிலும் உண்மை, எந்த வேறுபாடுமில்லை. அவரை ஏமாற்றவும் முடியாது. அவர் சொல்வதைக் காட்டிலும் உறுதிபடைத்ததும், நாம் சார்ந்துகொள்ளக்கூடியதும் வேறெதுவும் இல்லை.

யாருடன் அவர் பேசுகிறார்? “உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்” நித்திய தேவ குமாரன் உங்களுடனும் என்னுடனும் பேசுகிறார். இப்படிப்பட்ட மேதகைமை வாய்ந்த ஒருவர் நம்மோடு இதுவரை பேசியதில்லை, இனிமேல் பேசப்போவதுமில்லை. ஆகையால் அவர் சொல்வதை நாம் கவனித்துக் கேட்கவேண்டியவர்களாய் இருக்கிறோம்!
“என் வசனத்தைக் கேட்கிறவன்” இது ” எவனொருவன்” என்னும் பொருளோடு கேட்கிற எவனையும் குறிக்கிறது. அவருடைய வசனத்தை வெறுமனே காதினால் கேட்கிறதை மட்டும் குறிக்காமல், கேட்டு விசுவாசிக்கிறவனைக், கேட்டு ஏற்றுக்கொள்கிறவனைக், கேட்டு அதற்கு கீழ்ப்படிகிறவனையே இது குறிக்கிறது.

“என்னை அனுப்பினவரை விசுவாசிக்கிறவன்”. பிதாவாகிய தேவனே அவரை அனுப்பினவர் என்பதை நாம் அறிவோம். “அவர் ஏன் அவரை அனுப்பவேண்டும்?” என்பது சிறப்பான கேள்வியாக இருக்கிறது. என்னுடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்படுவதற்கென தமது இரத்தத்தைச் சிந்துவதற்காக, நான் பெறவேண்டிய தண்டனையை அவர் செலுத்தித் தீர்ப்பதற்காக, என்னுடைய பதிலாளாக அவர் மரணமடையவும் பிதா தமது குமாரனை அனுப்பினார் என்று விசுவாசிக்க வேண்டும்.

இப்பொழுது மூன்றத்தனையான வாக்குறுதி வருகிறது. முதலாவதாக “நித்திய ஜீவன் உண்டு”. ஒருவன் விசுவாசித்தவுடனேயே அவன் நித்திய ஜீவனைச் சுதந்தரித்துக்கொள்கிறான். இவ்வளவு எளிமையானதாக இது இருக்கிறது.

இரண்டாவதாக, “அவன் ஆக்கினைத் தீர்ப்புக்கு உட்படமாட்டான்.” கிறிஸ்து ஏற்கனவே கடனைச் செலுத்தித் தீர்த்திவிட்டதால், என்னுடைய பாவத்தின் நிமித்தம் நான் நரகத்திற்கு அனுப்பப்படமாட்டேன். கடனை இருமுறை செலுத்தவேண்டுமென்று தேவன் கேட்கமாட்டார். மூன்றாவதாக, “அவன் மரணத்தைவிட்டு நீங்கி, ஜீவனுக்கு உட்பட்டிருக்கிறான்”.  ஆவிக்குரிய வகையில் இறந்தவன் என்னும் நிலையிலிருந்து புதிய பிறப்படைந்து, முடிவில்லா வாழ்வைப் பெற்று தேவனோடு உறவு கொள்கிறான். உண்மையாகவே அவருடைய வசனத்தைக் கேட்டு அவரை அனுப்பிய பிதாவை விசுவாசிப்பீர்கள் எனில், நீங்கள் இரட்சிக்கப்படுவீர்கள் என்று கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து உறுதிமொழி அளிக்கிறார். இதனை “நற்செய்தி” என்று அழைப்பதில் வியப்பில்லை.

விசுவாசிகளின் மரணம்

யூன் 23

இயேசுவுக்குள் நித்திரையடைந்தவர்கள். (1.தெச.4:14)

நமக்கு அன்பானவர்களில் ஒருவர் கர்த்தருக்குள் மரணம் அடையும்போது நாம் எவ்விதமாக நடந்துகொள்கிறோம்? கிறிஸ்தவர்கள் சிலர் உணர்ச்சி வயப்பட்டு தொய்ந்துபோகின்றனர். மற்றவர்கள் , வருத்தமடைந்த போதிலும், அச்சூழ்நிலையைத் துணிவுடன் எதிர்கொள்கின்றனர். நாம் எவ்வளவாக தேவனுக்குள் வேர்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதையும், எவ்வளவாக விசுவாசத்தின் உண்மைகளை நிறைவாக நமக்குரியதாக்கிக்கொள்கிறோம் என்பதையும் அது சார்ந்திருக்கிறது.

முதலாவதாக, இரட்சகருடைய நிலையில் நின்று, மரணத்தை நாம் காணவேண்டும். அவருடைய ஜெபத்திற்கு விடையாக இது இருக்கிறது. “பிதாவே, உலகத்தோற்றத்துக்கு முன் நீர் என்னில் அன்பாயிருந்தபடியினால், நீர் எனக்குத் தந்த என்னுடைய மகிமையை, நீர் எனக்குத் தந்தவர்கள் காணும்படியாக, நான் எங்கே இருக்கிறேனோ அங்கே அவர்களும் என்னுடனேகூட இருக்க விரும்புகிறேன்” (யோ.17:24). தமக்கு இன்பமானவர்கள் அவரோடுகூட இருக்கும்படியாகச் செல்கிறபோது, தமது ஆத்தும வருத்தத்தின் பலனைக் கண்டு திருப்தியாகிறார் (ஏசா.53:11). “கர்த்தருடைய பரிசுத்தவான்களின் மரணம் அவர் பார்வைக்கு அருமையானது” (சங்.116:15).

இறந்துபோனவருக்கு, அது எத்தகைய மேன்மையுடையது என்பதை எண்ணி மகிழவேண்டும். மன்னரின் அழகினைக் கண்டு மகிழ அவர் வழி நடத்திச் செல்லப்படுகிறார். பாவம், நோய், வேதனை, வருத்தம் ஆகியவற்றினின்று அவர் என்றென்றைக்குமாய் விடுதலை பெறுகிறார். தீங்குவராததற்கு முன்னே அவர் எடுத்துக் கொள்ளப்படுகிறார் (ஏசா.57:1). பரிசுத்தவான் தனது வீட்டிற்குச் செல்வதற்கு ஒப்பானது வேறில்லை. ஒரு களிமண் கட்டி என்னும் நிலையிலிருந்தும், உலகப் பொருட்களின் கட்டுகளிலிருந்தும் நீங்கி, எண்ணிலடங்கா தேவதூதர்களால் வரவேற்கப்படுவது எத்தனை மேன்மை. இதனை மேலும் விளக்குகிறார் பிஷப் ரைல், “விசுவாசிகள் இறக்கும் அதே தருணத்தில், அவர்கள் விண்ணுலுகைச் சென்றடைகின்றனர். போர் முடிவடைந்துவிட்டது. இருள் நிறைந்த பள்ளத்தாக்கையும், ஆற்றையும் கடந்துவிட்டனர். நாமும் அதன் வழியாக ஒருநாள் கடந்து செல்லவேண்டும். மனிதர்களுக்கென்று பாவம் கலந்து கொடுத்த கசப்புமிக்க பானத்தைப் பருகிவிட்டனர். அவர்கள் சேர்ந்த இடத்தில் துக்கமில்லை, பெருமூச்சும் இனியில்லை. அவர்கள் அங்கிருந்து மீண்டும் வரவேண்டும் என்று நாம் நிச்சயமாய் விரும்பமாட்டோம்! அவர்களுக்காக அல்ல, நமக்காகவே நாம் அழ வேண்டியவர்களாயிருக்கிறோம்.

நமக்கு இன்பமானவர்களது மரணம் துக்கத்தையே கொண்டுவருகிறது. ஆயின் நம்பிக்கையற்றவர்களைப்போன்று நாம் துக்கப்படுகிறதில்லை (1.தெச.4:13). மேலான இடத்தில் அதாவது, கிறிஸ்துவுடன் அவர் இப்பொழுது இருக்கிறார் என்பதை அறிவோம். இந்தப் பிரிவு குறுகிய காலத்திற்குரியது என்பதையும் அறிவோம். இம்மானுவேலின் நாட்டில் மலைப்பகுதியாகிய மேலான சூழ்நிலையில் மீண்டும் அவர்களோடு இணைக்கப்படுவோம் என்று அறிவோம். கிறிஸ்துவுக்குள் மரித்தவர்கள் முதலாவது எழுந்திருக்கவும், உயிரோடிருக்கும் மற்றவர்கள் ஆகாயத்தில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு மேகங்களின் வழியாக அவர்களோடு கர்த்தரை எதிர்கொண்டு போகவும், பின்னர் எப்பொழுதும் கர்த்தருடன் இருக்கப்போகிறதுமான கர்த்தருடைய வருகையை நாம் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம் (1.தெச.4:16-17). இந்த நம்பிக்கை பெருத்த மாற்றத்தை உண்டாக்குகிறது.

தேவனுடைய ஆறுதல் நமக்குக் கொஞ்சமானவை அல்ல (யோபு 15:11). நமது துக்கம் இன்பத்தோடு கலந்திருக்கிறது. நாம் அடையும் இழப்பு நித்திய நற்பேற்றினால் மிகுதியாக ஈடுசெய்யப்படுகிறது.

மாசில்லா தூய பக்தி

யூன் 18

திக்கற்ற பிள்ளைகளும் விதவைகளும் படுகிற உபத்திரவத்திலே அவர்களை விசாரிக்கிறதும், உலகத்தால் கறைபடாதபடிக்குத் தன்னைக் காத்துக்கொள்ளுகிறதுமே பிதாவாகிய தேவனுக்குமுன்பாக மாசில்லாத சுத்தமான பக்தியாயிருக்கிறது. (யாக்.1:27)

மேற்கூறியவற்றை ஒரு விசுவாசி செய்வானானால், செய்யவேண்டிய அனைத்தையும் அவன் செய்துவிட்டான் என்ற பொருளுடன் யாக்கோபு இதை எழுதவில்லை. திக்கற்ற பிள்ளைகளையும் விதவைகளையும் சந்தித்து, தன்னைக் கறைபடாதபடிக்குக் காத்துக்கொள்வது மாசில்லாத பக்திக்கு இரண்டு சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளாக இருக்கின்றன என்றே கூறுகிறார்.

வேத விளக்கப் பிரசங்கங்கள், நற்பணி ஊழியம், தனியாள் ஆத்தம ஆதாயம் ஆகிய இவற்றையே பக்தியின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளாக அவர் சொல்லியிருக்கவேண்டும் என நாம் நினைக்கிறோம். அவற்றை அவர் கூறாமல், தேவையுள்ளவர்களைச் சந்திப்பதையே முதன்மைப்படுத்தி எழுதியுள்ளார்.

தான் “வீடுகள் தோறும்” சென்றதை, எபேசு நகர மூப்பர்களிடம், பவுல் நினைவுறுத்தினார் (அப்.20:20). வீடுகள் சந்திப்பதை மிகவும் இன்றியமையாத ஊழியமாக டார்பி கருதினார். “மணிக்கூண்டில் கடிகாரம் ஓசை எழுப்புகிறது. வழிப்போக்கர் அவ்வொலியைக் கேட்கின்றனர். ஆனால், கடிகாரத்தின் உள்ளே தொடர்ந்து வேலை நடக்கிறது. முட்கள் நகர்ந்து மணிஓசை எழுகிறது. வீடுகள் சந்திப்பது, அதிகமான நேரம் செலவிட வேண்டிய ஊழியம் எனக் கருதுகிறேன். மற்ற ஊழியங்கள் உங்களிடம் வரும்போது அவற்றைச் செய்யுங்கள். பொது இடங்களில் சாட்சிபகர நான் அஞ்சுகிறேன். வேறு மறைவான ஊழியம் இல்லையெனில் அப்பொழுது அதைச் செய்வேன்”.

தனியாக வசித்த விதவை, தனது வயது முதிர்ச்சியின் நிமித்தமாக அருகில் வசிப்பவர்களிடமும், நண்பர்களிடமும் உதவியை நாடவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. தனது கையில் ஒரு நாட்குறிப்பு ஏட்டை வைத்திருப்பார். ஒவ்வொருநாள் நிகழ்ச்சியையும் அதில் எழுதிவைப்பார். குறிப்பாக வெளியுலகத் தொடர்புகளைப் பற்றி அதில் எழுதுவார். சிலநாட்கள் அந்த வீட்டின் உள்ளே எந்த நடவடிக்கையையும் காணாத அயலகத்தார் காவல்துறையினரை அழைத்தனர். உள்ளே சென்ற காவல்துறையினர், சில நாட்களுக்கு முன்னரே இறந்து கிடந்த மூதாட்டியின் உடலைக் கண்டனர். அம்மூதாட்டி இறப்பதற்கு முன்னதாக மூன்றுநாட்கள் தனது குறிப்பேட்டில், “ஒருவரும் வரவில்லை” , “ஒருவரும் வரவில்லை”, ஒருவரும் வரவில்லை” என்ற சொற்களையே எழுதியிருந்தார்.

தங்களுடைய சொந்த அலுவலில் மூழ்கிப்போய் இருப்பவர்கள், தனிமையில் வாடுவோரையும், தேவையுள்ள நிலையில் வசிப்பவர்களையும், வயது முதிர்ச்சியினால் பலவீனமடைந்த நிலையில் உள்ளவர்களையும் மறப்பது எளிது. வெளிப்படையாகச் செய்யப்படும் ஊழியங்களிலும், கவர்ச்சிமிக்க பணிகளிலும் ஈடுபட விரும்புகிறோம். அவற்றிற்கே முக்கியத்துவம் அளிக்கிறோம். ஆயின் நம்முடைய பக்தி தூய்மையாகவும, மாசில்லாததாகவும் இருக்கவேண்டுமாயின், திக்கற்ற பிள்ளைகளையும், விதவைகளையும், வயது முதிர்ந்தோரையும், வீட்டில் தனிமையில் அடைபட்டுக்கிடப்போரையும் அசட்சை செய்யக்கூடாது. தேவையுள்ளவரைக் குறித்து அக்கறை கொண்டவராக தேவன் இருக்கிறார். அத்தகையோருக்கு உதவிசெய்ய முன்வருவோருக்கு அவர் சிறப்பான பரிசுப்பொருட்களை வைத்திருக்கிறார்.

இரக்கத்தின் தகப்பன்

யூன் 13

தேவனோ இரக்கத்தில் ஐசுவரியமுள்ளவர் (எபேசி.2:4)

குற்றம் புரிந்தோர், தோல்வியுற்றோர், துன்புற்றோர் மற்றும் தேவையுள்ளோர் அனைவரிடத்திலும் தேவன் காட்டுகிற பரிவு, மிகுந்த கிருபை, ஆகியவையே தேவனுடைய இரக்கமாகும்.

தேவன் இரக்கத்தில் ஐசுவரியமுள்ளவர் என்று வேதம் வலியுறுத்திக் கூறுகிறது. (எபேசி.2:4). மிகுந்த கிருபையுள்ளவர் (சங்.86:5). அவர் மிகுந்த இரக்கமுடையவர் (1.பேது.1:4). அது வானபரியந்தம் உயர்ந்தது (சங்.57:10). “பூமிக்கு வானம் எவ்வளவு உயரமாயிருக்கிறதோ, அவருக்குப் பயப்படுகிறவர்கள்மேல் அவருடைய கிருபை அவ்வளவு பெரிதாயிருக்கிறது (சங்.103:11). “இரக்கங்களின் பிதா” என்று தேவன் அழைக்கப்படுகிறார் (2.கொரி.1:3). அவர் இரக்கம் பாராட்டுவதில் பாரபட்சம் காட்டுவதில்லை, “அவர் தீயோர் மேலும் அநீதியுள்ளவர்கள்மேலும் மழையைப் பெய்யப் பண்ணுகிறார்” (மத்.5:45). நாம் செய்த நீதியின் நிமித்தம் அவர் நம்மை இரடஇசியாமல் (தீத்து 3:5) அவருடைய ஒப்பற்ற இரக்கத்தினாலே நம்மை இரட்சித்தார் (யாத்.33:19, ரோ.9:15). அவருக்குப் பயப்படுபவர்கள் மேல் அவரது இரக்கம் என்றுமிருக்கும் (சங்.136:1, லூக்.1:50). ஆனால் மனந்திரும்பாதவரிடம் இவ்வுலக வாழ்க்கையில் மட்டுமே அவரது இரக்கம் காண்பிக்கப்படும்.

கிருபைக்கும் இரக்கத்திற்கும் ஒரு வேறுபாடு உண்டு. நான் பெற்றுக் கொள்வதற்குத் தகுதியற்ற நற்பேறுகளை என்னிடத்தில் பொழிவது தேவகிருபையாகும். நான் அடையவேண்டிய தண்டனையை அவர் எனக்குத் தராதிருப்பது அவரது இரக்கமாகும்.

தேவனுடைய உபதேசம் ஒவ்வொன்றினுடனும் ஒவ்வொரு கடமை இணைக்கப்பட்டுள்ளது. நம்முடைய சரீரங்களைப் பரிசுத்தமும் தேவனுக்குப் பிரியமான ஜீவபலியாக ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டுமென்று தேவனுடைய இரக்கம் கோருகின்றது (ரோ.12:1). இதுவே நாம் செய்யத்தக்க பகுத்தறிவுள்ள, பக்தியுள்ள, நேர்மையான, மதிநுட்பமுள்ள செயலாகும்.

மேலும், ஒருவரிலொருவர் இரக்கம் பாராட்ட வேண்டுமென்று தேவன் விரும்புகிறார். இரக்கம் பாராட்டுகிறவர்களுக்கொரு சிறப்பான வாக்குறுதி தரப்பட்டுள்ளது. “அவர்கள் இரக்கம் பெறுவார்கள்” (மத்.5:7). பலியையல்ல, இரக்கத்தையே கர்த்தர் விரும்புகிறார் (மத்.9:13). தேவபக்தியற்றவராய் இருப்போர் செலுத்துகிற பிரதானமான பலிகளை தேவன் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

தனது அயலானுக்கு இரக்கம் பாராட்டினவர்களில் ஒருவன் நல்ல சமாரியன் ஆவான். பசியுற்றோருக்கு உணவளித்தல், ஏழைகட்கு ஆடை வழங்குதல், பிணியுற்றோருக்கு உதவிபுரிதல், திக்கற்ற பிள்ளைகளையும் விதவைகளையும் சந்தித்தல், அழுகிறவர்களுடன் சேர்ந்து அழுதல் யாவும் இரக்கம் காண்பித்தலாகும்.

நமக்கு எதிராகச் செயல்புரிந்தோருக்கு விரோதமாகப் பழிவாங்கும் சந்தர்ப்பம் வாய்த்தாலும் அவ்வாறு செய்யாதிருத்தலே, நமது இரக்கமுள்ள தன்மையாகும். உண்மையற்றவரிடம் தயவுபாராட்டுதலும் இரக்கமே.

நாம் யாராக இருக்கிறோம் என்பதை நினைவுகூர்ந்தவர்களாக, நாம் இரக்கம் பெறும்படியும் (எபி.4:16), பிறர் இரக்கம் அடையவும் (கலா.6:16, 1.தீமோ.1:2) நாம் ஜெபிப்போம். கடைசியாக, அவர் புகழ்பாட தேவகிருiபாயனது நமது இதய நாளங்களை மீட்டிவிடட்டும்.

அன்பின் உறைவிடமாகிய தேவன்

ஜுன் 11

நாம் தேவனிடத்தில் அன்புகூர்ந்ததினால் அல்ல, அவர் நம்மிடத்தில் அன்புகூர்ந்து, நம்முடைய பாவங்களை நிவிர்த்தி செய்கிற கிருபாதார பலியாகத் தம்முடைய குமாரனை அனுப்பினதினாலே அன்பு உண்டாயிருக்கிறது (1.யோ.4:10)

வரையற்ற நேசத்தை மற்றவர்களிடம் செலுத்தும்படி தேவனைத் தூண்டிவிடுவது அவருடைய குணங்களில் ஒன்றாகிய அன்பேயாகும். பிரியமானவர்கட்கு நல்லது, நிறைவானதுமான ஈவுகளை வழங்குவதால் அவருடைய அன்பு வெளிப்படுகிறது.

அவருடைய அன்பைக் குறித்துப் பேசும் எண்ணற்ற வசனங்களில் சிலவற்றைமட்டுமே நம்மால் எடுத்துரைக்க முடியும் ! “அநாதி சிநேகத்தால் உன்னைச் சிநேகித்தேன். ஆதலால் காருணயத்தால் உன்னை இழுத்துக் கொள்ளுகிறேன்” (எரேமி.31:3). “நாம் பாவிகளாயிருக்கையில் கிறிஸ்து நமக்காக மரித்ததினாலே, தேவன் நம்மேல் வைத்த அன்பை விளங்கப்பண்ணுகிறார்” (ரோ.5:8). “தேவனாலே இரக்கத்தில் ஐசுவரியமுள்ளவராய் தம்முடைய மிகுந்த அன்பினாலே நம்மில் அன்புகூர்ந்தார்” (எபேசி.2:4). நாம் அனைவரும் அறிந்த வசனம், ” தேவன், தம்முடைய ஒரேபேறான குமாரனை விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ அவன் கெட்டுப்போகாமல் நித்திய ஜீவனை அடையும்படிக்கு அவரைத் தந்தருளி, இவ்வளவாய் உலகத்தில் அன்பு கூர்ந்தார்” (யோ.3:16).

“தேவன் அன்பாவே இருக்கிறார்” என்று யோவான் கூறும் வேளையில், தேவன் என்பதற்கு என்ன பொருள் என்று இங்கே வரையறுத்துக் கூறவில்லை (1.யோ.4:8). தெய்வீக குணத்தில் முக்கியமான கூறு அன்பு என்பதை அங்கே வலியுறுத்துகிறார். நாம் அன்பை ஆராதிப்பதில்லை. அன்பு நிறைந்த தேவனையே ஆராதிக்கிறோம்.

அவருடைய அன்பிற்கும் தொடக்கமில்லை, முடிவும் இருக்கமுடியாது. அதனுடைய நீளம், அகலம், உயரம், ஆழம் அளவிடமுடியாதவை. முற்றிலும் தூய்மையுடையதாக அது இருக்கிறது. சுயநலம் என்னும் கறைiயை அதில் காணமுடியாது. கணக்கிடாமல் செலுத்தப்படுகிற, தியாக மனப்பான்மை உடையதாக அது இருக்கிறது. பிறர் நலத்தை நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கும் அன்பு பிரதிபலனை எதிர்பார்க்கிறதில்லை. இனிமையானவர்களிடத்திலும், கவர்ச்சியற்றவர்களிடத்திலும் அது செல்லும். எதிரிகளிடத்திலும், நண்பர்களிடத்திலும் அது காட்டப்படும். யாரிடம் செலுத்தப்படுகிறதோ அவருடைய தகுதியின் அடிப்படையில் அல்லாமல், கொடுக்கிறவரின் நல்ல இயல்பையே அடிப்படையாக அது கொண்டிருக்கிறது.

இத்தெய்வீக உண்மையில் நடைமுறை விளைவுகள் தெளிவாய் உள்ளன. “ஆதலால், நீங்கள் பிரியமான பிள்ளைகளைப்போலத் தேவனைப் பின்பற்றுகிறவர்களாகிய, கிறிஸ்து தம்மை ஒப்புக்கொடுத்து நம்மில் அன்புகூர்ந்ததுபோல, நீங்களும் அன்பிலே நடந்துகொள்ளுங்கள்” என்று பவுல் கூறியுள்ளார் (எபேசி.5:1-2). கர்த்தரிடமாய் நமது அன்பு உயரச் செல்ல வேண்டும், நமது சகோதரர்களிடத்திலும் அது பாய்ந்து செல்ல வேண்டும், இரட்சிக்கப்படாத உலகிற்கு அது பரவவேண்டும்.

அவருடைய அன்பைக் குறித்து ஆழ்ந்த சிந்தனை அவரை ஆராதிக்கும்படி நமக்கு உள்ளுணர்வூட்டும். அவருடைய காலடியில் அமர்ந்தவராக, “இறைவனாகிய நீர் எங்ஙனம் என்னிடத்தில் அன்புகூர்ந்தீர். என்னுடைய அறிவினால் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அனால், அது என் இருதயத்திற்கு ஒளியாய்த் திகழ்கிறது” என மீண்டும் மீண்டும் கூறுவோம்!

என்றென்றும் மாறாத தேவன்

ஜுன் 10

நான் கர்த்தர், நான் மாறாதவர் (மல்.3:6)

தேவனுடைய மாறாத தன்மை அவருடைய தனிப்பெரும் பண்பாக இருக்கிறது. ஆகவே அவர் என்றும் மாறாதவர் என்றழைக்கப்படுகிறார். அவருடைய அடிப்படைக்கூறுகளில் மாற்றம் ஏற்படுவதில்லை. அவருக்கு மட்டுமே உரிய பண்புகளில் மாற்றம் விளைவதில்லை. எந்தெந்த விதிகளின் அடிப்படையில் செயல்படுகிறாரோ அதிலிந்து அவர் மாறுவதில்லை.

வானங்களும் பூமியும், முடிவில் மாறிப்போகக்கூடியவை, அத்தன்மையை தேவனுடைய மாறாத தன்மையிலிருந்து சங்கீதப் பாடலாசிரியன் வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறான்: “அவை மாறிப்போம். நீரோ மாறாதவராயிருக்கிறீர்” (சங்.102:2-627). “சோதிகளின் பிதாவினிடத்தில் யாதொரு மாறுதலும் யாதொரு வேற்றுமையின் நிழலுமில்லை” என்று யாக்கோபு வவரிக்கிறார் (யாக்.1:17).

“பொய்சொல்ல தேவன் ஒரு மனிதன் அல்ல. மனம்மாற அவர் ஒரு மனுபுத்திரனும் அல்ல (எண்.23:19). “இஸ்ரவேலின் ஜெயபலமானவர் பொய்சொல்லுகிறதும் இல்லை. தாம் சொன்னதைப்பற்றி மஸ்தாபப்படுகிறதும் இல்லை” (1.சாமு.15:29). இவ்வசனங்கள் அவருடைய மனம்மாறாத தன்மையை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன.

அவ்வாறாயின் தேவன் மனஸ்தாபப்பட்டார் என்று சொல்லுகிற வசனங்களைக் குறித்து நாம் என்ன சொல்லுவோம்? “தாம் பூமியிலே மனுஷனை உண்டாக்கினதற்காகக் கர்த்தர் மனஸ்தாபப்பட்டார்?” (ஆதி.6:6). “இஸ்ரவேலின்மேல் சவுலை இராஜாவாக்கினதற்காகக் கர்த்தர் மனஸ்தாபப்பட்டார்” (1.சாமு.15:35). யாத்திராகமம் 32:14, யோனா 3:10 ஆகிய வசனங்களைக் காண்க.

இங்கு கருத்து வேறுபாடு ஏதுமில்லை. இந்த இரண்டு விதிகளின் அடிப்படையில் தேவன் எப்பொழுதும் செயல்புரிகிறார். கீழ்ப்படிதலுக்கு அவர் எப்போதும் பலனளிக்கிறார். கீழ்ப்படியாமையை அவர் தண்டிக்கிறார். கீழ்ப்படிதலிலிருந்து கீழ்ப்படியாமைக்கு மனிதன் இடம்பெயருகிறபோது, தேவன் தமது சொந்த பண்பிற்கு உண்மையுள்ளவராக இருக்கும்படி, (மாறாதவராயிருக்கும்படி) ஒரு விதியிலிருந்து வேறொரு விதிக்கு அவரும் இடம்பெயர்கிறார். இது நமக்கு மனஸ்தாபமாகத் தோன்றுகிறது. ஆகவே, மனிதத் தோற்றத்திற்கேற்ற மொழியில் இதை வேதம் விளக்குகிறது. ஆனால் அவர் தமக்காக வருந்துகிறார் என்றோ, மாறக்கூடிய தன்மையுடையவர்கள் என்றோ இது பொருளாகாது.

தேவன் எப்பொழுதும் மாறாதவராயிருக்கிறார். அது அவருடைய பெயர்களில் ஒன்றாகும். “நீர் மாறாதவர், பூமியின் இராஜ்யங்களுக்கெல்லாம் தேவனானவர்” (ஏசா.37:16). டார்பி மொழிப்பெயர்ப்பில் 2. சாமுவேல் 7:28, ஏசாயா 41:4 ஆகிய வசனங்களிலும் இச்சொல்லைக் காணலாம்.

தேவனுடைய மாறாத தன்மை, எக்காலத்திலும் அவருடைய பரிசுத்தவான்களுக்கு ஆறுதலாயிருக்கிறது. அவர்களுடைய பாடலின் கருப்பொருளாக இது விளங்குகிறது. “என்னைச் சூழ நோக்குங்கால், மாற்றமும் அழிவுமே இருக்கின்றன. ஆனால் நீரோ மாற்றமில்லாதவர். நீர் என்னில் நிலைத்திருக்கிறீர்” என கென்றி லைட் என்பார் பாடியுள்ள பாடல் நமக்குப் பேருவகையைத் தருகிறது.

இதுவே நாம் பின்பற்ற வேண்டிய பண்பாகும். நாம் நிலையானவர்களாக, உறுதிபடைத்தவர்களாக, திடப்பற்றுள்ளோராக இருக்கவேண்டும். நாம் ஊசலாடுகிறவர்களாக, நிச்சயமற்றவர்களாக, எளிதில் மாறக்கூடியவர்களாக இருப்போமாயின் நமது திருத்தந்தையை இவ்வுலகிற்குத் தவறாக எடுத்துக்காட்டுகிறவர்களாயிருப்போம்.

“ஆகையால், எனக்குப் பிரியமான சகோதரரே, கர்த்தருக்குள் நீங்கள்படுகிற பிரயாசம் விருதாவாயிராதென்று அறிந்து, நீங்கள் உறுதிப்பட்டவர்களாயும், அசையாதவர்களாயும், கர்த்தருடைய கிரியையிலே எப்பொழுதும் பெருகிறவர்களாயும் இருப்பீர்களாக”.

தூய்மையில் நிகரற்ற தேவன்

ஜுன் 9

இருந்தவரும் இருக்கிறவரும் வருகிறவருமாகிய சர்வவல்லமையுள்ள தேவனாகிய கர்த்தர் பரிசுத்தர், பரிசுத்தர், பரிசுத்தர் (வெளி 4:8)

எண்ணங்கள், செயல்கள், நோக்கங்கள் மற்றும் எல்லா நிலைகளிலும், ஆவிக்குரியதும் நன்னெறிக்குரியதுமான அனைத்துக் கோட்பாடுகளின்படி தேவன் நிறைவானவராக இருக்கிறார் என்பதே தேவபரிசுத்தம் என்னும் சொற்றொடரின் பொருளாக இருக்கிறது. அழுக்காறு, பாவம் ஆகியவற்றினின்றும் அவர் முற்றிலும் விலகியவராயிருக்கிறார். தூய்மையைத் தவிர வேறோன்றும் அவரிடத்தில் இல்லை.

தேவனுடைய பரிசுத்தத்தைப் பறைசாற்றும் திருமறை வசனங்கள் எண்ணிலடங்கா. அவற்றில் சில எடுத்துக்காட்டுகளை இங்கே காணலாம். “உங்கள் தேவனும் கர்த்தருமாகிய நான் பரிசுத்தர்” (லேவி.19:2). “கர்த்தரைப்போல் பரிசுத்தமுள்ளவர் இல்லை” (1.சாமு.2:2). “கர்த்தாவே, நீர் பூர்வகாலமுதல் என் தேவனும், என் பரிசுத்தமானவர் அல்லவா? … தீமையைப் பார்க்கமாட்டாத சுத்தக்கண்ணனே, அநியாயத்தை நோக்கிக் கொண்டிருக்கமாட்டீரே” (ஆபகூ.1:12-13). “தேவன் பொல்லாங்கினால் சோதிக்கப்படுகிறவரல்ல, ஒருவனையும் அவர் சோதிக்கிறவருமல்ல” (யாக்.1:13) “தேவன் ஒளியாயிருக்கிறார், அவரில் எவ்வளவேனும் இருளில்லை” (1.யோ.1:5). “தேவரீர் ஒருவரே பரிசுத்தர்” (வெளி 15:4). “நட்சத்திரங்களும் அவர் பார்வைக்குச் சுத்தமானவைகள் அல்ல” (யோபு 25:5).

பழைய ஏற்பாட்டில் ஆசாரியத்துவமும், பலிகளின் முறையும் தேவனுடைய பரிசுத்தத்தை நமக்குக் கற்பிக்கின்றன. தேவனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையே பெரும்பிளவை பாவமானது உண்டுபண்ணியிருக்கிறது என்றும், அந்தப் பிளவு சரிசெய்யப்பட்டு, பரிசுத்த தேவனிடத்தில் மனிதன் அணுகுவதற்குப் பலி மிருகத்தின் இரத்தம் சிந்தப்படவேண்டும் என்றும் அங்கே கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

தனிச்சிறப்புமிக்க வகையில் தேவனுடைய பரிசுத்தம் சிலுவையில் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. தமது குமாரன் மனிதர்களுடைய பாவத்தைச் சுமந்தவராகச் சிலுவையில் தொங்கிய காட்சியைக் கண்ணுற்ற தேவன், தமக்குப் பிரியமானவரை பயரங்கரமான இருள்சூழ்ந்த நிலையில் தம் தூய்மையின் நிமித்தம் மூன்று மணிநேரம் கைவிட்டார்.

இதில் நாம் கவனித்துக் கற்றுக்கொள்வதற்கு ஏதுவான படிப்பினைகள் மிகவும் தெளிவாக உள்ளன. நாம் பரிசுத்தமாய் இருக்க வேண்டுமென்று தேவன் விரும்புகிறார். “நீங்கள் பரிசுத்தமுள்ளவர்களாக வேண்டுமென்பதே தேவனுடைய சித்தமாயிருக்கிறது” (1.தெச.4:3). “உங்களை அழைத்தவர் பரிசுத்தராயிருக்கிறதுபோல, நீங்களும் உங்கள் நடக்கைகளெல்லாவற்றிலேயும் பரிசுத்தராயிருங்கள்” (1.பேது.1:15).

தேவனுடைய பரிசுத்தத்தைக் குறித்த சிந்தனைகள், நம்மிடத்தில் ஆழமான பயபக்தியையும் மதிப்பையும் உண்டாக்கவேண்டும் “உன் கால்கள் இருக்கிற பாதரட்சையைக் கழற்றிப்போடு. நீ நிற்கிற இடம் “பரிசுத்த பூமி” என்று அவர் மோசேயினிடம் கூறினதை நினைவுகூர்வோம் (யாத்.3:5).

“நித்திய ஒளியே! ஆராய்ந்து நோக்கும் உமது கண்களுக்கு முன்னர் வருகிற ஆத்துமா அஞ்சிக்குறுகிப்போகாமல் களிப்புடன் உம்மைப் பார்த்து வாழ்வதற்கு எத்தனை பரிசுத்தமாய் இருக்கவேண்டும்” என்று வியந்து போற்றுகிறார் பின்னி என்பார்.

அத்தகைய தூய்மை, விசுவாசத்தின்மூலமாக நம்மீது விளங்கியிருக்கிறது என்னும் அறிவு, நமது இருதயங்களைக் களிகூர்ந்து துதிக்கச் செய்கிறது.

தேவ ஞானமும் அவரது திட்டங்களும்

ஜீன் 8

தாம் ஒருவரே ஞானமுள்ளவராயிருக்கிற தேவனுக்கு இயேசு கிறிஸ்து மூலமாய் மகிமையுண்டாவதாக. (ரோ.16:27)

திருமறையில் முழுவதும் பின்னிக் கிடக்கிற ஒரு இழைபோன்று இவ்வுண்மை உள்ளது. சில எடுத்துக்காட்டுகளைக் காண்போம்! “அவரிடத்தில் ஞானமும் வல்லமையும் இருக்கும், அவருக்குத் தான் ஆலோசனையும் புத்தியம் உண்டு. அவரிடத்தில் பெலனும் ஞானமுமுண்டு. மோசம் போகிறவனும் மோசம் போக்குகிறவனும் அவர் கையின் கீழிருக்கிறார்கள்” (யோபு 12:13,16). “கர்த்தாவே, உமது கிரியைகள் எவ்வளவு திரளாயிருக்கிறது! அவைகளையெல்லாம் ஞானமாய்ப் படைத்தீர். பூமி உம்முடைய பொருள்களினால் நிறைந்திருக்கிறது” (சங்.104:24). “கர்த்தர் ஞானத்தினாலே பூமியை அஸ்திபாரப்படுத்தி, புத்தியினாலே வானங்களை ஸ்தாபித்தார்” (நீதி.3:19). “தேவனுடைய நாமத்துக்கு என்றென்றைக்குமுள்ள சதாகாலங்களிலும் ஸ்தோத்திரமுண்டாவதாக. ஞானமும் வல்லமையும் அவருக்கே உரியது” (தானி.2:20). “எப்படியெனில், தேவஞானத்துக்கேற்றபடி உலகமானது சுயஞானத்தினாலே தேவனை அறியாதிருக்கையில், பைத்தியமாகத் தோன்றுகிற பிரசங்கத்தினாலே விசுவாசிகளை இரட்சிக்க தேவனுக்குப் பிரியமாயிற்று” (1.கொரி.1:21). “அவரே தேவனால் நமக்கு ஞானமும் நீதியும் பரிசுத்தமும் மீட்புமானார் (1.கொரி.1:31).

தேவனுடைய நிறைவான நுண்ணறிவு, தவறுசெய்ய இயலாத உய்த்துணரும் மற்றும் பிழையற்ற தீர்மானங்கள் அகியவற்றையே “தேவஞானம்” என்னும் சொற்றொடர் குறிக்கிறது. மிகவும் சிறந்த விளைவுகளை, மிகவும் சிறந்த முறையில் செயலாற்றக்கூடிய அவருடைய திறனே தேவஞானம் என ஒருவர் வரையறுத்துக் கூறியுள்ளார். இது அறிவைக் காட்டிலும் மேம்பட்டது. அந்த அறிவைச் சரியான முறையிலே பயன்படுத்துவதையே இது குறிக்கிறது.

தேவனுடைய கிரியைகள் அனைத்தும் அவருடைய ஞானத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, மனிதனுடைய உடற்கூறுகள் வியத்தகுவகையில் வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பது, அவருடைய ஞானத்தைப் பறைசாற்றும் புகழுரையாகத் திகழ்கிறது.

இரட்சிப்பின் திட்டத்திலே தேவஞானம் காணப்படுகிறது. பாவத்திற்குரிய ஒறப்பு எங்ஙனம் செலுத்தித் தீர்க்கப்பட்டது என்பதை நற்செய்தி தெரிவிக்கிறது. தேவனுடைய நீதி நிலைநிறுத்தப்பட்ட விதம், அவருடைய இரக்கம் நீதியாக வழங்கப்பட்ட விதம், ஆதாம் பாவத்தில் வீழ்ந்துபோகாமல் இருந்திருப்பானாயின் மனிதனுடைய நிலை எப்படியிருக்குமோ அதைக்காட்டிலும் விசுவாசி சிறந்த ஸ்தானத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்ட விதம் ஆகிய யாவையும் நற்செய்தியில் திட்டமிடப்பட்டுள்ளன.

நாம் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிற நிலையில், தேவஞானம் நம்முடைய ஆத்துமாவிற்கு ஆறுதல் அளிக்கத்தக்கபடி இனிமையாகப் பேசுகிறது. தவறே இழைக்காத வகையில் ஞானம் உடையவராக நமது தேவன் இருக்கிறார் என்பதை நாம் அறிவோம். வாழ்க்கையில் நடக்கும் சிலசெயல்கள் நாம் புரிந்துகொள்வதற்குக் கடினமாக இருப்பினம், அவரால் தவறு செய்ய முடியாது என்பதை நாம் அறிவோம்.

அவருடைய வழிநடத்துதலில் நாம் முழுநம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறோம். தொடக்கமுதல் முடிவுவரை எல்லாவற்றையும் அவர் அறிவார். நமது அறிவிற்கு முற்றிலம் புலப்படாத வகையில் அவருடைய வழிகள் செம்மையானவை, ஆசீர்வாதத்தை நல்கக்கூடியவை.

அவருடைய வழிநடத்துதலில் நாம் முழுநம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறோம். தொடக்கமுதல் முடிவுவரை எல்லாவற்றையும் அவர் அறிவார். நமது அறிவிற்கு முற்றிலும் புலப்படாத வகையில் அவருடைய வழிகள் செம்மையானவை, ஆசீர்வாதத்தை நல்கக்கூடியவை.

கடைசியாக, நாம் ஞானத்தில் வளரவேண்டும் என அவர் விரும்புகிறார். நாம் நன்மைக்கு ஞானிகளாயிருக்கவேண்டும் (ரோ.16:19). நாம் ஞானமுள்ளவர்களைப்போலக் கவனமாய் நடந்து, நாட்கள் பொல்லாதவைகளானதால் காலத்தைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் (எபேசி.5:15-16). சர்ப்பங்களைப் போல வினாவுள்ளவர்களாகவும், புறாக்களைப் போல கபடற்றவர்களாகவும் நாம் நடந்து கொள்ள வேண்டும் (மத்.10:16).

எல்லாம் வல்ல தேவன்

யூன் 7

சர்வ வல்லமையுள்ள தேவனாகிய கர்த்தர் ராஜ்யபாரம் பண்ணுகிறார் (வெளி 19:6)

தமது தனிச்சிறப்புமிக்க இறை இயல்புகளுக்கு ஏற்ப அனைத்தையும் செய்ய வல்லவராக தேவன் இருக்கிறார் என்பதையே சர்வவல்லமையுள்ள தேவன் என்னும் பெயர் பொருளாகக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்குத் திருமுறை தொடர்ந்து ஒரே ரீதியாகச் சான்று வழங்குகிறது! “நான் சர்வவல்லமையுள்ள தேவன்” (ஆதி.17:1). “கர்த்தரால் ஆகாத காரியம் உண்டோ?” (ஆதி.18:14). “தேவரீர் சகலத்தையும் செய்ய வல்லவர். நீர் செய்ய நினைத்தது தடைபடாது” (யோபு 42:2). “உம்மாலே செய்யக்கூடாத அதிசயமான காரியம் ஒன்றுமில்லை” (எரேமி.32:17). “தேவனால் எல்லாம் கூடும்” (மத்.19:26). “தேவனால் கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை (லூக்.1:37).

ஆனால், தமது குணநலன்களுக்கு ஒவ்வாத செயல்களைச் செய்த தேவனால் கூடாது. எடுத்துக்காட்டாக தேவனால் பொய்யுரைக்க முடியாது (எபி.6:18). தம்மைத்தாமே மறுத்துரைக்க அவரால் முடியாது. (2.தமோ.2:13). அவர் நிறைவான பரிசுத்தத்தை உடையவராக இருப்பதால், அவரால் பாவம் செய்ய முடியாது. முற்றிலும் சார்ந்துகொள்வதற்குப் பாத்திரராக இருப்பதால் அவர் கைவிடவேமாட்டார்.

தமது படைப்பிலும், இப்பிரபஞ்சத்தைத் தாங்குவதிலும், அவருடைய அருட்கொடையிலும், பாவிகளுக்கு இரட்சிப்பை வழங்குவதிலும், மனந்திரும்பாத பாவிகளை ஒறுப்பதிலும் தேவனுடைய சர்வ வல்லமை விளங்குகிறது. இஸ்ரவேலர் எகிப்தினின்று மீட்கப்பட்டு கானான் நாட்டிற்குப் பயணம் செய்த நிகழ்ச்சி தேவனின் சர்வ வல்லமையை வெளிப்படுத்தும் மாபெரும் நிகழ்ச்சியாகும்.

தேவன் சர்வவல்லமையுள்ளவராக இருக்கின்ற காரணத்தினால், அவரோடு எவரும் போராடி வெற்றிகாண முடியாது. “கர்த்தருக்கு விரோதமான ஞானமுமில்லை, புத்தியுமில்லை, ஆலோசனையுமில்லை (நீதி.21:30).

தேவன் சர்வ வல்லமையுள்ளவராக இருப்பதால், விசவாசி வெற்றிபெறுகிறவனாக இருக்கிறான். தேவனோடு இருப்பவன் மாபெரும் படையைச் சேர்ந்தவன். “தேவன் நம்முடைய பட்சத்திலிருந்தால் நமக்கு விரோதமாயிருப்பவன் யார்? (ரோ.8:31).

தேவன் சர்வல்லமையுள்ளவராக இருப்பதால், நிகழக் கூடாதவை என்று கருதப்படுகிறவை நிகழத்தக்கதாக நாம் ஜெபத்தில் ஈடுபடலாம். நிகழக்கூடாதவற்றைக் கண்டு நகைத்து, “இது நிறைவேறும்” என்று முழக்கமிடலாம்.

தேவன் சர்வ வல்லமையுள்ளவராக இருக்கின்ற காரணத்தினால் நாம் சொல்லிமுடியாத ஆறுதலைப் பெறுகிறோம். “அவருடைய வல்லமையில், பலனற்ற நான் சாய்ந்துகொள்ளும்வேளையில், எல்லாம் பளுவற்றுக் காணப்படும்.”

மெய்யான மதிப்பு

மே 27

எது முக்கியம்? பொன்னோ, பொன்னைப் பரிசுத்தமாக்குகிற தேவாலயமோ? (மத்.23:17)

தேவாலயத்தின்பேரில் சத்தியம் பண்ணுகிறவன் தனது ஆணையை நிறைவேற்ற வேண்டியதில்லையென்றும், தேவாலயத்தின் பொன்னின்பேரில் சத்தியம்பண்ணுகிறவன் தனது ஆணையை நிறைவேற்றக் கடனாளியாக இருக்கிறான் என்றும் இயேசு கிறிஸ்து கிறிஸ்துவின் நாட்களில் வாழ்ந்த வேதபாரகரும் பரிசேயரும் கற்பித்தனர். பலிபீடம் மற்றும் காணிக்கை ஆகியவற்றின்பேரில் சத்தியம் பண்ணுகிறதிலும் இதேபோன்று தவறான போதனையை அவர்கள் கற்பித்தனர். பலிபீடத்தின்பேரில் இடுகிற ஆணையைச் செய்யவேண்டியதில்லை, ஆனால் காணிக்கையின் பேரில் இடுகிற ஆணையைத் தவறாமல் நிறைவேற்றவேண்டும் என்பது அவர்கள் வாதம்.

அவர்கள் மதிப்பிடும் முறை முற்றிலும் தவறானது என்று கர்த்தர் எடுத்துரைத்தார். தேவாலயமே பொன்னிற்குச் சிறப்பளிக்கிறது. அதுபோலவே பலிபீடமே காணிக்கைக்கச் சிறப்பளிக்கிறது.

இவ்வுலகில் தேவன் வாசம்செய்யம் இடமாக தேவாலயம் இருந்தது. அவ்விடத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட பொன்னோ எல்லாப் பொன்னிலும் மிகவும் மேன்மையான கனத்தைப் பெற்றது. அது தேவனுடைய வீட்டோடு கொண்டிருந்த சம்பந்தத்தினால், அத்தனிச் சிறப்பைப் பெற்றது. அதுபோன்றே காணிக்கை பலிபீடத்தினால் சிறப்பு பெற்றது. பலிபீடம் தெய்வீக ஆராதனையின் அங்கமாகத் திகழ்ந்தது. எந்தவொரு விலங்கும் அதில் பலியிடப்படுவதைப் பார்க்கிலும் மேலான கனத்தைப் பெறமுடியாது. விலங்குகள் அவற்றின் வாழ்க்கையில் சில நோக்கங்களை உடையவையாக இருந்திருக்குமானால் அவ்வாறு பலியிடப்படுவதையே விரும்பியிருக்கும்.

பாரிஸ் நகரக் கடைவீதியில் மஞ்சள் நிறக் கற்கள் பதித்த பழைய ஆரம் ஒன்றைக் குறைந்த விலைக்கு ஒரு பயணி வாங்கினான். தனது நாட்டிற்குத் திரும்பிச் சென்றவனுக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. நியூயார்க் சுங்க அதிகாரிகள் பெரும் பணத்தை வரியாக வசூலித்தனர். அந்த ஆரத்தின் மதிப்பை அறிய விரும்பினபோது அதன் மதிப்பு 25000 டாலர் என்று ஒரு நகைக்கடையிலும் அடுத்த கடையில் 35000 டாலர் என்றும் கூறினர். “ஜோசபைனுக்கு நெப்போலியன் போனபார்ட்டின் அன்பளிப்பு” என்று கண்ணுக்குப் புலப்படாத சிறிய எழுத்துக்கள் அந்த ஆரத்தில் பொறிக்கப்பட்டிருந்ததே அதன் விலைமதிப்பிற்குக் காரணம் என்பதை அவன் பின்னரே அறிந்துகொண்டான். நெப்போலியனுடன் கொண்ட தொடர்பினால் அந்த ஆரம் சிறப்பு பெற்றது.

இதிலிருந்து நாம் அறிவது யாது? நாம் ஒன்றிற்கம் தகுதிபடைத்தவர் அல்லர். ஒன்றையும் நாமாகச் செய்ய இயலாதவர். கர்த்தரோடு நாம் கொண்டிருக்கிற ஐக்கியமும், அவருடைய உழியத்தோடு நாம் வகிக்கும் பங்கும் நம்மைத் தனிச் சிறப்பு அடையச்செய்கின்றன. “கல்வாரியோடு நீங்கள் கொண்டுள்ள தொடர்பு உங்களைப் பற்றிய மிகவும் வியத்தகு மேன்மையாகும்” என்று ஸ்பர்ஜன் கூறியுள்ளார்.

அசாதாரண வகையில் நீங்கள் புத்திகூர்மை உடையவராக அருக்கலாம். அதற்காக நீங்கள் நன்றி செலுத்தக் கடமைப்பட்டவர் ஆவீர். கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவிற்காக நீங்கள் அதனைப் பயன்படுத்தாதவரை, அதனுடைய மிக உயர்ந்த மேன்மையை அது அடையாது என்பதை நினைவிற்கொள்ளுங்கள். கிறிஸ்துவே உங்களுடைய அறிவைப் பரிசுத்தப்படுத்துகிறார்.

உங்களுடைய திறமையைப் கண்டு இவ்வுலகம் அதற்குப் பெரிய விலையைக் கொடுக்கலாம். இவ்வுலகம் சபையை அறியாது. ஆனால் அந்தச் சபையே உங்களது திறமையைப் பரிசுத்தப்படுத்தகிறது. உங்களது திறமை சபையைப் பரிசுத்தப்படுத்துவதில்லை.

நீங்கள் பணத்தைச் சேமித்து வைக்கலாம். அல்லது உங்களுடைய சொந்த நலனுக்காகச் செலவிடலாம். அல்லது இறை அரசிற்காகச் செலவிடலாம். கிறிஸ்துவின் நோக்கம் நிறைவேறுவதற்காக நீங்கள் அதைப் பயன்படுத்துவதே அதன் மிகச்சிறந்த பயனாகும். இறை அரசே அச்செல்வத்தைப் பரிசுத்தப்படுத்துகிறது. செல்வம் இறை அரசைப் பரிசுத்தப்படுத்துவதில்லை.

உண்மையான கீழ்ப்படிதல்

மே 26

பலியைப் பார்க்கிலும் கீழ்ப்படிதலும், ஆட்டுக்கடாக்களின் நிணத்தைப் பார்க்கிலும் செவிகொடுத்தலும் உத்தமம். (1.சாமு.15:22).

அரசனாகிய சவுலுக்கு தேவன் கொடுத்த கட்டளைகள் மிகத்தெளிவாக இருந்தன. அமலேக்கியரும் அவர்களுடைய உடமைகள் யாவும் அழிக்கப்படவேணஇடும். அந்த உடமைகளைக் கொள்ளைப் பொருட்களாகக் கொள்ளாமல், ஒன்றுவிடாமல் எலஇலாம் அழிக்கப்படவேண்டும். ஆனால் நடந்தது என்ன? அரசனாகிய ஆகாகையும் முதல் தரமான மந்தையையும் கொல்லாமல் சவுல் விட்டுவைத்தான்.

அடுத்தநாள் காலையில் சாமுவேல் சவுலைக் கில்காலில் சந்தித்தபோது, தான் கர்த்தருடைய சொற்களின்படி அனைத்தையும் செய்துமுடித்ததாக சவுல் உறுதியுடன் பதிலுரைத்தான். ஆனால் அதே நேரத்தில் கொல்லைப்புறத்திலிருந்து இன்னிசைப்பாடல் ஒலித்தது. ஆடுகளும் மாடுகளும் சத்தமிட்டன. சவுலுக்கு இக்கட்டான சூழ்நிலை.

எல்லா மந்தையையும் சவுல் கொன்றுபோட்டிருந்தால், எங்ஙனம் ஆடு சத்தமிடும் என்பதே சாமுவேலின: கேள்வி. சவுலோ, தனது கீழ்ப்படியாமையை மறைக்க முயற்சி செய்தான், மக்களைக் குறைகூறினான், சமயப்பற்றின் அடிப்படையில் காரணங்கள் கூறினான். “ஜனங்கள் ஆடுமாடுகளில், நலமானவைகளை உம்முடைய தேவனாகிய கர்த்தருக்குப் பலியிடும்படிக்குத் தப்பவைத்தார்கள்” என்பதே அவன் உரைத்த பதில்.

அதன்பிறகே, “பலியைப் பார்க்கிலும் கீழ்ப்படிதலும், ஆட்டுக்கடாக்களின் நிணத்தைப் பார்க்கிலும் செவிகொடுத்தலும் உத்தமம். இரண்டகம் பண்ணுதல் பில்லி சூனிய பாவத்திற்கும், முரட்டாட்டம் பண்ணுதல் அவபக்திக்கும் விக்கிரகாராதனைக்கும் சரியாய் இருக்கிறது” என்று தேவனுடைய தீர்க்கதரிசி இடிமுழக்கமெனக் கடிந்துரைத்தான்.

சடங்குகள், பலிகள், காணிக்கைகள் யாவற்றையும் விடக் கீழ்ப்படிதல் மிகவும் இன்றியமையாதது. தங்களுடைய தாயார் வாழ்ந்த நாட்களில், அவருக்குக் கீழ்ப்படியாமல் ஏளனமாய் நடத்தின பிள்ளைகள் சிலரை எனக்குத் தெரியும். அவர்கள் தங்களுடைய தாயைப் பல ஆண்டுகள் எதிர்த்து நின்று அவமதித்தனர். ஆனால், அந்தத் தாய் இறந்தபோது, சரீரத்தை ஆடம்பரமாக அலங்கரித்தனர். அவர்கள் செய்த பாவத்திற்குப் பரிகாரம் தேடி அவர்கள் செய்த இச்செய்கை பயனற்றதும் வெறுக்கத்தக்கதுமாயிருக்கிறது.

வேதத்திற்க முரணான பதவியையும், நண்பர்களையும் கொண்டிருப்போர் அது சரியானதே என்றும், அதன் வாயிலாக பரந்த செல்வாக்கை அடையலாம் என்றும் வாதிடுவார்கள். பகுத்திறவுபோலத் தோன்றும் இப்படிப்பட்ட வாதங்களால் தேவன் ஏமாறமாட்டார். நமது கீழ்ப்படிதலையே அவர் விரும்புகிறார். நமக்கு எங்கே செல்வாக்கு வேண்டும் என்பதை அவர் அறிவார். உண்மை யாதெனில் நமது கீழ்ப்படியாத செயல்கள், நமது செல்வாக்கு ஆகியவை எதிரான விளைவுகளையே உண்டாக்கும். நமது கர்த்தரோடு ஐக்கியம் கொண்டவர்களாக நாம் நடப்பது மற்றவர்களிடம் தெய்வீகத் தன்மையுள்ள விளைவுகளை உண்டாக்கும்.

“கீழ்ப்படியாமல் செலுத்துகிற காணிக்கைகள் தீட்டானவை” என்று வில்லியம் கார்னர் என்பார் கூறியுள்ளார். பக்தி, சமயம் ஆகிய காரணங்களைக் கூறி நமது கீழ்ப்படியாமையை மறைக்க முயன்றால் நமது பலிகள் இன்னும் கீழ்த்தரமானதாகக் காணப்படும். தேவன் கண்களை மூடிக்கொள்வதில்லை.

உண்மையான ஒப்புரவு

மே 25

அவனிடத்தில் போய், நீயும் அவனும் தனித்திருக்கையில், அவன் குற்றத்தை அவனுக்கு உணர்த்து. (மத்.18:15)

உன்னைப் புண்படுத்தும் வகையில் ஒருவர் ஏதாவது சொல்லியிருந்தாலோ, செய்திருந்தாலோ அவரிம் சென்று அவருடைய குற்றத்தை நீங்கள் கூறவேண்டும் என்று வேதம் சொல்லுகிறது. அது மிகவும் சிரமமானது, ஆகவே நாம் அவ்வாறு செய்ய விரும்புகிறதில்லை.

ஆகவே அதைக்குறித்து ஆழ்ந்த சிந்திக்கத் தொடங்குவீர்கள். அவர்கள் என்ன செய்தார்கள். அது எவ்வளவு தவறானது என்று மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்கிறீர்கள். நீங்கள் உங்களுடைய அலுவலைச் செய்துகொண்டிருக்கும்போது என்னென்ன நடந்தது என்பதெல்லாம் உங்கள் நினைவிற்கு வருகிறது. உங்களுடைய வயிற்றில் அமிலம் சுரக்கிறது. உறங்கும்போதும் அந்த நிகழ்ச்சி உயிர்கொண்டு எழுகிறது. கொதிக்கும் தொட்டியில் அழுத்தம் அதிகரிக்கிறது. நீங்கள் அந்த மனிதனிடம் சென்று அவருடைய குற்றத்தைச் சொல்லுங்கள் என்று வேதம் கூறுகிறது. ஆனால் அதை உங்களால் செய்யமுடிகிறதில்லை.

உங்களுடைய பெயர் அறிவிக்கப்படாமல் அந்தச் செய்தி அவரிடம் சென்றடைய வேண்டுமென்று நீங்கள் முயற்சி செய்கிறீர்கள். செய்த தவறுக்கு அவர் மனம் வருந்தத்தக்கதாக ஏதாவது நடக்கும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்கள். ஆனால், அவ்வாறு எதுவும் நடப்பதில்லை. நீங்கள் என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை அறிவீர்கள். ஆனாலும் நேருக்கு நேராகச் சந்திக்கிறதைப் பற்றிய நினைவு உங்களுக்கு அச்சத்தை உண்டுபண்ணுகிறது.

இவ்வாறு நீங்கள் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிற காலத்தில் அந்நிகழ்ச்சி அவருக்கு ஊறுவிளைவிக்கிறதைக் காட்டிலும் உங்களுக்கு அதிகமான ஊறுவிளைவித்துவிடுகிறது. உங்களுடைய முகம் வாடலாக இருப்பதைக் காண்போர் ஏதோ ஒன்று உங்களை வருத்துகிறது என்பதை அறிந்துகொள்வார்கள். அவர்கள் உங்களோடு உரையாடும் வேளையில் உங்களுடைய உள்ளம் வேறுறொரு உலகத்தில் இருக்கும். நீங்கள் வேறொரு சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பதால் உங்களுடைய வேலை கெடுகிறது. பொதுவாகச் சொல்லப்போனால், இந்த இடையூறுகளினால் உங்கள் வேலையனைத்தும் பயனற்றுப்போய்விடுகின்றன. வேதம் உங்களிடம் தொடர்ந்து சொல்லுகிறது. “நீயும் அவனும் தனித்திருக்கையில், அவன் குற்றத்தை அவனுக்கு உணர்த்து.” உங்களுடைய மனோதிடத்தின் வலிமையால், இதுவரை அதைக்குறித்து யாரிடமும் பேசவில்லை. முடிவில் உங்களால் தாங்கமுடியாமல் ஜெபத்திற்காகவும், ஐக்கியத்திற்காகவும் நடந்த நிகழ்ச்சியைப்பற்றி ஒருவரிடம் கூறுகிறீர்கள். நீங்கள் எதிர்பாராவண்ணம், உங்களிடம் பரிவோடு பேசுவதற்குப் பதிலாக, “உங்களுக்கு எதிராகக் குற்றம் இழைத்தவரிடம் சென்று நேரடியாக இதைக்குறித்து ஏன் பேசக்கூடாது?” என்று அவர் கூறுவார்.

நீங்கள் நேரடியாக அவரைச் சந்திக்க ஆயத்தமாகிவிட்டீர்கள். நீங்கள் என்னபேசவேண்டுமென்று பலமுறை நினைத்துப் பின்னர் திருமறைக்குக் கீழ்ப்படிந்து அவரிடம் சென்று அதைக் கூறுகிறீர்கள். அதைக்கேட்டு அவர் வியப்படைகிறார், மனம் வருந்தி மன்னிப்பு கேட்கிறார். உங்களுடைய சந்திப்பு ஜெபத்தோடு முடிவடைகிறது.

நீங்கள் அங்கிருந்து வெளியே செல்கிறபோது உங்களுடைய தோளிலிருந்து பெரிய பாரம் இறக்கப்பட்டதாக உணர்க்கிறீர்கள். வயிற்று எரிச்சல் நின்றுபோகிறது. உங்களுடைய சரீர இயக்கம் இயற்கையான நிலைக்குத் திரும்புகிறது. உடனடியாக வேதத்திற்குக் கீழ்ப்படியவில்லையே என்ற எண்ணமே உங்களைக் குறைகூறும்.

சூதாட்டம்

மே 24

வஞ்சனையால் தேடின பொருள் குறைந்துபோம் (நீதி 13:11)

நீங்கள் ஒருகோடி ரூபாய் வென்ற அதிர்ஷ்டசாலி. சூதாட்டத்தில் கலந்துகொள்ள இதைப்போன்ற விளம்பர அழைப்புகள் நம்மை நோக்கி அம்புகள் போல எய்யப்பட்ட வண்ணமாயிருக்கின்றன. அங்காடிகளுக்குச் செல்லும் குடும்பத் தலைவிகளைக் கவர்ந்திழுக்கும் பரிசுத்திட்டங்கள் பல புது வடிவத்தில் வருகின்றன. பலகோடி ரூபாய்கள் பரிசாக அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் இத்தகைய விளம்பரங்களைக் கண்டு பணம் அனுப்ப சராசரி மனிதர்கள் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். சில பத்திரிக்கைகளுக்குச் சந்தா அனுப்புவதற்குப் பரிசுத்திட்டங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றன. வெற்றி பெறுவது உறுதி என்பதுபோல சில திட்டங்கள் காணப்படும். சில செயல்கள் மிகத் தெளிவானமுறையில் சூதாட்டங்களாகக் காணப்படும். சுழற்சக்கரம், குதிரைப் பந்தயம், நாய் பந்தயம், அதிர்ஷ்ட எண் விளையாட்டு ஆகியவை அந்த ரகத்தைச் சார்ந்தவை.

இவையாவற்றையும் குறித்துத் திருமறை கூறுவது யாது? இத்தகைய எதுவும் நல்லது அல்ல என்பதே அதன் விடையாகும்.
வஞ்சனையால் தேடினபொருள் குறைந்துபோம். கைப்பாடாய்ச் சேர்க்கிறவனோ விருத்தியடைவான் என்று திருமறை விளம்புகிறது (நீதி 13:11). வன்கண்ணன் செல்வனாகிறதற்குப் பதறுகினான். வறுமை தனக்கு வருமென்று அறியாதிருக்கிறான் என்றும் அது கூறுகிறது (நீதி 28:22). அநியாயமாய் ஐசுவரியத்தைச் சம்பாதிக்கிறவன் முட்டையிட்டு அவயங்காத்தும், குஞ்சு பொரிக்காமற் போகிற கவுதாரிக்குச் சமானமாயிருக்கிறான். அவன் தன் பாதிவயதிலே அதைவிட்டு, தன் முடிவிலே மூடனாயிருப்பான் என்பது திருமறைவாக்காகும் (எரே 17:11).
நீங்கள் சூதாடக்கூடாது என்று பத்துக்கட்டளைகள் வெளிப்படையாகக் கூறப்படவில்லையெனினும், பத்தாவது கற்பனை, நீங்கள் இச்சியாதிருப்பீர்களாக என்று சொல்லுகிறது (யாத் 20:17). சூதாட்டம், இச்சையின் ஒரு வகையல்லாமல் வேறென்ன? நமது இரட்சகர் சிலுவையில் அறையப்பட்டிருந்த வேளையில் அவருடைய தையலில்லாத ஆடைக்காக உரோம நாட்டுப் படைவீரர்கள் சீட்டுப்போட்ட நிகழ்ச்சி, விசுவாசிகளுக்குச் சூதாட்டம் பொல்லாங்கானது என்பதை எப்பொழுதும் நினைவுகூரச்செய்யும்.

சூதாட்டத்திற்கு அடிமைப்பட்டவர்கள் தங்களுடைய குடும்பங்களுக்கு கொண்டுவரும் வறுமையையும் துக்கத்தையும் எண்ணிப்பாருங்கள். இழந்த பணத்தை ஈடுகட்டச் செய்யப்படும் குற்றங்கள் ஏராளம். பெரும்பாலும் சூதாட்டம் துன்மார்க்கரின் நட்பைக் கொண்டுவருகிறது. இவையாவும், கிறிஸ்தவ வாழ்வில் சூதாட்டத்திற்கு இடமேயில்லை என்பதை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. உண்ண உணவும், உடுக்க உடையும் போதுமென்றிருப்பதே விசுவாசிக்கு அழகு என்று தீமோத்தேயுவிற்கு நினைவ+ட்டியவின் பவுல், செல்வந்தனாக வேண்டுமென்ற விரும்பத்தை எச்சரித்து, பண ஆசை எல்லாத் தீமைக்கும் பேராயிருக்கிறது. சிலர் அதை இச்சித்து, வேதனைகளாலே தங்களை உருவக்குத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று எழுதியுள்ளார் (1தீமோ 6:9)

மெய்யான ஐக்கியம்

மே 23

அவர்களெல்லாரும் ஒன்றாயிருக்கவும், பிதாவே, நீர் என்னை அனுப்பினதை உலகம் விசுவாசிக்கிறதற்காகவும், நீர் என்னிலேயும் நான் உம்மிலேயும் இருக்கிறதுபோல, அவர்களெல்லாரும் நம்மில் ஒன்றாயிருக்கவும் வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன். (யோ.17:21)

மகாபிரதான ஆசாரியர் என்னும் நிலையில், நமது கர்த்தர் ஏறெடுத்த ஜெபத்தின் மூலமாக இரண்டுமுறை தமது மக்கள் ஒன்றாயிருக்க வேண்டுமென்று மன்றாடினார் (21,22,23 ஆகிய வசனங்கள்). கிறிஸ்துவை அறிக்கைசெய்கின்ற அனைத்து உலகசபைகளும் ஒன்றாக ஐக்கியங்கொள்ளவேண்டும் என்று எண்ணுகிற இயக்கத்தினர் இந்த வசனங்களைத் தங்களுக்கு ஆதரவாகப் பயன்படுத்தகின்றனர். ஆனால் அந்த ஐக்கியத்தை அடைவதற்கு அந்த இயக்கத்தார் அடிப்படைக் கிறிஸ்தவ உபதேசங்களைக் கைவிட்டுவிடுகின்றனர். அல்லது மாற்றிப் பொருள் கூறுகின்றனர். “உலகமெங்கும் இயங்கும் கிறிஸ்தவ சபைகளின் கூட்டமைப்பு வெற்றிபெற்றுவிட்டது என்று இக்காலங்களில் சொல்லப்படும் கூற்று உண்மைக்கு முற்றிலும் மாறான வஞ்சப்புகழ்ச்சியாம். அங்கு உலக ஐக்கியம் என்று சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. அவர்களிடத்தில் விசுவாசம் ஏதும் இல்லை. கருத்து வேறுபாடுகள் இல்லை. ஆகவே அவர்கள் ஒன்றுகூடுவதில் எச்சிறப்புமில்லை” என்ற மால்கம் முகரிட்ஜ் என்பார் கருத்துரை வழங்கியுள்ளார்.

இப்படிப்பட்ட ஐக்கியத்தை நாடி கர்த்தர் யோவான் 17ல் மன்றாடினார் என்று நாம் எண்ணுவதற்கில்லை. உண்மையான ஒரு ஐக்கியம் ஏற்படுமாயின் அதன் விளைவாக, இவ்வுலகம் முழுவதும், தேவன் அவரை அனுப்பினார் என்று நம்பவேண்டும். வெளித்தோற்றத்தின்படி, கூட்டமைப்பாக விளங்கும் எந்த நிறுவனத்தினாலும் இத்தகைய விளைவு உண்டாகவில்லையே.

“நீர் என்னிலேயும் நான் உம்மிலேயும் இருக்கிறதுபோல அவர்களெல்லாரும் நம்மில் என்றாயிருக்கவும்… ஒருமைப்பாட்டில் அவர்கள் தேறினவர்களாயிருக்கும்படிக்கு… நான் அவர்களிலும் நீர் என்னிலம் இருக்கும்படி வேண்டிக்கொள்கிறேன்” என்று ஒருமைப்பாட்டைக் கர்த்தர் வரையறுத்துக் கூறியுள்ளார். நாம் ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்து கொள்ளத்தக்கவகையில், பிதாவும் குமாரனும் பகிர்ந்துகொள்ளும் ஒற்றுமை யாது? அவர்களது தெய்வீக ஒற்றுமையில் நமக்குப் பங்கில்லை. நன்னெறி ஒழுங்கில் அவர்களுக்கிடையில் இருக்கும் ஒற்றுமையை விசுவாசிகளாகிய நாம் இவ்வுலகிற்கு எடுத்துக்காட்ட வேண்டுமென்று அவர் மன்றாடுகின்றார். அஃதாவது, நீதி, பரிசுத்தம், கிருபை, அன்பு, தூய்மை, நீடியபொறுமை, தன்னடக்கம், சாந்தம், மகிழ்ச்சி, பெருந்தன்மை என்னும் நற்குணங்களுடைய வாழ்க்கையை அது குறிக்கிறது. ஆதிக்கிறிஸ்தவர்கள் சகலத்தையும் ஒன்றாக அனுபவித்துச் சமுதாய ஒருமைப்பாட்டின் ஆவியை வெளிப்படுத்தினர்.

“இயேசு கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுவோருக்கிடையில் காணும் ஒருமனப்பாட்டால் அவர் பிதாவினால் அனுப்பப்பட்டதை இவ்வுலகம் அறியவேண்டும் என்று அவர் செய்த விண்ணப்பம் உண்மையாகவே நிறைவேறிற்று. அதனை எருசலேம் சபையில் நடந்த நிகழ்ச்சியில் காண்கிறோம். அப்பொழுது அசாதாரண வகையில் அப்போஸ்தலரது பிரசங்கங்களில் வல்லமை வெளிப்பட்டது (அப். 2:45-47, 4:32-35).

அப்படிப்பட்ட ஐக்கியம் இந்நாளில் இருக்குமாயின், அது மிகுதியான ஆழ்ந்த விளைவை இவ்வுலகில் ஏற்படுத்தும். கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையைக் கிறிஸ்தவர்களது ஒருமைப்பாட்டின் சாட்சி வெளிப்படுத்துமாயின், அவிசுவாசிகள் தங்களது பாவத்தைக் குறித்துக் கண்டித்துணர்ந்தும் ஜீவதண்ணீரை நாடி ஏங்குவார்கள். இன்றைய நாட்களில் கிறிஸ்தவர்களுக்கும், உலகீய நிலையில் வாழும் அண்டை வீட்டுக்காரர்களுக்கும் எவ்வித வேறுபாடும் காணப்படுவதில்லை. இச்சூழ்நிலையில் அவிசுவாசிகள் மனந்திரும்ப எவ்விதத் தூண்டுதலும் இல்லையே.