2025 மார்ச் 29 வேதபகுதி: 2 ராஜாக்கள் 10:1-11
“உம்முடைய சமுகத்தில் நாங்கள் அடிமைகள்; நீர் எங்களுக்குச் சொல்வதையெல்லாம் செய்வோம்…” ( வச. 5).
ஆகாபுக்கு சமாரியாவில் எழுபது குமாரர்கள் இருந்தார்கள். தன் வம்சமும் அரசாட்சியும் என்றும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், ஆகாபு தன் பிள்ளைகளை மிகவும் பாதுகாப்பாகப் பட்டணத்தின் பெரியோர்களிடம் ஒப்படைத்து வளர்த்து வந்தான். மனிதப் பார்வையில் ஆகாபின் சாம்ராஜ்யம் அசைக்க முடியாததாகத் தோன்றியது. ஆனால், தேவனுக்கு விரோதமாகக் கட்டப்படும் எந்தக் கோட்டையும் ஒருநாள் தகர்ந்துபோகும் என்பதை இந்தப் பகுதி நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகிறது. எகூவின் எச்சரிப்பைக் கண்டவுடனே, ஆகாபின் பிள்ளைகளைப் பாதுகாத்து வந்த அதே பிரதானிகளே, அந்த எழுபது குமாரர்களின் தலைகளையும் வெட்டிக் கூடைகளில் வைத்து அனுப்பினார்கள். பாவத்தின் மூலம் ஒரு மனிதன் கட்டியெழுப்பும் எந்தப் பாதுகாப்பு அரணும் அவனுக்கு நிரந்தரமான அடைக்கலத்தைத் தராது. தேவன் நியாயந்தீர்க்கத் தொடங்கும்போது, எந்த மனிதர்களை அவன் நம்பினானோ, அவர்களே அவனுக்கு அழிவாக மாறுவார்கள். பாவம் நமக்குத் தற்காலிகப் பாதுகாப்பைத் தருவதுபோலத் தோன்றினாலும், முடிவில் அது நம்மை ஆதரவற்று நிற்கச் செய்துவிடும்.
வெட்டப்பட்ட எழுபது தலைகளும் இரண்டு குவியல்களாகப் பட்டணத்தின் வாசலில் வைக்கப்பட்டன. எகூ ஜனங்களைப் பார்த்து, “கர்த்தர் ஆகாபின் குடும்பத்தாருக்கு விரோதமாகச் சொன்ன கர்த்தருடைய வார்த்தைகளில் ஒன்றும் தரையிலே விழுவதில்லை” (வச. 10) என்று அறிவித்தான். தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பு தாமதமாகலாம், ஆனால் ஒருபோதும் தப்பிப்போகாது. ஆகாபும் யேசபேலும் நாபோத்தின் இரத்தத்தைச் சிந்தியபோது, அதை யாரும் கேட்க மாட்டார்கள் என்று நினைத்தார்கள். ஆனால், கர்த்தருடைய கண்கள் எல்லாவற்றையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தன. தேவனுடைய வார்த்தை ஒருபோதும் பொய்க்காது; அது ஆசீர்வாதமானாலும் சரி, நியாயத்தீர்ப்பானாலும் சரி.
இந்தப் பகுதி, பாவம் எப்படித் தலைமுறைகளைப் பாதிக்கிறது என்ற பயங்கரமான உண்மையை நமக்கு எச்சரிக்கையாக வைக்கிறது. ஆகாபும் யேசபேலும் செய்த பாவம் அவர்களோடு முடிந்துவிடவில்லை; அது அவர்களுடைய சந்ததியார் எழுபது பேருக்கும் கொடூரமான அழிவைக் கொண்டுவந்தது. “பாவத்தின் சம்பளம் மரணம்“ (ரோமர் 6:23) என்பது எவ்வளவு உண்மையானது! ஒரு மனிதனுடைய கீழ்ப்படியாமை அவனுடைய குடும்பத்தையே எப்படிச் சீரழிக்கிறது என்பதை இது காட்டுகிறது.
ஆகாபின் இந்த எழுபது குமாரர்களையும், நம்முடைய மாம்ச சுபாவத்தின் பலவிதமான இச்சைகளுக்கும் பாவப் பழக்கங்களுக்கும் ஒப்பிடலாம். சமாரியாவின் தலைவர்கள் அந்த எழுபது பேரையும் சற்றும் தயவு காட்டாமல் கொன்று தீர்த்தது போல, நாமும் நம்முடைய மாம்சத்தின் கிரியைகளிடம் எந்த இரக்கமும் காட்டக்கூடாது. ஒன்றிரண்டு பாவங்களை மாத்திரம் நம்முடைய இருதயத்தில் ‘செல்லப் பிள்ளைகளாக’ வளர்க்க நாம் முற்பட்டால், என்றாவது ஒருநாள் அவையே நம்மை அழித்துவிடும். பாவத்தோடு சமரசம் செய்யவே கூடாது. அதனால்தான் பவுல் அப்போஸ்தலன், “ஆகையால், விபசாரம், அசுத்தம், மோகம், துர்இச்சை… ஆகிய இவைகளைப் பூமியில் உண்டுபண்ணுகிற உங்கள் அவயவங்களை அழித்துப்போடுங்கள்” (கொலோ. 3:5) என்று கண்டிப்புடன் எச்சரிக்கிறார். பாவத்தை நாம் முழுமையாகக் கொன்றொழிக்காவிட்டால், பாவம் நம்மைக் கொன்றொழித்துவிடும்.
ஜெபம்: பரலோகப் பிதாவே! உலகத்தின் மனிதர்களை நம்புவதைவிட, உம்முடைய மாறாத வார்த்தையின்மீது எங்கள் முழு நம்பிக்கையையும் வைக்க எங்களுக்கு உதவி செய்யும். ஆமென்.