இந்த உரைப்பகுதி கடவுளின் படைப்புப் பணியின் நிறைவையும், ஓய்வு நாளின் (சபாத்) பரிசுத்தத்தையும் விவரிக்கிறது. முதல் வசனங்களில், அனைத்துப் படைப்புகளும் கடவுளின் கட்டளைக்கு உட்பட்டவை என்றும், அவை தத்தமக்குரிய இடங்களை அறிந்திருக்கின்றன என்றும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. கடவுள் சோர்வினால் ஓய்வெடுக்கவில்லை, மாறாகத் தனது திருப்தியினால் ஓய்வெடுத்தார். ஓய்வு நாள் கடவுளாலும் முற்பிதாக்களாலும் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட ஒரு புனிதமான ஓய்வு நாளாக முன்னிலைப்படுத்தப்படுகிறது. கடவுள் அதனை ஆசீர்வதித்துப் பரிசுத்தப்படுத்தியதால், அது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றும் புனிதமான நாளாக உள்ளது. மேலும், அந்த நாளில் கடவுள் நம்மைச் சந்திப்பதாக வாக்குறுதி அளிக்கிறார்.
ஆதாம் மற்றும் ஏவாள் பாவம் செய்திருந்தாலும், கடவுள் அவர்களுக்கு உணவும் உடையும் கொடுத்து அவர்களைப் பராமரிக்கிறார். அவர்களுடைய சொந்த முயற்சிகள் போதுமானதாக இல்லை; ஆனால் கடவுளின் ஏற்பாடானது கிறிஸ்துவின் நீதியால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.
Read moreDetails
