கிறிஸ்துவுக்குள் நம் தகுதி

April 1

“…in Him you have been made complete.” (Col. 2:10 NASB)

Contrary to popular opinion, there are no degrees of fitness for heaven. A person is either absolutely fit or he is not fit at all. This goes counter to the common notion that at the top of God’s totem pole are good, clean-living people, at the bottom are the crooks and mobsters, and in between are those with varying degrees of fitness for heaven. It is an enormous mistake. We are either fit or we aren’t. There is nothing in between.

Actually none of us is fit in himself. We are all guilty sinners, deserving eternal punishment. We have all sinned and come short of the glory of God. We have all gone astray and turned to our own way. We are all unclean, and all our best works are like filthy rags.

Not only are we totally unfit for heaven, but there is nothing we can do by ourselves to make us fit. Our best resolutions and noblest endeavors cannot avail to put away our sins or to provide us with the righteousness that God demands. But the good news is that God’s love provides what His righteousness demands, and He provides it as a free gift. “It is the gift of God, not of works lest any man should boast,” (Eph. 2:8, 9).

Fitness for heaven is found in Christ. Whenever a sinner is born again, he receives Christ. God no longer sees him as a sinner in the flesh; He sees him in Christ, and accepts him on that basis. God has made Christ to be sin for us, He who knew no sin, that we might be made the righteousness of God in Him (see 2 Corinthians 5:21).

So what it comes down to is this. Either we have Christ or we don’t. If we have Christ, we are as fit for heaven as God can make us. Christ’s fitness becomes ours. We are as worthy as He is, because we are in Him.

On the other hand, if we don’t have Christ, we are as lost as we can possibly be. To be without Him is the fatal deficiency. Nothing else can ever make up for this crucial lack.

It should be clear then that no believer is any more fit for heaven than another believer. All believers have the same title to glory. That title is Christ. No believer has more of Christ than another. Therefore none is more fit for heaven than another.

ஏப்ரல் 1

அவருக்குள் நீங்கள் பரிபூரணமாயிருக்கிறீர்கள் (கொலோ.2:10).

கிறிஸ்துவுக்குள் நம் தகுதி

விண்ணுலகம் செல்லுவதற்குத் தேவையான தகுதியில் பல நிலைகள் இல்லை. ஒருவன், ஒன்று முற்றிலும் தகுதியடைந்தவனாயிருக்கிறான், அல்லது தகுதி இல்லாதவனாயிருக்கிறான். தேவனுடைய தரக்கோலின் உச்சியை நல்லவர்களும் தூய்மையாக வாழ்கிறவர்களும் பிடித்துக் கொள்வார்கள். கயவர்களும்ஈ கொள்ளைக்கூட்டத்தாரும் கோலின் கடைசியில் இருப்பார்கள். இடையில் அவரவர் தகுதிக்கேற்றபடி பலதரப்பட்டோர் இருப்பார்கள் என்பதே மனிதர்களடைய பொதுவான கருத்தாக விளங்குகிறது.

ஆனால் இக்கருத்து முற்றிலும் தவறானதாகும். நாம் முழுவதும் தகுதியுள்ளவர்கள், இல்லையேல் முழுவதும் தகுதியற்றவர்கள். இடைநிலை என்று ஒன்றுமில்லை என்பதே உண்மை.

உண்மையாகவே, நம்மில் எவனும் தன்னில்தானே தகுதிபடைத்தவனில்லை. நாம் யாவரும் நித்திய ஆக்கினையை அடையும்படி குற்றமுள்ள பாவிகளாக இருக்கிறோம். நாமெல்லாரும் பாவம்செய்து தேவமகிமை இழந்தவர்களாக இருக்கிறோம். நாமனைவரும் வழிதவறி, தத்தம் வழியில் செல்கிறோம். நாம் தூய்மையற்றவர்கள், நமது சிறந்த செய்கைகள் யாவும் அழுக்கான கந்தையே.

விண்ணுலகம் செல்வதற்கு நாம் முற்றிலும் தகுதியற்றவர்களாக இருப்பது மட்டுமின்றி, நம்மைத் தகுதியாக்கிக்கொள்வதற்கு எதையும் செய்ய இயலாதவர்களாகவும் இருக்கிறோம். நம்முடைய சிறந்த தீர்மானங்களும், சிறந்த முயற்சிகளும் நமது பாவத்தை நீக்குவதற்குப் பயனற்றவை. தேவன் எதிர்பார்க்கிற நீதியை அவற்றால் நமக்குத் தரவும் இயலாது. ஆனால், தேவன் எதிர்பார்க்கிற நீதியை அவருடைய அன்பு தருகிறது என்பதே நற்செய்தியாகும். இதனை அவர் இலவச ஈவாகத் தருகிறார். “இது தேவனுடைய ஈவு. ஒருவரும் பெருமை பாராட்டாதபடிக்கு இது கிரியையினால் உண்டானதல்ல” (எபேசி.2:8-9).

விண்ணுலகத்திற்குச் செல்லத் தேவையான தகுதியைக் கிறிஸ்துவில் காண்கிறோம். ஒரு பாவியான மனிதன் மறுபடியும் பிறக்கிறபோது, கிறிஸ்துவை அடைகிறான். இனிமேல் மாம்சத்தில் பாவியான ஒருவனாக தேவன் அவனைப் பார்ப்பதில்லை. கிறிஸ்துவுக்குள்ளாகவே அவனைப் பார்க்கிறார். அதன் அடிப்படையில் அவனை ஏற்றுக்கொள்கிறார். நாம் அவருக்குள் தேவனடைய நீதியாகும்படிக்கும், பாவம் அறியாத கிறிஸ்துவை நமக்காக தேவன் பாவமாக்கினார் (2.கொரி.5:21).

இது என்ன முடிவிற்கு நம்மைக் கொண்டு வருகிறது? நாம் கிறிஸ்துவை உடையவராயிருக்கவேண்டும். இல்லையேல் அவரைப் பெறாதவர்களாக இருக்கவேண்டும். தேவனுடைய செயலின்படி, கிறிஸ்துவை நாம் பெற்றிருந்தால், விண்ணுலகிற்கு நாம் தகுதிபடைத்தவர்களாயிருக்கிறோம். கிறிஸ்துவினுடைய தகுதி நம்முடைய தகுதியாயிருக்கிறது. நாம் அவருக்குள் இருக்கும் காரணத்தினால், அவர் எவ்வளவு தகுதியுடையவராக இருக்கிறாரோ அவ்வளவு தகுதியுடையவர்களாக நாமும் இருக்கிறோம்.

கிறிஸ்து அற்றவர்களாக நாம் இருப்போமென்றால், பரலோகத்தை இழந்தவர்களாவோம். அவரின்றி நாம், ஏதொன்றினாலும் ஈடுசெய்ய இயலாதபடி மரணத்திற்கு ஏதுவான குறைவுடையவராயிருப்போம். ஆகவே, ஒரு விசுவாசியைக் காட்டிலும் மற்றொரு விசுவாசி விண்ணுலகம் செல்லக் கூடுதல் தகுதிபடைத்தவரல்லர். எல்லா விசுவாசிகளும் மகிமைக்குப் பாத்திரராக இருக்கின்றனர். கிறிஸ்துவே நமக்கு அந்தத் தகுதியாக இருக்கிறார். எந்த விசுவாசியும் கிறிஸ்துவைக் கூடுதலாகப் பெற்றிருப்பதில்லை. ஆகவே பரலோகம் செல்ல, ஒருவர் மற்றொருவரைக்காட்டிலும் தகுதி உடையவர் அல்லர்.

1. April

»Und ihr seid vollendet in ihm.« Kolosser 2,10

Im Gegensatz zur volkstümlichen Auffassung gibt es keine unterschiedlichen Grade von Tauglichkeit für den Himmel. Jemand ist entweder völlig tauglich, oder er ist es überhaupt nicht. Natürlich ist das ein absoluter Widerspruch zu der weit verbreiteten Auffassung, dass an der Spitze von Gottes Messlatte die guten Menschen mit einem sauberen Leben sind, unten am Fuß die Verbrecher und Gangster ihren Platz haben, und in der Mitte die Durchschnittsbürger mit verschiedenen Tauglichkeitsgraden für den Himmel anzutreffen sind. Das ist ein gewaltiger Irrtum. Entweder sind wir tauglich, oder wir sind es nicht. Es gibt keine Grauzone dazwischen.

Tatsächlich ist niemand in sich selbst tauglich. Wir alle sind schuldige Sünder, die
zu Recht die ewige Verdammnis verdienen. Wir alle haben gesündigt und erreichen nicht die Herrlichkeit Gottes. Wir alle gingen in die Irre und wandten uns ein jeder
auf seinen Weg. Wir alle sind unrein, und selbst unsere gerechtesten Werke gleichen schmutzigen Lumpen.

Nicht nur sind wir völlig untauglich für den Himmel, es gibt auch nichts, was wir selbst tun könnten, um uns tauglich zu machen. Unsere besten Vorsätze und edelsten Bemühungen haben keine Wirksamkeit, unsere Sünden hinwegzutun oder uns die Gerechtigkeit zu verschaffen, die Gott fordert. Aber die gute Nachricht ist, dass Gottes Liebe bereitstellt, was Gottes Gerechtigkeit
fordert, und Er schenkt es uns als Gabe, völlig umsonst. »Gottes Gabe ist es; nicht aus Werken, auf dass niemand sich rühme« (Epheser 2,8.9).

Tauglichkeit für den Himmel wird nur in Christus gefunden. Wenn ein Sünder von neuem geboren wird, nimmt er Christus auf. Gott sieht ihn nicht mehr als Sünder im Fleisch; Er sieht ihn in Christus und nimmt ihn auf dieser Grundlage an. Gott hat Christus, der Sünde nicht kannte, für uns zur Sünde gemacht, auf dass wir Gottes Gerechtigkeit würden in Ihm (siehe 2. Korinther 5,21).

Wenn wir andererseits Christus nicht haben, sind wir so völlig verloren, wie nur möglich. Ihn nicht zu haben, ist ein absolut tödlicher Mangel, der unser ganzes ewiges Schicksal bestimmt. Nichts kann diesen alles entscheidenden Mangel je ersetzen. Es sollte auch klar sein, dass kein Gläubiger auch nur ein bisschen tauglicher für den Himmel ist als irgendein anderer Gläubiger. Alle Gläubigen haben denselben Anspruch auf die Herrlichkeit. Dieser Anspruch ist Christus selber. Kein Gläubiger hat Christus mehr als ein anderer. Deshalb ist keiner tauglicher für den Himmel als
ein anderer.