இரயில் பயணம்

இரயில் தனது பயணத்தை ஆரம்பித்து ஸ்ரேஷனை விட்டு நகர ஆரம்பித்தது. நான் என் சாமான்களை ஒழுங்கு செய்து வைத்துவிட்டு என் இருக்கையில் அமர்ந்தேன். திடீரென்று பயணஞ்செய்த பெட்டியில் பெரிய சத்தமும் கூச்சலும் எழுந்தது. எல்லோரும் சத்தம் வந்த திசையை நோக்கினார்கள். இரண்டு பயணிகள் ஒரு இருக்கைக்காக சண்டை யிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். இருவரும் பதிவு செய்த சீட்டை எடுத்துக்காட்டினர். இது எனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட இடம் என இருவரும் உரிமைபாராட்டினர். காரணம் என்ன வென்றால் இருக்கையின் ஒரே இலக்கமே இருவருடைய பயணச்சீட்டிலும் காணப் பட்டது.பயணிகளாலும் அவர்களுக்கு உதவ முடியவில்லை. ஓருவர் மற்றவருடைய சாமான்களையெல்லாம்எடுத்து நடை பாதை யில் எறிந்தார். சிலர் ரயில்வேயின் தவறு என்றனர். சிலர் கணனியில் இத்தகைய தவறுகள் ஏற்படாது என்றனர். சிறிது நேரத ;தில் டிக்கட் பரிசோதகர் அங்கே வந்தார். முதலில் அவரும் குழப்பமடைந்தாலும் சற்று நேரத்தினுள் தவறு என்ன என்பதைக் கண்டுகொண்டார். சண்டையிட்ட பயணிகளில் ஒருவர் தவறான இரயிலில் ஏறி யிருந்தார். வன்மையாக சண்டையிட்டவரே இப்பெரிய தவறைச் செய்திருந்தார். தவறைச் சுட்டிக்காட்டிய போது அவர் முகம் கறுத்தது. வெட்கித் தலைகுனிந்தார். அடுத்த ஸ்டேசனில் அவர் இறங்க வேண்டியதாயிற்று. எந்தப்பெரிய தவறு. எவ்வளவு அவமானம்! எத்தனை கொடிய விளைவு!

எல்லா இரயில்களும் ஒரே ஊர்களுக்குச் செல்வதில்லை. எல்லாப் பெருந் தெருக்களுமே ரோம் நகரத்தை இணைப்ப தில்லை. எல்லா நதிகளும் ஒரே கடலுக்குள் பாய்வதில்லை. எல்லா இரயில்களும் ஒரேமாதிரியாகவே இருக்கும். எல்லா பெருந்தெருக்களும் ஒரே மாதிரி யாகவே இருக்கும். எல்லா நதிகளும் ஒரேமாதிரியாகவே இருக்கும். ஆயினும் இவை சென்றடையும்; இடங்கள் வௌ; வேறாகவே உள்ளன. நாம் சரியான வண்டியில், சரியான பாதையில் முறைப்படி பயணம் செய்கிறோமா என்பதை உறுதிப் படுத்திக் கொள்வது மிகவும் அவசியம்.

இல்லையேல் முடிவில் ஆபத்தாக முடிந்து விடும். அந்த இரயில் பயணியைப் போல வாழ்வை நஷ்டத்திலும் இழப்பிலும் அவமானத்திலும் கொண்டுவந்து விடும். உறுதியான நம்பிக்கை கொண்டிருந்தால் மட்டும் போதாது. அது சரியானதா? தவறானதா? என்பதையும் காலதாமதமின்றி உறுதி செய்வது அவசியம்.

வாழ்க்கையும் ஒரு பயணம் தான்.
“ பாதை தவறிய கால்கள் விரும்பிய ஊர் சென்று சேர்வதில்லை” எமது வாழ்க்கைப் பயணமும் இந்த இரயில் பயணத்துக்கு ஒத்ததாகவே உள்ளது. அப்படியானால் நாம் செல்லும் இலக்கு என்ன? என்பதை தீர்மானித்து, சந்தேகத்துக்கு இடமின்றி சரியான பாதையையும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமல்லவா?

வேதம் இரண்டு வழிகளைக் காட்டுகிறது. 1. இடுக்கமான ஜீவவழி  2. விசாலமான மரணவழி இரண்டு பாதைகளும் வெவ்வேறான இடத்துக்கு செல்கின்றன. குறுகிய பாதை கவர்ச்சியின்றி இடுக்கமும் துன்பமும் நிறைந்ததாக இருப்பினும் முடிவோ நித்திய மகிழ்ச்சியுள்ள பரலோக வாழ்வாகும். இவ்வழியில் பயணம் செய்வோர் சிலரே! மாறாக கவர்ச்சியுள்ள விசாலமான பாதையில் பயணிப்போர் பலர். அது பாவமும், சுயநலமும், களியாட்டும், சிற்றின்பமும் நிறைந்த பாதையாக உள்ளது அதன் முடிவோ நித்திய அழிவு.

நித்திய ஜீவ பாதை எது?

அப்படியானால், ஆசீர்வாதமுள்ள ஜீவ பாதை எது?
நானே வழியும் சத்தியமும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன் என்று இயேசு கிறிஸ்து கூறியிருக்கிறார். ஆம். அவரே நித்திய வாழ்வுள்ள தேசத்துக்கு வழியாக உள்ளார். மனிதர்களாகிய நாம் வழி தப்பி அலைகிறவர்களாக அழிவின் பாதையில் சென்று கொண்டிருக்கிறோம். எம்மைத் தேடி வந்த மேய்ப்பராகிய ஆண்டவரின் அங்கலாய்ப்பை கேளுங்கள்: என் ஜனங்கள் காணாமற்போன ஆடுகள், அவர்களுடைய மேய்ப்பர்கள் அவர்களைச் சிதறப்பண்ணி, பர்வதங்களில் அலைய விட்டார்கள்@ ஒரு மலையிலிருந்து மறு மலைக்குப் போனார்கள். தங்கள் தொழுவத்தை மறந்து விட்டார்கள். (எரே.50:6) ஆம்! தவறான வழியில் சென்று கொண்டிருக்கிற நம்மை நல்வழிக்குத் திருப்பி ஜீவனுள்ளோர் தேசமாகிய பரலோகத்துக்கு எம்மை அழைத்துச் செல்லும்படியாக அவரும் ஏழை மானிடனாக பாவமின்றி பரிசுத்தராகப் பிறந்து போதனை செய்து, மனிதகுலத்தின் பாவநோயை நீக்கி பரிசுத்தப்படுத்தும்படியாக மனிதகுலத்தின் அனைத்துப் பாவங்களைத் தாமே ஏற்று சிலுவையில் பலியாகி மனித இனத்தை பரலோகம் செல்ல தகுதிப் படுத்தினார்.

பரிசுத்த தேவனுடன் சேர முடியாதிருந்த மனித குலத்தின் பாவங்கள், சாபங்கள், அக்கிரமங்கள் எல்லாவற்றையும் பாவ மறியா பரிசுத்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து தனது மரணத்தினால் ஒப்புரவாக்கி பரலோகத்துக்கு செல்லும் பாதையை ஏற்படுத்தினார். உலகத்திலுள்ள எந்த மனித னாவது, எந்த இனமாவது, எந்த பாஷைக் காரராவதுவது பரலோகம் செல்ல விரும்பினால் அதற்கு இயேசு கிறிஸ்து ஒருவரே வழியாக இருக்கிறார்.

இந்த உலகத்திலே வேறு எந்த மார்க்கமோ, எந்தக் கடவுளோ, எந்தவொரு அவதாரமோ பரலோகத்துக்கு வழியை அமைக்க முடியாது.
ஆம்! சர்வலோகப் பாவங்களுக்காக பலியான தெய்வம் இயேசு ஒருவரே! உலகத்திலே பலி எடுத்த கடவுளர் உண்டு. எமக்காகப் பலியாகி பாதை அமைத்த இறைவன் இயேசு ஒருவரே!

அன்பானவர்களே! நீங்கள் இயேசுவை பின் பற்றுவீர்களானால் உங்கள் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் சரியான வழியைத் தெரிந்து கொண்டவர் ஆவீர்கள். நீங்கள் என்றைக்கும் வெட்கப்பட்டுப்போவதில்லை. நீங்கள் உங்களைக் காத்துக்கொள்வதோடு உங்கள் சந்ததியையும் மீட்டுக்கொண்டவராவீர்கள் நீங்கள் செய்யப்போவது சமய மாற்றமல்ல பாதை மாற்றமே. இது ஆரோக்கியமான கருத்துப் பரிமாற்றமேயன்றி ஒரு சமயக் கொள்கை அல்ல.

அவராலேயன்றி வேறொருவராலும் இரட்சிப்பு இல்லை. நாம் இரட்சிக்கப் படும்படிக்கு வானத்தின் கீழெங்கும், மனுஷர்களுக்குள்ளே அவருடைய நாமமேயல்லாமல் வேறொரு நாமம் கட்டளையிடப்படவும் இல்லை. (அப்.4:12)
தங்களின் சரியான பயணத்தை இரட்சகர் இயேசு கிறிஸ்துவுடன் தொடர எங்கள் வாழ்த்துக்கள்!

தேவன் மகிழும் தியாக பலிகள் !

நாம் எல்லோருமே கனி கொடுக்க விரும்புகிறோம்! ஆனால்! அந்தோ, அநேகர் அதை மனுஷர் முன்பாகத் தந்திடவே விரும்புகின்றனர்! தியாகங்கள் செய்திடவும் விரும்புகிறோம். அதையும் மற்றவர்கள் காண்பதற்கு ஏதுவான முறையில் செய்கிறோம்!

நாம் எவ்வித தியாகசேவை செய்ய வேண்டும் என்பதையும், அதை நிகழ்த்தும் இடத்தையும், காலத்தையும் தேவனே தெரிந்து மேன்மைக்கு எந்தத் தீனியும் கிடைக்காது! அவர் நம்மை மூடி மறைத்து, நம் அன்பையும் நம் உண்மையையும் அவர் ஒருவருக்கே வெளிப்படுத்தும் பொருட்டு, நாம் தனித்து நிற்கு வேண்டிய இடத்திற்கு நடத்திவிடுவார். நாம் சுயத்திற்கு மரிப்பதை, எவ்விதமா மரிக்கவேண்டும் என நாமாகவே தீர்மானிக்கத் தேவன் அனுமதி தருவதே இல்லை! ஒருக்காலும் இல்லை!! எவ்விதமான மரணத்தினால் நாம் தேவனை மகிமைப்படுத்த முடியும் என்பதை அவரே காட்டுவார் (யோவான் 21:19). ஓர் அடிமையாக இருக்கும் நான், இப்போது நான் என் அரையைக் கட்டிக்கொண்டு, தேவனை சேவித்து அவரை மகிமைப்படுத்தும்படி நான் விரும்புகிற இடத்துக்குச் செல்வேன் எனக்கூற அனுமதியே இல்லை. நிச்சயமாக இல்லை. அதற்கு மாறாக, அடிமையான நான் என் கைகளை நீட்டுவேன். வேறொருவன் என் அரையைக் கட்டி, எனக்கு இஷ்டமில்லாத இடத்திற்கு என்னைக் கொண்டு போவான் (யோவான் 21:18). இயேசு தன் சகோதரர்களிடம் கூறியதைக் கேட்டீர்களா? என் வேளை இன்னும் வரவில்லை! உங்கள் வேளையோ, எப்பொழுதும் ஆயத்தமாயிருக்கிறது! என்றார் (யோவான் 7:6). ஆம்! அவர்களோ தங்களுக்காகவே ஜீவித்தார்கள். ஆனால் இயேசுவோ நமக்காகவே வந்த தேவனின் அடிமை. சிலுவையில் மரணபரியந்தமும், அவர் மரணத்திற்கு கீழ்ப்படிந்தார். இங்கு நாம் காணும் மரணம் யாது? மகாக்கேடான துயர்மிகுந்த மரணம்! இதே வழியில் நாமும் சென்று பிதாவை மகிமைப்படுத்துவதற்கு ஆயத்தமா? இன்று அனேகர் நாங்கள் செய்த தியாகங்களைச் ஜம்பமாகக் கூறிக்கொள்கிறார்கள். ஆனால்! அவைகளில் ஒன்று கூட தேவனைப் பிரியப்படுத்த முடியவில்லையே! ஏன் தெரியுமா? தங்கள் தியாகங்கள் இன்னது எனவும், அதன் நேரத்தையும், இடத்தையும், அவரவர்கள் தாங்களாகவேத் தேர்ந்து தெரிந்து கொண்டதன் பரிதாபமேயாகும்!

பவுலை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அவர் இயேசுவுக்காய்த் தன்னைத் தியாகபலியாய் ஒப்புக்கொடுத்த உத்தம ஆசாரியன்! அவர் தேவனின் சுவிசேஷத்தை இந்த ராஜரீக ஆசாரித்துவ முறையிலேயே பிரகடனம் செய்தார். ஆம்! புறஜாதிகள் தூய பரிசுத்தாவியால் பரிசுத்தமாக்கப்பட (ளுயnஉவகைநைன) வேண்டும் என்பதே அவரது ஆசாரித்துவ தியாக பணியாக இருந்தது. இவ்வித தியாகபலிலே தேவனை மகிழச்செய்கிறது!
வெளிப்படையாக கிரியையைக் காட்டிலும், மறைந்து வாழ்வதற்கே ஒரு தேவனுடைய பிள்ளைக்கு அதிக கிருபை தேவைப்படுகிறது.

இம் மேன்மையை, ஏசாயா தன் தரிசனத்தில் கண்ட சேராபீகள் அருமையாகச் சித்தரிக்கிறார்கள் (ஏசா6:2). இப்பரலோக வாசிகளுக்கு ஆறு செட்டைகள் இருந்தன. ஆகிலும் தாங்கள் பறப்பதற்கு இவைகளில் இரண்டு செட்டைகளையே உபயோகித்தனர். அடுத்த நான்கு செட்டைகளையோத் தங்களை மூடி மறைத்துக் கொள்ள வைத்துக்கொண்டனர். பார்த்தீர்களா! தாங்கள் வெளிப்படையான கிரியை செய்வதற்குத் தேவையாய் இருந்த செட்டைகளைக் காட்டீலும் இருமடங்கு செட்டைகள் அவர்களை மறைத்துக்கொள்வதற்குத் தேவைப்படது! பரலோகவாசிகளுக்கே இப்படிப்பட்ட நிர்ப்பந்தம் என்றால், பெருமையின் விஷம் ஏறிய நமக்கு எவ்வளவு அதிகம் தேவை! மகா உயர்ந்த ஸ்தானத்திற்கு வந்துவிடும்படி நாம் பலமுறை நம் எல்லா செட்டைகளாலும் அடித்துப் பறந்து மிதக்கிறோம். ஆனால், அய்யகோ! ராஜா இந்த நம் அழகில் பிரியப்படவில்லையே! ஆம் மறைந்து ஜீவிப்பது பரலோகத்திற்குரிய ஒரு சட்டமாகும். நாம் வேதத்தில் காணும் கேருபீன்களும் தங்கள் கிரியைகளை செட்டைகளுக்குள் மறைத்தே வைத்திருந்தனர் (எசே 10:8).

இதுவே தேவனுடைய சபைக்கும் பொருந்துமல்லாவா? உம்முடைய சித்தம் பரமண்டலத்திலே செய்யப்படுகிறது போலப் பூமியிலேயும் செய்யப்படுவதாக என்றும் ஜெபிக்கியோமே! நம்மை நாமே மூடி மறைத்துக் கொள்வதற்கு தேவன் நமக்கு ஏதாகிலும் வாஞ்சை கொண்டால் போதும்…… நம்மை மறைத்துக் கொள்வதற்கு ஏராளமாக சந்தர்ப்பத்தை நிச்சயமாய் அருளுவார். ஆனால்! நாமோ நம்மை ஒரு பொருட்டாக வைத்துக்கொள்ளவே இச்சிக்கிறோம். பிரகாசிக்கும் நம் முகத்தை, சாடி ஓடும் நம் சுறுசுறுப்பான பாதங்களையும் மூடி மறைப்பதற்குரிய விரும்பத்திற்குப் பதிலாக மற்றவர்களும் அதைக் காணவேண்டும் என்றே பேராவல் கொள்கிறோம். ஆ….. இது பேரிழப்பன்றோ!

இவ்விதமாய் உங்களை மறைத்துக்கொள்ளும்போது, உங்கள் ஜீவியத்தின் விலை குறைந்து விடுமே என நீங்கள் ஒருவேளை நினைக்கலாம். பொறுங்கள்! தங்களை மூடி மறைத்துக்கnhண்ட சேராபீன்கள் தேவனைத் துதித்த போது நடந்த நிகழ்ச்சியை இப்போது உற்று நோக்குங்கள்!! (ஏசா 6:3). ஆலயமே கிடுகிடுத்து நடுங்கியது! தீர்க்கதரிசியும் அலறிப் புடைத்து, ஐயோ! அதமானே;, நான் அசுத்த உதடுகளுள்ள மனுஷன் (வச5) என்றான்! ஆம், இப்பரலோக வாசிகளின் துதியானது, வேறெதுக்கெல்லாமோ ஐயோ சொன்ன தீர்க்கதரிசியைத் தாழ்மைப்படுத்தி இப்போது தனக்கு ஐயோ எனக்கதறும்படி செய்து விட்டதே! கண்டீர்களா விந்தையை! இந்த மறைந்திருக்கும் நிலையில் மாத்திரமே நீங்கள் அதிகக் கனியையும் வலிமையான சேவையையும் நல்கிட முடியும்!!

சிலுவை இல்லாத இயேசுவா என்ற நூலிலிருந்து…

இரண்டாம் கோத்திரப்பிதா – ஈசாக்கு (கி.மு. 1867 – 1687)

 ஈசாக்கு கோத்திரப்பிதாவாகிய ஆபிரகாமின் வாக்குத்தத்தப் புத்திரன். அவனுக்கு ஏசா, யாக்கோபு என்ற இரு மக்கள் இருந்தார்கள். ஈசாக்கு ஏசாவை அதிகமாக நேசித்தான். மனைவியாகிய ரெபேக்காள் யாக்கோபை அதிகமாக நேசித்தாள் (ஆதி.25:25,26,28).
isaak
பஞ்சம் (கி.மு. 1782)

ஆபிரகாமின் நாட்களில் உண்டானதுபோல, தேசத்தில் பஞ்சம் உண்டாயிற்று. ஈசாக்கு கேராருக்குச் சென்றான். ரெபேக்காள் மிகவும் அழகுள்ளவளானபடியால், கேராரின் ஜனங்களுக்குப் பயந்து, ஈசாக்கு அவளைத் தன் சகோதரி என்று பொய் சொன்னான். பின்பு ராஜாவான அபிமெலேக்கு உண்மையை அறிந்து, ரெபேக்காளினிமித்தம் தேசத்து ஜனங்களை எச்சரித்தான். (ஆதி.26:1-11).

ஆபிரகாமின் மரணம்

abraham-stars

ஆபிரகாம் தன் 175 ஆவது வயதில் பெயர்செபாவில் மரித்தான். அவன் குமாரனாகிய ஈசாக்கு இஸ்மவேலும் அவனை எபிரோனுக்கு எடுத்துச் சென்று மக்பேலா என்னும் குகையில் அடக்கம் செய்தார்கள். (ஆதி.25:7-10).

ஆபிரகாமின் மற்று மக்கள்

keturah

சாராளின் மரணத்திற்குப் பின் (கி.மு. 1826ல்) ஆபிரகாம் கேத்தூராளை மணந்தான். கேத்துராள் ஆபிரகாமுக்கு 6 பிள்ளைகளைப் பெற்றாள். ஆபிரகாம் தனக்கு உண்டானதெல்லாம் ஈசாக்குக்குக் கொடுத்தான். தன் மறுமனையாட்டிகளின் பிள்ளைகளுக்கு நன்கொடைகளைக் கொடுத்துக் கீழ்த் தேசங்களுக்கு அனுப்பிவிட்டான் (ஆதி.25:1-6).

ஈசாக்கின் விவாகம்

Genesis-Chapter-24

ஆபிரகாமின் ஆணைப்படி வேலைக்காரனான எலியேசர் ஈசாக்குக்குப் பெண்கொள்ளும்படி புறப்பட்டான். அவன் மெசப்பொத்தாமியாவில் கர்த்தரிடம் பொருத்தனை பண்ணினான். அப்பொழுது ரெபேக்காள் துரவண்டையில் வந்து எலியேசர் பண்ணிக்கொண்ட பொருத்தனைகளின்படியெல்லாம் செய்தாள். அவள் அவளைத் தன் வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றாள். ரெபேக்காளின் சகோதரன் லாபானும், அவன் வீட்டாரும் எலியேசரை உபசரித்தார்கள். அவன் தான் வந்த விபரத்தை விளக்கினான். லாபான் இந்தக் காரியம் கர்த்தரால் வந்தது. உமக்கு நலம் பொலம் ஒன்றும் சொல்லக்கூடாது என்று சொல்லி, ரெபேக்காளை அவனுடன் அனுப்பிவிட்டார்கள். ரெபேக்காள் ஈசாக்கிடம் வந்து அவனுக்கு மனைவியானாள். (ஆதி.24:1-67, 25:20)

ஆபிரகாம் மோரியா மலைக்கு (கி.மு.1834)

தேவன் ஆபிரகாமைச் சோதிப்பதற்காக ஈசாக்கை மோரியா மலைக்கு அழைத்துச் சென்று, பலி செலுத்தச் சொன்னார். அப்படியே ஆபிரகாம் கீழ்ப்படிந்து பலி செலுத்தச் சென்றான். ஆபிரகாமின் விசுவாசத்தைக் கண்டு, பிள்ளையாண்டான் மேல் உன் கையைப் போடாதே. நீ தேவனுக்குப் பயப்படுகிறவன் என்று இப்பொழுது அறிந்திருக்கிறேன் என்றார். (ஆதி.22.1-12).

ஈசாக்கின் பிறப்பு (கி.மு. 1867)

ஆபிரகாமுக்கு 100 வயதானபோது, சாராள் ஈசாக்கைப் பெற்றாள். ஈசாக்கும் இஸ்மவேலும் வாக்குவாதம் பண்ணினார்கள். எனவே, சாராளின் வார்த்தைக்கிணங்க ஆபிரகாம் ஒரு துருத்தியில் தண்ணீரையும், அப்பத்தையும் எடுத்து ஆகாரின் தோளில் வைத்துப் பிள்ளையுடள் அனுப்பினான் (ஆதி.21:1-21)

ஆபிரகாம் கேராருக்கு

ஆபிரகாம் எபிரோனிலிருந்து கேராருக்குச் சென்று தங்கினான். அவன் சாராளைத் தன் சகோதரி என்று சொன்னான். ராஜாவாகிய அபிமெலேக்கு சாராளை அழைப்பித்தான். தேவன் சொப்பனத்தில் ராஜாவை எச்சரித்தார். ராஜா சாராளை ஆபிரகாமிடம் அனுப்பினான். (ஆதி.20:1-14)

லோத்தின் குமாரத்திகள்

லோத்து சோவாரை விட்டு மலையிலே வாசம் பண்ணினான். அவன் இரு குமாரத்திகளும், அவனோடு கெபியிலே குடியிருந்தார்கள். மூத்தவள் மோவாபியரின் தகப்பனான மோவாபை பெற்றாள். இளையவள் அம்மோனியரின் தகப்பனான பென்னம்மியைப் பெற்றாள். (ஆதி.19:30-38)

சோதோம் கோமோராவின் அழிவு

கர்த்தர் சோதோமுக்கு ஏற்படும் அழிவைக் குறித்து ஆபிரகாமோடே பேசினார். ஆபிரகாம் சோதோமுக்காகப் பரிந்து பேசினான். அவரோடு இருந்த 2 தூதர்கள் சோதோமுக்குப் போனார்கள். அந்தத் தூதர்கள் லோத்தையும் அவன் மனைவியையும், இரு குமாரத்திகளையும் பட்டணத்துக்கு வெளியே அழைத்துக்கொண்டுபோய் விட்ட பின்பு, சோதோம் கொமோரா பட்டணத்தை அழித்தார்கள். லோத்தின் மனைவி திரும்பிப் பார்த்து உப்புத்தூண் ஆனாள். (ஆதி.18:22-33,  19:1-29).

ஈசாக்கின் பிறப்பு – முன்னறிவிப்பு

மம்ரேயின் சமபூமியில் கர்த்தர் ஆபிரகாமைச் சந்தித்தார். ஆபிரகாம் 3 புருஷர்கள் நிற்கக் கண்டான். அவன் அவர்களை வருந்தி அழைத்து உபசரித்தான். கர்த்தர் ஆபிரகாமை நோக்கி: சாராள் கர்ப்பவதியாகி ஒரு குழந்தையைப் பெறுவாள் என்றார். சாராள் நகைத்தாள். (ஆதி.18:1-12).

ஆபிராமுக்கு இஸ்மவேல் என்ற மகன்

காலங்கள் தாண்டியும் தனக்குப் பிள்ளை கிடைக்காததால் சாராய் ஆபிரகாமுக்கு ஆகாரை மனைவியாகக் கொடுத்தாள். (கி.மு.1881). ஆகார் ஆபிரகாமின் 86 வது வயதில் இஸ்மவேலைப் பெற்றாள். (கி.மு. 1868) தேவன் அவனுக்குத் தரிசனமாகி, திரளான ஜாதிகளுக்குத் தகப்பனாவாய் என்று சொல்லி அவன் பெயரை ஆபிரகாம் என்று மாற்றினார். ஜாதிகளுக்கெல்லாம் தாயாக இருப்பாள் என்று சாராயின் பெயரைச் சாராள் என்று மாற்றினார். கர்த்தர் இஸ்மவேலைப் பெரிய ஜாதியாக்குவேன் என்றார். இஸ்மவேலின் 13வது வயதில் ஆபிரகாமும் அவனுடையவர்களும் விருத்தசேதனம் பண்ணப்பட்டு வேறுபடுத்தப்பட்டார்கள். (ஆதி.16:1-16, 17:1-27).

லோத்தை மீட்டுக் கொண்டான்

லோத்தையும் அவனனைச் சேர்ந்தவர்களையும் கெதர்லாகோமேரும் மற்றும் ராஜாக்களும் கி.மு. 1884ல் சிறைபிடித்துக்கொண்டு சென்றார்கள். இதை அறிந்த ஆபிராம் தன்னோடிருந்த 318 ஆட்களோடு சென்று அவர்களை மீட்டுக்கொண்டு வந்தான். திரும்பிவரும்போது சாலேமின் ராஜாவான மெல்கிசேதேக் அவனை ஆசீர்வதித்தான். (ஆதி.14:5-24)

ஆபிராமும் லோத்தும் பிரிதல் (கி.மு. 1891)

ஆடுமாடுகளும், வேலையாட்களும் மிகுதியாய் இருந்தபடியால் ஆபிராமும் லோத்தும் பிரிந்தாhகள். லோத்து சோதோமுக்கு நேராகக் கூடாரம் போட்டான். ஆபிராம் கானானில் குடியிருந்தான். பின்பு எபிரோனில் வந்து மம்ரேயின் சமபூமியில் தங்கினான். (ஆதி.13:5-18).

ஆபிராம் திரும்பப் பெத்தேலுக்கு

ஆபிராம் மிருஜீவன்களும், வெள்ளியும் பொன்னுமான ஆஸ்திகளும் உடையவனாய்த் திரும்பி வந்தான். அவர்கள் வரும்போது ஆகார் என்னும் அடிமைப் பெண்ணையும் கூட்டிக்கொண்டு வந்தார்கள் (ஆதி.13:1-4)

பஞ்சத்தினால் எகிப்துக்கு

கி.மு. 1891ல் ஒரு கொடிய பஞ்சம் உண்டாயிற்று. எனவே, ஆபிராம் எகிப்துக்குச் சென்றான். சாராய் மிகவும் அழகுள்ளவளாயிருந்தாள். தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும்படி ஆபிராம் சாராயைத் தன் சகோதரி என்று பார்வோனிடம் சொன்னாள். பார்வோன் சாராயை அழைத்து அரண்டனையில் வைத்துக்கொண்டான். கர்த்தர் பார்வேனை வாதித்தார். உண்மை அறிந்தபோது சாராயை அனுப்பினான். (ஆதி.12:10-20).

ஆரானிலிருந்து கானானுக்கு

கி.மு. 1892ல் தேராகு ஆரானில் மரித்தான். தேராகு மரித்த பின் ஆபிராம் சாராயையும், லோத்தையும் கூட்டிக்கொண்டு  கானானுக்குப் புறப்பட்டான். கானானில் சீகேம் என்னும் இடத்தில் வந்து மோரே என்னும் சமபூமியில் தங்கினான். ஆபிராம் பெத்தேலில் ஒரு பலீபீடத்தைக் கட்டித் தேவனைத் தொழுதுகொண்டான் (ஆதி.12:4-9).