2025 ஏப்ரல் 11 வேதபகுதி: 2 ராஜாக்கள் 14:17-29
“இஸ்ரவேலின் பேரை வானத்தின்கீழிருந்து குலைத்துப்போடுவேன் என்று கர்த்தர் சொல்லாமல், யோவாஷின் குமாரனாகிய எரொபெயாமின் கையினால் அவர்களை இரட்சித்தார்” (27).
இந்த அதிகாரத்தின் இறுதிப்பகுதி, இரண்டு ராஜாக்களின் முரண்பாடான சரித்திரங்களை நம்முன் வைக்கிறது. ஒருபுறம், வெற்றியின் பெருமையினால் வீழ்ந்துபோன யூதாவின் ராஜா அமத்சியா, தன் சொந்த ஜனங்களாலேயே சதி செய்யப்பட்டு, லாகீசுக்குத் தப்பியோடி அங்கே பரிதாபமாகக் கொல்லப்படுகிறான். தேவனை விட்டு விலகுகிறவர்கள், தங்களுக்குரிய பாதுகாப்பையும் சமாதானத்தையும் தாங்களே இழந்துபோகிறார்கள். மறுபுறம், இஸ்ரவேலின் ராஜாவாகிய எரொபெயாம் கர்த்தரின் பார்வைக்குப் பொல்லாப்பானதைச் செய்தபோதிலும், அவனுடைய ஆட்சியின் கீழ் இஸ்ரவேலின் எல்லைகள் விரிவடைந்து மாபெரும் வெற்றிகள் கிடைத்தன. இது ஆவிக்குரிய ரீதியில் நமக்கு ஒரு மாபெரும் சிந்தனையைத் தூண்டுகிறது: தேவபக்தியற்ற ஒரு ராஜாவின் காலத்தில் எப்படி இவ்வளவு ஆசீர்வாதம் கிடைத்தது?
இதற்கான விடையையே இன்றைய தியான வசனம் தருகிறது. இந்த வெற்றிகள் எரொபெயாமின் திறமையினாலோ அல்லது நற்குணத்தினாலோ கிடைத்ததல்ல; மாறாக, அது தேவனுடைய அளவற்ற கிருபையினால் மட்டுமே வந்தது. தேவன் இஸ்ரவேலின் தலைவர்களின் தகுதியைப் பார்த்து அவர்களை ஆசீர்வதிக்கவில்லை; மாறாக, ஜனங்களின் கசப்பான சிறுமையையும், அவர்களுக்கு உதவுவார் யாருமில்லாத திக்கற்ற நிலையையும் பார்த்துப் பரிதாபப்பட்டே ஆசீர்வதித்தார். நமது தகுதியின்மையிலும், தேவன் நமது கண்ணீரைக் காண்கிறவராக, தமது உடன்படிக்கையை நினைவுகூருகிறவராக இருக்கிறார். இஸ்ரவேலின் பேரை வானத்தின் கீழிருந்து குலைத்துப் போடுவதற்கு அவருக்கு அதிகாரம் இருந்தும், அவர் அவர்களை அழிக்காமல் தமது தீர்க்கதரிசியாகிய யோனாவின் மூலம் சொல்லியிருந்த வார்த்தையின்படியே அவர்களை இரட்சித்தார்.
ஆவிக்குரிய வாழ்வில் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான பாடம் இதுவே. பல நேரங்களில், நம்முடைய வாழ்க்கையில் கிடைக்கும் ஐசுவரியமும், வெற்றிகளும், சுகமும் நாம் தேவனுக்கு முன்பாகச் சரியாக இருக்கிறோம் என்பதற்கான அடையாளங்கள் என்று நாம் தவறாக எண்ணிவிடுகிறோம். தேவனுடைய பொறுமையையும் கிருபையையும், மனிதர்கள் தங்கள் பாவங்களுக்கான தேவனுடைய அங்கீகாரம் என்று எண்ணுகிறவர்கள் தங்களைத் தாங்களே வஞ்சித்துக்கொள்கிறார்கள். புதிய ஏற்பாட்டில் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், “தேவனுடைய தயவு உன்னை மனந்திரும்புகிறதற்கேதுவாய் ஏவுகிறதென்று அறியாமல், அவருடைய தயவு பொறுமை நீடியசாந்தம் இவைகளின் ஐசுவரியத்தை அசட்டைபண்ணுகிறாயோ?” (ரோமர் 2:4) என்று எச்சரிக்கிறார். நாம் பாவிகளாயிருக்கையிலே கிறிஸ்து நமக்காக மரித்ததினாலே, தேவன் நம்மேல் வைத்த தமது அன்பை விளங்கப்பண்ணினார் (ரோமர் 5:8). அதுவே மாபெரும் கிருபை!
பிரியமானவர்களே, யெரொபெயாம் தேவனுடைய கிருபையை அனுபவித்தும், தன் பொல்லாத வழிகளை விட்டுத் திரும்பவில்லை. நாம் அப்படி இருந்துவிடக் கூடாது. தேவன் உங்களுக்குச் செய்திருக்கும் நன்மைகளை எண்ணிப் பாருங்கள். அவர் உங்களை அழிக்காமல் இன்றுவரை ஜீவனோடு பாதுகாத்து, இரட்சித்திருக்கிறார் என்றால், அது நீங்கள் மனந்திரும்பி, முழுமையாக அவருக்கு ஒப்புக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே. கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதங்களை உலகப்பிரகாரமாக மட்டும் அனுபவித்துவிட்டு, ஆவிக்குரிய வாழ்வில் தூங்கிவிடாதீர்கள். அந்த மகத்துவமான கிருபையை வீணாக்காமல், உங்கள் இருதயத்தை இன்றே அவருக்கு நேராகத் திருப்புங்கள். தேவனுடைய அன்பின் ஆழத்தை உணர்ந்து, நன்றியுணர்வோடு அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்து வாழ்வதே உண்மையான ஆவிக்குரிய அர்ப்பணிப்பாகும்!