மெய்யான ஐக்கியம்

May 23

“That they all may be one; as thou, Father, art in me, and I in thee, that they also may be one in us: that the world may believe that thou hast sent me.” (John 17:21)

Twice in His great high priestly prayer, our Lord prayed that His people might be one (verses 21 and 22, 23). This prayer for unity has been seized as Scriptural support for the ecumenical movement—a great organizational union of all professing Christian churches. Unfortunately this ecumenical unity is achieved through abandoning or reinterpreting fundamental Christian doctrines. As Malcolm Muggeridge wrote, “By one of our time’s larger ironies, ecumenicalism is triumphant just when there is nothing to be ecumenical about; the various religious bodies are likely to find it easy to join together only because, believing little, they correspondingly differ about little.”

Is this the kind of unity that the Lord Jesus was praying for in John 17? We think not. He said that the unity He had in mind would result in the world’s believing that God had sent Him. It is extremely doubtful that any external federation would have this effect.

The Lord defined the unity He had in mind when He said, “…as thou Father art in me, and I in thee, that they also may be one in us.” He also said, “… even as we are one, I in them, and thou in me, that they may be made perfect in one.” What unity does the Father and Son share which we can also have a part in? Not the fact of their common deity; we can never share in that. I would suggest that the Lord Jesus was referring to a unity based on common moral likeness. He was praying that believers might be one in exhibiting the character of God and of Christ to the world. This would mean lives of righteousness, holiness, grace, love, purity, longsuffering, self-control, meekness, joy and generosity. Ronald Sider suggests in Rich Christians in an Age of Hunger that the unity for which Christ prayed was manifested when the early Christians shared freely with one another whenever there was need. They had a true spirit of koinonia or community. “Jesus’ prayer that the loving unity of His followers would be so striking that it would convince the world that He had come from the Father has been answered—at least once! It happened in the Jerusalem church. The unusual quality of their life together gave power to the apostolic preaching” (see Acts 2:45-47; 4:32-35).

Such unity today would have a profound impression on the world. As Christians presented a united testimony in radiating the life of the Lord Jesus, unbelievers would be convicted of their own sinfulness and would thirst for the living water. Today’s tragedy is that many Christians are scarcely distinguishable from their worldly neighbors. Under such circumstances, there is little inducement for unbelievers to be converted.

மே 23

அவர்களெல்லாரும் ஒன்றாயிருக்கவும், பிதாவே, நீர் என்னை அனுப்பினதை உலகம் விசுவாசிக்கிறதற்காகவும், நீர் என்னிலேயும் நான் உம்மிலேயும் இருக்கிறதுபோல, அவர்களெல்லாரும் நம்மில் ஒன்றாயிருக்கவும் வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன். (யோ.17:21)

மகாபிரதான ஆசாரியர் என்னும் நிலையில், நமது கர்த்தர் ஏறெடுத்த ஜெபத்தின் மூலமாக இரண்டுமுறை தமது மக்கள் ஒன்றாயிருக்க வேண்டுமென்று மன்றாடினார் (21,22,23 ஆகிய வசனங்கள்). கிறிஸ்துவை அறிக்கைசெய்கின்ற அனைத்து உலகசபைகளும் ஒன்றாக ஐக்கியங்கொள்ளவேண்டும் என்று எண்ணுகிற இயக்கத்தினர் இந்த வசனங்களைத் தங்களுக்கு ஆதரவாகப் பயன்படுத்தகின்றனர். ஆனால் அந்த ஐக்கியத்தை அடைவதற்கு அந்த இயக்கத்தார் அடிப்படைக் கிறிஸ்தவ உபதேசங்களைக் கைவிட்டுவிடுகின்றனர். அல்லது மாற்றிப் பொருள் கூறுகின்றனர். “உலகமெங்கும் இயங்கும் கிறிஸ்தவ சபைகளின் கூட்டமைப்பு வெற்றிபெற்றுவிட்டது என்று இக்காலங்களில் சொல்லப்படும் கூற்று உண்மைக்கு முற்றிலும் மாறான வஞ்சப்புகழ்ச்சியாம். அங்கு உலக ஐக்கியம் என்று சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. அவர்களிடத்தில் விசுவாசம் ஏதும் இல்லை. கருத்து வேறுபாடுகள் இல்லை. ஆகவே அவர்கள் ஒன்றுகூடுவதில் எச்சிறப்புமில்லை” என்ற மால்கம் முகரிட்ஜ் என்பார் கருத்துரை வழங்கியுள்ளார்.

இப்படிப்பட்ட ஐக்கியத்தை நாடி கர்த்தர் யோவான் 17ல் மன்றாடினார் என்று நாம் எண்ணுவதற்கில்லை. உண்மையான ஒரு ஐக்கியம் ஏற்படுமாயின் அதன் விளைவாக, இவ்வுலகம் முழுவதும், தேவன் அவரை அனுப்பினார் என்று நம்பவேண்டும். வெளித்தோற்றத்தின்படி, கூட்டமைப்பாக விளங்கும் எந்த நிறுவனத்தினாலும் இத்தகைய விளைவு உண்டாகவில்லையே.

“நீர் என்னிலேயும் நான் உம்மிலேயும் இருக்கிறதுபோல அவர்களெல்லாரும் நம்மில் என்றாயிருக்கவும்… ஒருமைப்பாட்டில் அவர்கள் தேறினவர்களாயிருக்கும்படிக்கு… நான் அவர்களிலும் நீர் என்னிலம் இருக்கும்படி வேண்டிக்கொள்கிறேன்” என்று ஒருமைப்பாட்டைக் கர்த்தர் வரையறுத்துக் கூறியுள்ளார். நாம் ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்து கொள்ளத்தக்கவகையில், பிதாவும் குமாரனும் பகிர்ந்துகொள்ளும் ஒற்றுமை யாது? அவர்களது தெய்வீக ஒற்றுமையில் நமக்குப் பங்கில்லை. நன்னெறி ஒழுங்கில் அவர்களுக்கிடையில் இருக்கும் ஒற்றுமையை விசுவாசிகளாகிய நாம் இவ்வுலகிற்கு எடுத்துக்காட்ட வேண்டுமென்று அவர் மன்றாடுகின்றார். அஃதாவது, நீதி, பரிசுத்தம், கிருபை, அன்பு, தூய்மை, நீடியபொறுமை, தன்னடக்கம், சாந்தம், மகிழ்ச்சி, பெருந்தன்மை என்னும் நற்குணங்களுடைய வாழ்க்கையை அது குறிக்கிறது. ஆதிக்கிறிஸ்தவர்கள் சகலத்தையும் ஒன்றாக அனுபவித்துச் சமுதாய ஒருமைப்பாட்டின் ஆவியை வெளிப்படுத்தினர்.

“இயேசு கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுவோருக்கிடையில் காணும் ஒருமனப்பாட்டால் அவர் பிதாவினால் அனுப்பப்பட்டதை இவ்வுலகம் அறியவேண்டும் என்று அவர் செய்த விண்ணப்பம் உண்மையாகவே நிறைவேறிற்று. அதனை எருசலேம் சபையில் நடந்த நிகழ்ச்சியில் காண்கிறோம். அப்பொழுது அசாதாரண வகையில் அப்போஸ்தலரது பிரசங்கங்களில் வல்லமை வெளிப்பட்டது (அப். 2:45-47, 4:32-35).

அப்படிப்பட்ட ஐக்கியம் இந்நாளில் இருக்குமாயின், அது மிகுதியான ஆழ்ந்த விளைவை இவ்வுலகில் ஏற்படுத்தும். கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையைக் கிறிஸ்தவர்களது ஒருமைப்பாட்டின் சாட்சி வெளிப்படுத்துமாயின், அவிசுவாசிகள் தங்களது பாவத்தைக் குறித்துக் கண்டித்துணர்ந்தும் ஜீவதண்ணீரை நாடி ஏங்குவார்கள். இன்றைய நாட்களில் கிறிஸ்தவர்களுக்கும், உலகீய நிலையில் வாழும் அண்டை வீட்டுக்காரர்களுக்கும் எவ்வித வேறுபாடும் காணப்படுவதில்லை. இச்சூழ்நிலையில் அவிசுவாசிகள் மனந்திரும்ப எவ்விதத் தூண்டுதலும் இல்லையே.

23. Mai

»Auf dass sie alle eins seien, gleichwie du, Vater, in mir und ich in dir, auf dass auch sie in uns eins seien, auf dass die Welt glaube, dass du mich gesandt hast.« Johannes 17,21

Zweimal in Seinem so genannten hohepriesterlichen Gebet bittet der Herr Jesus darum, dass die Seinen eins seien (Verse 21-23). Dieses Gebet um Einheit wurde als biblische Begründung für die ökumenische Bewegung missbraucht, die eine große organisatorische Vereinigung aller – dem Namen nach – christlichen Kirchen ist. Nun wird aber diese ökumenische Einheit leider dadurch erreicht, dass man grundlegende Lehren des Christentums entweder völlig aufgibt oder aber ganz neu interpretiert. Malcolm Muggeridge schrieb: »Es ist eine der großen Ironien unserer
Zeit, dass der Ökumenismus gerade dann triumphiert, wenn es nichts mehr gibt, über das man ökumenisch denken könnte. Die verschiedenen religiösen Gemeinschaften finden im Allgemeinen deshalb so leicht zusammen, weil sie – da sie fast nichts mehr glauben – sich dementsprechend auch in fast nichts mehr unterscheiden. «

Ist das die Einheit, für die der Herr Jesus in Johannes 17 gebetet hat? Bestimmt nicht. Er sagte, dass die Einheit, um die es Ihm ging, dazu führen sollte, dass die Welt glauben würde, dass Gott Ihn gesandt hat. Es ist sehr zu bezweifeln, dass irgendeine äußerliche organisatorische Vereinigung diese Wirkung hervorrufen könnte.

Der Herr definierte die Einheit, die Er meinte, mit den Worten »gleichwie du, Vater, in mir und ich in dir, auf dass auch sie in uns eins seien«. Er sagte auch: »… gleichwie wir eins sind, ich in ihnen und du in mir, auf dass sie in eins vollendet seien.« Welche Einheit verbindet den Vater und den Sohn, die auch wir teilen können? Nicht die Tatsache, dass beide Gott sind; daran können wir niemals teilhaben. Ich glaube, dass der Herr Jesus sich auf eine Einheit bezieht, die in moralischer Ähnlichkeit besteht. Er betete darum, dass die Gläubigen eins seien, indem sie in der Welt
den Charakter Gottes und Christi zum Ausdruck brächten. Dies bedeutet ein Leben in Gerechtigkeit, Heiligkeit, Liebe, Reinheit, Langmut, Selbstbeherrschung, Sanftmut, Freude und Freigebigkeit. Ronald Sider schreibt in »Der Weg durchs Nadelöhr«, dass die Einheit, für die Christus gebetet hat, sich darin offenbarte, dass die frühen Christen bereitwillig alles miteinander
teilten, je nachdem der Einzelne Not hatte. Sie hatten eine wahre Gesinnung von »koinonia« oder Gemeinschaft. Das Gebet Jesu, dass die liebende Einheit Seiner Nachfolger so eindrucksvoll sein möge, dass sie die Welt davon überzeugen würde, dass Er vom Vater ausgegangen war, wurde erhört – zumindest einmal! Das geschah in der Gemeinde zu Jerusalem. Die außergewöhnliche Qualität ihres Zusammenlebens gab der apostolischen Predigt Vollmacht (siehe Apostelgeschichte 2,45-47; 4,32-35).

Eine solche Einheit heute würde einen tiefen Eindruck auf die Welt machen. Wenn die Christen ein gemeinsames Zeugnis dadurch darstellten, dass sie das Leben des Herrn Jesus ausstrahlen, würden die Ungläubigen ihrer eigenen Sündigkeit überführt werden und nach dem lebendigen Wasser dürsten. Die Tragödie von heute ist, dass viele Christen von ihren weltlichen Nachbarn kaum noch zu unterscheiden sind. Unter solchen Umständen besteht für die Ungläubigen wenig Anreiz zur Bekehrung.