வசனங்கள் 3 முதல் 5 வரை, கடவுளுக்குக் காணிக்கைகளைச் செலுத்தும் காயீன் மற்றும் ஆபேலின் கதையை விவரிக்கின்றன. பயிரிடுகிறவனான காயீனும், ஆடு மேய்ப்பனான ஆபேலும் தங்கள் காணிக்கைகளை, தேவனிடம் கொண்டு வருகிறார்கள். கடவுள் அவர்களின் விசுவாசத்தையும் கீழ்ப்படிதலையும் சோதிக்கிறார். இறைவழிபாடானது ஆரம்பத்திலிருந்தே இருந்துவரும் ஒரு பழமையான பாரம்பரியமாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. பிள்ளைகள் சிறுவயதிலேயே ஆன்மீக காரியங்களில் பயிற்றுவிக்கப்பட வேண்டும் என்பது இங்கு வலியுறுத்தப்படுகிறது.
காயீனும் ஆபேலும் பலிகளைச் செலுத்துகிறார்கள்; ஆனால் காயீனின் பலி கடவுளால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை, அதேவேளையில் ஆபேல் கடவுளின் பிரியத்தைப் பெறுகிறான். இதற்குக் காரணம் அவர்களின் மனப்பாங்கு ஆகும்: காயீன் பொல்லாதவனாகவும், தரம் குறைந்த பலியைச் செலுத்துபவனாகவும் இருந்தான்; ஆனால் ஆபேல் நீதிமானாகவும், தன்னால் இயன்ற சிறந்த பலியைச் செலுத்துபவனாகவும் இருந்தான். ஆபேல் விசுவாசத்தோடு செயல்பட்டான், ஆனால் காயீன் அவ்வாறு செய்யவில்லை.
கடவுள் தன்னை நிராகரித்ததால் காயீன் அடைந்த அதிருப்தி, ஆபேல் மீதான அவனது பகைமையையும் பொறாமையையும் காட்டுகிறது. அவனது கோபம், அவனது தாழ்மையற்ற இதயத்தின் அடையாளமாகும். கடவுளின் தயவு கிடைப்பதைக் குறித்துக் கொள்ளும் பொறாமையும் அதிருப்தியும் வெறுப்புக்கு வழிவகுக்கும் என்பதே இக்கதையின் பாடமாகும். இது, மற்றவர்களைக் கடவுளின் ராஜ்யத்திற்குள் வரவிடாமல் தடுத்த பரிசேயர்களிடமும் காணப்பட்டது.
