2025 மார்ச் 20 வேதபகுதி: 2 ராஜாக்கள் 7:16-20
“ஒலிமுகவாசலிலே ஜனங்கள் அவனை நெருங்கி மிதித்ததினாலே, ராஜா தேவனுடைய மனுஷனிடத்தில் வந்தபோது சொல்லியிருந்தபடியே, அவன் (பிரதானி) செத்துப்போனான்”(வச. 17).
ஜனங்கள் புறப்பட்டுப்போய், சீரியரின் பாளயத்தைக் கொள்ளையிட்டார்கள்; கர்த்தருடைய வார்த்தையின்படியே, பஞ்சம் தீர்ந்து, ஒரு மரக்கால் கோதுமைமா ஒரு சேக்கலுக்கும், இரண்டு மரக்கால் வாற்கோதுமை ஒரு சேக்கலுக்கும் விற்கப்பட்டது (வச. 16). தேவனுடைய வார்த்தை ஒருபோதும் வீண்போவதில்லை. முந்தைய நாள் வரைக்கும் மரணத்தின் விளிம்பில் நின்ற மக்கள், இப்போது தேவனுடைய பரிபூரணமான விடுதலையை அனுபவிக்கிறார்கள். இது வெறும் சீரியர்களின் தோல்வி அல்ல; மாறாக, தேவன் தம்முடைய மக்கள் மீது வைத்திருக்கும் அளவற்ற கிருபையின் வெளிப்பாடு. நம்முடைய சூழ்நிலைகள் எவ்வளவு மோசமாக இருந்தாலும், தேவன் ஒரு வார்த்தை சொன்னால் போதும், காரியங்கள் முற்றிலுமாக மாறிவிடும். மனிதனுடைய முடிவிலிருந்துதான் தேவனுடைய தொடக்கம் ஆரம்பமாகிறது என்பதை இந்தப் பகுதியை உற்றுநோக்குதல் நமக்குத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
ஆனால், இந்த மாபெரும் ஆசீர்வாதத்தின் நடுவே ஒரு துயரமான சம்பவமும் நடக்கிறது. “கர்த்தர் வானத்திலே மதகுகளை உண்டாக்கினாலும் இப்படி நடக்குமா” என்று தேவனுடைய வல்லமையைச் சந்தேகித்த அந்தப் பிரதானியை, ராஜா வாசலில் விசாரிப்புக்காரனாக வைக்கிறான். முண்டியடித்துக் கொண்டு வந்த ஜனங்கள் அவனை மிதித்ததினால், தேவனுடைய மனுஷன் சொல்லியிருந்தபடியே அவன் செத்துப்போனான் (வச. 17). “தேவனுடைய கிருபையை அலட்சியம் செய்பவர்களுக்கு, அந்த கிருபையே நியாயத்தீர்ப்பாக மாறும். அவிசுவாசம் என்பது தேவனுடைய உண்மையைச் சந்தேகிப்பது மட்டுமல்ல, அது ஆசீர்வாதத்தின் வாசலில் நின்று கொண்டே பட்டினியால் சாவதற்குச் சமம்” என்று பக்தன் ஒருவன் கூறியிருக்கிறான். அந்தப் பிரதானி தன் கண்களால் அற்புதத்தைக் கண்டான், ஆனால் அதில் அவனுக்கு எந்தப் பங்கும் இல்லாமல் போனது.
“அந்தப்படியே அவனுக்கு நடந்தது” (வச. 20) என்ற வார்த்தைகள், தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பின் நிச்சயத்தைக் காட்டுகின்றன. அவிசுவாசி எப்பொழுதும் அற்புதத்தின் பார்வையாளனாகவே இருப்பானே தவிர, அதன் பயனாளியாக மாற முடியாது. “அவிசுவாசம் என்பது ஆத்துமாவை வறுமையில் தள்ளும் மிக மோசமான கொடிய நோயாகும்; தேவன் ஆயத்தம் செய்திருக்கும் விருந்தை நம்ப மறுத்து, பசியோடு மடிவதே அதன் முடிவு.” இன்று நம்முடைய வாழ்க்கையிலும், கர்த்தர் நமக்கு அளித்திருக்கும் இரட்சிப்பின் நற்செய்தியையும் ஆசீர்வாதங்களையும் சந்தேகக் கண்களோடு பார்க்கிறோமா? தேவனுடைய வார்த்தைகளை விசுவாசிப்பவர்கள் எக்காலத்திலும் வெட்கப்பட்டுப் போவதில்லை. அவிசுவாசத்தின் இருளை அகற்றிவிட்டு, கர்த்தர் நமக்காக இலவசமாகத் திறந்து வைத்திருக்கும் கிருபையின் வாசலுக்குள் விசுவாசத்தோடு பிரவேசிப்போம்.
தேவனுடைய கிருபையும் அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பும் ஒரே நேரத்தில் எவ்வாறு வெளிப்படுகின்றன என்பதை இந்தச் சம்பவம் நமக்கு உணர்த்துகிறது. நம்முடைய பகுத்தறிவைக் கொண்டு தேவனுடைய வல்லமையை அளவிட முயலுகிறோமா? அல்லது “கர்த்தர் சொன்னால் அது அப்படியே ஆகும்” என்று முழுமையாக விசுவாசிக்கிறோமா? ஏ.டபிள்யூ. டோசர் கூறுவதுபோல, “விசுவாசம் என்பது, நம்முடைய புலன்களுக்கு எட்டாத தேவனுடைய வார்த்தையின் மீது நம்முடைய முழு பாரத்தையும் வைப்பதாகும்.” ஆகவே, தேவனுடைய வார்த்தையைச் சந்தேகித்து நித்திய ஜீவனின் ஆசீர்வாதங்களை இழந்துபோகாமல், முழு இருதயத்தோடு கர்த்தரை விசுவாசிப்போம்.