வசனங்கள் 17-19-ல், ஆதாமின் குற்றத்திற்குப் பிறகு அவன் மீதான தீர்ப்பு விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. கடவுள் தனது அதிருப்தியை மூன்று வழிகளில் வெளிப்படுத்துகிறார்:
முதலாவதாக, நிலம் சபிக்கப்படுகிறது. பூமி முள்களையும் குறுக்கிகளையும் முளைப்பிக்கும் அதே வேளையில், ஆதாம் மிகுந்த பிரயாசத்துடனும் கடின உழைப்புடனும் பூமியின் பலனைப் பெற வேண்டும் என்பதை இது குறிக்கிறது. இருப்பினும், பாம்புக்குக் கொடுக்கப்பட்ட சாபத்தைப் போல ஆதாம் சபிக்கப்படவில்லை; இது கடவுளின் இரக்கத்தைக் காட்டுகிறது.
இரண்டாவதாக, அவனது வேலை ஒரு பெரிய பாரமாக மாறுகிறது. அவன் முன்பு தோட்டத்தை சிரமமின்றி பராமரித்து வந்ததற்கு மாறாக, இப்போது தன் முகத்தின் வியர்வை சிந்த உழைக்க வேண்டும். இந்தத் துன்பத்தின் மத்தியிலும், அவன் பட்டினியால் சாகமாட்டான் என்பது ஒரு கருணையாகக் கருதப்படுகிறது.
மூன்றாவதாக, அவனது ஆயுட்காலம் குறுகியதாக மாற்றப்படுகிறது. வாழ்வின் கஷ்டங்கள் வரையறுக்கப்பட்டவை என்பதால், இது ஒரு நன்மையாகக் கருதப்படுகிறது. மரணம் தவிர்க்க முடியாதது என்றும், பாவமே மரணத்திற்குக் காரணம் என்றும் அடையாளம் காணப்படுகிறது.
மேலும், பாவத்தின் சரீர ரீதியான விளைவுகள் ஆத்மீக ரீதியான வேதனைகளையும் பிரதிபலிக்கின்றன என்று சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. பிரசவத்தில் பெண்ணுக்கு ஏற்படும் வலி மனசாட்சியின் வேதனையையும், நிலத்தின் மலட்டுத்தன்மை பாவமுள்ள ஆன்மாவின் வெறுமையையும் குறிக்கிறது. இறுதியாக, இயேசு கிறிஸ்துவின் பரிகாரம் சிறப்பிக்கப்படுகிறது. அவர் பாவத்தின் விளைவுகளைத் தன்மேல் ஏற்றுக்கொண்டு, ஆதாமின் மீதான தீர்ப்பை நிறைவேற்றினார்.
