வசனங்கள் 4 முதல் 7 வரை, கடவுளின் வல்லமையையும் முழுமையையும் குறிக்கும் ‘யாவே’ (Yahweh) அதாவது ‘கர்த்தர்’ என்ற பெயர் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது. யாவே என்பது கடவுளின் தனிப்பட்ட மற்றும் வேறொருவருக்கும் பகிரப்படாத பெயராகும். அவர் தனக்குள்ளாகவே சுயம்புவாக இருக்கிறார் என்பதையும், எல்லாவற்றையும் அவரே படைத்தார் என்பதையும் இப்பெயர் காட்டுகிறது.
செடிகளும் புதர்களும் மனிதர்களுக்கு உணவாகக் கடவுளால் படைக்கப்பட்டன. பூமி தானாகவே பலன் தரவில்லை, மாறாகக் கடவுளின் வல்லமையாலேயே பலன் தந்தது. கடவுளின் பரிசான மழை, அவர் அனுமதித்த பின்னரே வந்தது. மழை இல்லாத நேரத்திலும், மூடுபனியின் மூலம் தாவரங்களுக்குத் தண்ணீர் கிடைக்கக் கடவுள் வழிவகை செய்தார்.
மனிதன் “பூமியின் மண்ணிலிருந்து” உருவாக்கப்பட்டான் என்று மனிதப் படைப்பு பற்றிய பகுதி காட்டுகிறது. இது அவனது மண்ணுக்குரிய தன்மையை வலியுறுத்துகிறது. மனிதன் கடவுளின் ஒரு தலைசிறந்த படைப்பு ; அவன் மிகுந்த கவனத்துடன் படைக்கப்பட்டான். ஆனால், மனிதனின் ஆன்மா கடவுளிடமிருந்து நேரடியாக வந்தது; அதுவே உடலுக்கு உயிரைக் கொடுக்கிறது. ஆன்மா ஒரு மேலான தோற்றத்தைக் கொண்டது. அதை அவமதிக்கவோ அல்லது அற்பமாக எண்ணவோ கூடாது, ஏனெனில் கடவுள் மட்டுமே அதைப் புதுப்பிக்க முடியும்.
