விவிலியப் படைப்பு வரலாற்றின் பின்னணியில், குறிப்பாக வசனங்கள் 26 முதல் 28 வரை, மனிதன் படைக்கப்பட்டதைப் பற்றி இப்பகுதி விவரிக்கிறது.
கடவுளின் படைப்புத் தொழிலில் மனிதர்கள் எந்தப் பங்கையும் வகிக்கவில்லை என்பதைத் தெளிவுபடுத்துவதற்காக, அவர்கள் கடைசியாகப் படைக்கப்பட்டார்கள் என்பது முதலாவதாக வலியுறுத்தப்படுகிறது. மனிதர்கள் முழுமையடைந்த படைப்பைத் தங்களுக்கு முன் கொண்டிருந்ததால், இந்த வரிசைமுறை அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட கௌரவமாகவும் தயவாகவும் கருதப்படுகிறது. மற்ற உயிரினங்களின் படைப்பிலிருந்து வேறுபட்டு, மனிதப் படைப்பு தெய்வீக ஞானம் மற்றும் வல்லமையின் ஒரு செயலாக விவரிக்கப்படுகிறது. இங்கே கடவுள் ஒரு ஆலோசனைக் குரலில் பேசி, மனிதனைப் படைப்பதில் திரித்துவத்தின் ஒற்றுமையை வலியுறுத்துகிறார்.
மனிதன் கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்படுகிறான்; இது ஒரு சிறப்பான கௌரவமாகும். இருப்பினும், கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையே முடிவில்லாத இடைவெளி உள்ளது. கடவுளின் கண்ணாடி என்று கருதப்படும் மனித ஆன்மாவிலும், மனிதன் கொண்டுள்ள அதிகாரம் மற்றும் தூய்மையிலும் கடவுளின் சாயல் வெளிப்படுகிறது. ஆணும் பெண்ணுமாகப் படைக்கப்பட்டது முன்னிலைப்படுத்தப்படுகிறது; இதில் திருமணம் பிரிக்க முடியாததாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. கடவுள் மனிதர்களைப் பலுகிப் பெருகும் ஆசீர்வாதத்துடனும், பூமியை நிரப்பும் கட்டளையுடனும் ஆசீர்வதித்தார்.
இறுதியாக, மற்ற உயிரினங்களின் மீது மனிதனுக்குள்ள ஆளுகை குறிப்பிடப்படுகிறது; இது கடவுள் அளித்த கௌரவத்தின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த ஆளுகை கடவுளின் பராமரிப்பின் ஒரு பகுதியாகும்; இது மனிதர்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் உணவை உறுதி செய்கிறது.
