2025 மார்ச் 22 வேதபகுதி: 2 ராஜாக்கள் 8:7-13
“அப்பொழுது ஆசகேல்: இத்தனை பெரிய காரியத்தைச் செய்ய நாயாகிய உமது அடியான் எம்மாத்திரம் என்றான். அதற்கு எலிசா: நீ சீரியாவின்மேல் ராஜாவாவாய் என்பதைக் கர்த்தர் எனக்குத் தெரிவித்தார் என்றான்” (வச. 13).
சீரியாவின் ராஜாவாகிய பெனாதாத் வியாதிப்பட்டிருந்தபோது, தேவனுடைய மனுஷனாகிய எலிசா தமஸ்குவுக்கு வருகிறான். ராஜாவின் உடல்நிலை குறித்து விசாரிக்க ஆசகேல் நாற்பது ஒட்டகங்கள் சுமக்கத்தக்க தமஸ்குவின் சகலவிதமான நன்மைகளையும் காணிக்கையாகக் கொண்டுவருகிறான். ஆனால், எலிசாவோ அந்தப் பொருள்களைப் பார்க்கவில்லை; மாறாக, ஆசகேலின் முகத்தைப் உற்று நோக்கி, அவனது இருதயத்தின் ஆழத்தில் ஒளிந்திருந்த கொடூரமான எதிர்காலத்தைக் கண்டு கண்ணீர் விடுகிறான். “மனிதன் முகத்தைப் பார்க்கிறான், கர்த்தரோ இருதயத்தைப் பார்க்கிறார்” (1 சாமு. 16:7).
“ஆசகேல் தன்னை ஒரு ‘நாய்’ என்று தாழ்மையாக அழைத்துக்கொண்டாலும், அவனது இருதயத்திற்குள் ஒரு ‘சிங்கம்’ ஒளிந்திருந்தது” என்று ஒருவர் எழுதியிருக்கிறார். மனிதர்கள் தங்களை வெளியே எவ்வளவு பக்தியுள்ளவர்களாகக் காட்டிக்கொண்டாலும், தேவனுடைய தீர்க்கதரிசனக் கண்கள் நம்முடைய மறைவான எண்ணங்களை ஊடுருவிப் பார்க்கின்றன. ஆசகேல் இஸ்ரவேல் புத்திரருக்குச் செய்யப்போகும் தீமைகளை எலிசா விவரித்தபோது, “நான் அப்படிச் செய்ய எம்மாத்திரம்?” என்று அவன் கேட்டது அவனது அடக்கத்தைக் காட்டவில்லை, மாறாக அவனது இருதயத்தின் வஞ்சகத்தையே காட்டியது.
மேத்யூ ஹென்றி தனது விளக்கவுரையில், “நம்முடைய இருதயம் எவ்வளவு மோசமானது என்பதை நாமே அறியமாட்டோம்; சோதனை வரும்வரை நம்முள் இருக்கும் தீமை நமக்குத் தெரிவதில்லை” என்கிறார். ஆசகேல் அந்த நிமிடம் தன்னை ஒரு சாதாரண ஊழியனாகக் கருதினான், ஆனால் அதிகாரம் கையில் கிடைக்கும்போது அவன் ஒரு கொடூரமான ஆக்கிரமிப்பாளனாக மாறுவான் என்பதைத் தேவன் அறிந்திருந்தார். நம்முடைய வாழ்க்கையிலும், “நான் ஒருபோதும் இப்படிச் செய்யமாட்டேன்” என்று நாம் உறுதியாக நம்பும் பல காரியங்கள், சரியான சூழ்நிலையும் சோதனையும் வரும்போது நம்மை வீழ்த்தக்கூடும். எனவே நாம் எப்போதும எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்.
“தேவனுடைய மனுஷன் தன் முகத்தை இறுகப்பிடித்து, அவன் வெட்கப்படுமட்டும் அவனை உற்றுப் பார்த்து அழுதான்” (வச. 11). எலிசாவின் கண்ணீர் தேவனுடைய துக்கத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. பாவம் செய்யப்போகிற ஒருவனைக் குறித்துத் தேவன் கோபப்படுவதை விட, அவன் அழியப்போகிறதையும் அழிவை உண்டாக்கப்போகிறதையும் கண்டு கண்ணீர் விடுகிறார். ஏசாயா தீர்க்கதரிசியும், “என் இருதயம் திகைத்தது; திகில் என்னைத் திடுக்கிடப்பண்ணிற்று; எனக்கு இன்பந்தந்த இரவு பயங்கரமாயிற்று” (ஏசாயா 21:4) என்று இஸ்ரவேல் மக்களுக்கு வரப்போகிற அழிவை முன்னதாகக் கண்டு அழுதான். நம்முடைய ஆண்டவரும், எருசலேமுக்கு வரப்போகிற அழிவைக் குறித்து நினைத்து கண்ணீர் விட்டார் (வாசிக்க: லூக்கா 19:41-44). “பாவியினுடைய மரணத்தை நான் விரும்பாமல், பாவி தன் வழியைவிட்டுத் திரும்பப் பிழைப்பதையே விரும்புகிறேன்” (எசேக். 33:11) என்ற கர்த்தரின் இருதயமே எலிசாவிடம் வெளிப்பட்டது.
இன்று நம்முடைய இருதயத்தின் நிலை என்ன? ஆசகேலைப் போல வெளியரங்கமான மரியாதையோடும், காணிக்கைகளோடும் இறைவனைத் தேடுகிறோமா? “பாவம் என்பது ஒரு விபத்து அல்ல, அது இருதயத்தின் ஆழத்தில் வளரும் ஒரு விதை.” நம்முடைய பலவீனங்களை நாம் அறிந்துகொண்டு, கர்த்தருடைய பாதத்தில் நம்மைத் தாழ்த்தும்போது மட்டுமே, நாம் ‘ஆசகேல்களாக’ மாறாமல் காக்கப்படுவோம். தேவனுடைய வார்த்தை நம்மை எச்சரிக்கும்போது, அதை ஒரு கண்ணாடியாகக் கொண்டு நம்மைச் சீர்படுத்திக் கொள்வோம்.