வசனங்கள் 6 மற்றும் 7-ல், காயீனைச் சிந்திக்கத் தூண்டுவதற்கும், மேலும் தீங்கு நேராமல் தடுப்பதற்கும், அவனுடைய கோபம் மற்றும் அதிருப்தி குறித்துக் கடவுள் அவனிடம் பேசுகிறார். காயீன் தன் உணர்வுகளுக்கான காரணங்களை ஆராய்ந்து பார்க்கும்படி கடவுள் வலியுறுத்துகிறார். மேலும், கடவுள் மீதோ அல்லது தன் சகோதரன் மீதோ கோபப்படுவதற்கு அவனுக்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை என்பதையும் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
அவர் காயீனுக்கு மனந்திரும்புவதற்கான வாய்ப்பை வழங்குகிறார்; அவன் தன் நடத்தையை மாற்றிக்கொண்டால், அவன் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவான் என்று வாக்குறுதியளிக்கிறார். அதேவேளையில், அவன் தன் கோபத்திலேயே நிலைத்திருந்தால், பாவம் வாசற்படியில் பதுங்கியிருக்கிறது என்றும் கடவுள் அவனை எச்சரிக்கிறார். தன் கோபம் ஆதாரமற்றது என்பதைக் காயீன் உணர வேண்டும், அதற்குப் பதிலாக அவன் தன்மீதே கோபப்பட வேண்டும். ஆபேலைக் கடவுள் ஏற்றுக்கொண்டதினால், காயீனுடைய முதற்பிறப்பின் உரிமைக்கு எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படாது என்பதைக் கடவுள் வலியுறுத்துகிறார்.
