மத்தேயு எழுதின சுவிசேஷம் – முன்னுரை

மத்தேயு எழுதின சுவிசேஷம்

முன்னுரை

“உன்னதமான கருத்துக்களுக்கு, வரலாற்றை அடிப்படையாகக்கொண்ட திரளான செய்திகளைத் துணையாக்கி, அவற்றை தகைசிறந்த வகையில் உருவாக்கித் தருவதிலும் ஆற்றல் மிக்க வகையில் எடுத்தியம்புவதிலும் மத்தேயு நற்செய்தி நூல் இரு ஏற்பாடுகளிலும் தன்னிகரற்று விளங்குகிறது” – தியோடர் ஸ்ஜான்.

1. வேத நூல் வரிசையில் தனிச்சிறப்பு மிக்க இடம்

பழைய ஏற்பாட்டிற்கும் புதிய ஏற்பாட்டிற்கும் ஏற்றதொரு பாலமாக மத்தேயு நற்செய்தி நூல் திகழ்கிறது. பழைய ஏற்பாட்டு இறைமக்களின் முற்பிதாவாகிய ஆபிரகாமையும், இஸ்ரவேலின் முதலாவது சிறப்புவாய்ந்த அரசனாகிய தாவீதையும் நோக்கி இந்நூலின் முதற்சொற்கள் நம்மை பின்னோக்கிப் பார்க்கச் செய்கின்றன. இதன் சொல்வன்மை யூத மணம் கமழுகிறதாயிருக்கிறது; பற்பல எபிரெய வேதாகம மேற்கோள்கள் இதில் இடம்பெற்றுள்ளன; மேலும் இந்நூல் புதிய ஏற்பாட்டின் முதன்மையான இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. இவையாவும் கிறிஸ்தவ நற்செய்தியினை உலகிற்கு வழங்குவதற்குத் தகுதியான முதலிடத்தை இந்நூலுக்கு வழங்குகின்றன. நான்கு நற்செய்தி நூல் வரிசையில், மத்தேயு வெகுகாலமாக முதலிடத்தை வகித்து வருகின்றது. ஏனெனில் இதுவே முதன்முதலாக எழுதப்பட்ட நற்செய்தி நூல் என்று உலகளாவிய கருத்து சமீபகாலம் வரை நம்பப்பட்டு வந்தது. மேலும், தெளிவாகவும் முறையாகவும் மத்தேயு நற்செய்தி நூல் சபைக் கூட்டங்களில் படிப்பதற்கு ஏற்ற நடையில் திகழ்கின்றது. மேலும் யோவான் நற்செய்தி நூலுடன் அவ்விடத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள இது போட்டியிடுகிறது எனவும் கூறலாம்.

இதுவே முதலில் இயற்றப்பட்ட நற்செய்திநூல் என்னும் பாரம்பரிய நம்பிக்கையை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை. ஆயினும், தொடக்ககாலக் கிறிஸ்தவர்கள் பெரும்பாலோர் யூத மதப் பின்னணி உடையவராயிருந்தனர். பல்லாயிரக்கணக்கானோர் அந்தப் பின்னணியை உடையவராக இருந்த காரணத்தினால், அவர்களுடைய தேவைகளை முதலாவது நிறைவுசெய்வது சாலவும் பொருத்தமானதாகும்.

2. நூலாசிரியர்

இந்த முதல் நற்செய்தி நூலை ஆயக்காரராகப் பணிபுரிந்தவரும், லேவி என்னும் மறுபெயர் கொண்டவருமாகிய மத்தேயு என்பவரே எழுதினார் என்பதற்குப் பண்டைக் காலந்தொட்டே உலகளாவிய புறச்சான்றுகள் விளங்கி வருகின்றன. இவர் இந்நூலை எழுதியிராவிடில், அப்போஸ்தலர்களுக்குள் நன்கு அறியப்படாதவராக இருந்த இவரை இதன் ஆசிரியர் என்று கூறுவது பொருத்தமற்ற கூற்றாக இருந்திருக்கும்.

பன்னிரு அப்போஸ்தலரின் போதனையாகிய “டைடாகே” (னுனையஉhந) என்னும் பழமைவாய்ந்த நூல் மட்டுமின்றி, ஜஸ்டின் மார்டியர், கொரிந்து நகர டயோனிசியஸ், அந்தியோகியாவின் தியோபிலஸ், அத்தேனே பட்டணத்து அத்தேனே கோரஸ் ஆகியோர் இந்நூலின் நம்பகத் தன்மையை உறுதிப்படுத்தினர். “மத்தேயு தனது ‘தெய்வீகச் சொற்களை’ (டுடிபயை) எபிரெய மொழியில் தொகுத்து எழுதினார். அதற்கு ஒவ்வொருவரும் தத்தம் திறமைக்கேற்ப விளக்கம் அளித்தனர்” என்று பாப்பியாஸ் கூறியிருப்பதாக, சபைவரலாற்றாசிரியர் யூசிபியஸ் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஐரேனியஸ், பாந்தேனஸ், ஓரிகன் ஆகியோரும் இக்கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தனர். நம்முடைய கர்த்தர் இப்புவியில் இருந்த காலத்தில் வாழ்ந்த எபிரெய மக்கள் பயன்படுத்திய அராமிய மொழியையே எபிரெய மொழி என்று யாவரும் கருதிவந்தனர். அப்படியானனால் டுடிபயை என்னும் தெடீநுவீகச் சொற்கள் என்பன எவை? இந்தக் கிரேக்கச் சொல் பொதுவாக “தெய்வீக மொழிகள்” என்றே பொருள்படும். பழைய ஏற்பாடு இவ்வாறு தேவனுடைய சொற்களை உடையதாக இருக்கின்றது. பாப்பியாசின் சொற்கள் இவ்விதப்பொருளோடு எழுதப்படவில்லை. அவருடையசொற்களை மூன்று விதங்களில் பொருள்கொள்ளலாம்: (1) அச்சொல் மத்தேயு எழுதிய நற்செய்தி நூலைக் குறிக்கும் சொல் எனப் பொருள்படும். யூதர்களைக் கிறிஸ்துவுக்காக வென்றிடும் பொருட்டு மத்தேயு தனது நற்செய்தித் தொகுப்பை அராமிய மொழியில் எழுதினார். யூதக் கிறிஸ்தவர்களுக்குக் கற்பிக்கும் நோக்கமும் அவருக்கு இருந்தது எனலாம். சிறிது காலத்திற்குப் பின்னரே அதன் கிரேக்க மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டது. (2) அச்சொல் இயேசுவின் திருமொழிகளை மட்டும் குறிக்கிறது எனப் பொருள்படும். அவை பின்னர் மத்தேயுவின் நற்செய்தி நூலில் இடம் பெற்றன. (3) அச்சொல் சான்றாதாரங்களான மேற்கோள்களைக் குறிக்கும் எனப் பொருள்படும். அதாவது பழைய ஏற்பாட்டு வசனங்கள் இயேசுவே மேசியா என்று விளக்கிக் காட்டும் வண்ணம் இந்த நற்செய்தி நூலில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளன.

மேற்கூறியவற்றில் மூன்றாவது கருத்தைவிட முதலிரண்டு கருத்துகளும் ஏற்புடையவையாகத் தோன்றுகின்றன.

கிரேக்க மொழியில் காணப்படும் மத்தேயு நற்செய்தி நூல், வெறுமனே மொழிபெயர்ப்புபோலத் தோன்றவில்லை. ஆனாலும், மேற்கூறிய பாரம்பரியக் கருத்தை, எவரும் எதிர்க்காத நிலையில் உண்மையற்றது என்று சொல்லிவிடமுடியாது. பதினைந்து ஆண்டுகள் மத்தேயு பாலஸ்தீன நாட்டில் நற்செய்தியை அறிவித்து, பின்னர் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்றதாகப் பண்டைக் காலம்தொட்டு நம்பப்பட்டு வருகிறது. இயேசுவை தங்களுடைய மேசியாவாக ஏற்றுக்கொண்ட யூதர்களுக்காக தனது நற்செய்தி நூலை ஏறத்தாழ கி. பி. 45 -ஆம் ஆண்டில் அவர் அராமிய மொழியில் எழுதிவைத்துவிட்டு, பின்னர் அவரே அனைத்துலக மக்களுக்காக கிரேக்க மொழியில் எழுதினார் எனக் கருதுவதற்கு இடமுண்டு. (ஒருவேளை கிறிஸ்துவின் பிரசங்கங்களை மட்டும் அவர் அராமிய மொழியில் எழுதியிருக்கவும் கூடும்.) அதுபோன்றே அந்நாட்களில் வாழ்ந்த ஜோஸபஸ் என்பாரும் செய்தார். யூதப் போர்களைக் குறித்து அவர் முதற்படியை அராமிய மொழியில் எழுதினார். பின்னர் முதற்படியை ஆதாரமாகக்கொண்டு அந்த வரலாற்றாசிரியர் தனது நூலை கிரேக்க மொழியில் இயற்றினார்.

இந்நூலாசிரியர் பழைய ஏற்பாட்டின் மீது அளவு கடந்த பற்றுடையவரும் தேவபக்தி நிரம்பியவருமான யூதர் என்பதை இந்நூலின் அகச்சான்றுகள் எடுத்தியம்புகின்றன. அவர் வரம்பெற்ற எழுத்தாளராகவும், மிகக் கவனத்தோடு உண்மைகளைத் தொகுத்துரைப்பவராகவும் விளங்கினார். ரோம அரசுப் பணியாளராக விளங்கிய அவர், தமது மக்களுடைய மொழியாகிய அராமியாவிலும், ஆட்சிபுரிவோரின் மொழியாகிய கிரேக்கிலும் கைதேர்ந்தவராக விளங்கினார். (தங்களுடைய ஆட்சியின்கீழ் இருந்த கீழை நாடுகளில் ரோமர்கள் இலத்தீன் மொழியைப் பயன்படுத்தவில்லை.) எண்ணிக்கை விவரங்கள், பணத்தோடு தொடர்புடைய உவமைகள், பணத்தோடு தொடர்புடைய சொற்றொடர்கள் இவை யாவும் இந்நூலின் எழுத்தாளர் வரிவசூலிக்கும் தொழிலைச் செய்தவர் என்பதற்குச் சான்றாய் விளங்குகின்றன. அதுபோலவே சுருக்கமாகவும், வரிசைப்படுத்தி முறையாகவும் எழுதப்பட்ட நடை அவ்வுண்மைக்கு உறுதி தருகின்றன. பழைமைக் கொள்கைகளைப் பின்பற்றாத வேத அறிஞர் குட்ஸ்பீட் என்பார் இந்நூல் மத்தேயுவினால் எழுதப்பட்டது என்னும் உண்மையை, அகச்சான்றுகளின் அடிப்படையில் ஒப்புக்கொண்டுள்ளார்.

இவ்வாறு உலகளாவிய புறச்சான்றுகளும், சாதகமான அகச்சான்றுகளும் மத்தேயு இந் நூலை இயற்றியவர் என்பதை வலியுறுத்திய போதும், பழைமைக் கொள்கையைப் பின்பற்றாத  அறிஞர்கள் பலர் ஆயக்காரராகிய மத்தேயு இந் நூலை இயற்றியிருக்க முடியாது என்று கூறுகின்றனர். இரண்டு காரணங்களின் அடிப்படையில் அவ்வாறு அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

முதலாவது, மாற்கு நற்செய்தி நூலே முதலில் எழுதப்பட்டது என்று அவர்கள் கருதுகின்றனர். (அந்நூல் “சுவிசேஷ சத்தியம்” என்று பல குழுக்களால் போதிக்கப்பட்டு வருகிறது.) அவ்வாறு இருக்கும்போது, அப்போஸ்தலராகவும், நிகடிநச்சிகளைக் கண்களால் கண்ட சாட்சியாகவும் விளங்கிய மத்தேயு, மாற்கு நற்செய்தி நூலிலிருந்து பெரும்பான்மையான பகுதிகளை எவ்வாறு எடுத்தாண்டிருப்பார் என்பதே அவர்கள் எழுப்பும் கேள்வி. (மாற்கு நற்செய்தி நூலில் 93 சதவீதம் மற்ற நற்செய்தி நூல்களில் எடுத்தாளப்பட்டுள்ளது.) மாற்கு நற்செய்தி நூல்தான் முதன்முதலில் எழுதப்பட்டது என்று மெய்ப்பிக்கப்படவில்லை. மத்தேயு நூல்தான் முதன்முதலில் எழுதப்பட்டது என்று பழங்காலச் சான்றுகள் கூறுகின்றன. யூதர்களே முதலில் கிறிஸ்தவக் கோட்பாடுகளைப் பின்பற்றினர். இதன் காரணத்தால் மத்தேயு முதலில் எழுதப்பட்ட நூல் என்பது பொருத்தமான கூற்றாகும். மாற்கு நற்செய்தி நூல்தான் முதலில் எழுதப்பட்டது என்பதை நாம் ஒப்புக்கொண்டாலும் (பழைமைக் கொள்கை சார்ந்த வேத அறிஞர் பலரும் அவ்வாறு கருதுகின்றனர்), செயல் திறம் மிக்க பேதுரு அப்போஸ்தலரின் முந்தைய அனுபவங்களின் இலக்கிய வடிவமே பெரும்பாலும் மாற்கு நற்செய்தி நூலாக வெளிப்பட்டது என்னும் பாரம்பரியக் கருத்தை உடன் அப்போஸ்தலராகிய மத்தேயு ஏற்றுக்கொண்டார் எனக் கூறலாம். (மாற்கு நற்செய்தி நூலின் முன்னுரையைக் காண்க).

மத்தேயுவினால் (அல்லது வேறொரு நேரடிச் சாட்சியினால்) இந்நூல் எழுதப்படவில்லை என்பதற்கான, அவர்கள் கூறும் இரண்டாவது காரணம், தெளிவான விவரங்கள் இந்நூலில் இடம்பெறவில்லை என்பதேயாகும். இயேசு கிறிஸ்துவின் ஊழியத்தை மாற்கு நேரடியாகக் கண்டார் என்று ஒருவரும் கூறுவதில்லை. ஆயினும் அவர் அங்கு இருந்தார் என்று தோன்றத்தக்கதாக, நிகடிநச்சிகளை அழகுற மொழிந்துள்ளார். அப்படியிருக்க நிகடிநச்சிகளைப் பற்றி எழுதினால் போதும் என்னும் சுருக்கமான முறையில் ஒரு நேரடிச்சாட்சி எழுத எவ்வாறு மனம்வரும்? ஒருவேளை ஆயக்காரரின் குணமே அதற்குக் காரணமாக இருந்திருக்கலாம். அது பொருத்தமுடைய விளக்கமாகவும் தோன்றுகிறது. கர்த்தருடைய சொற்பொழிவுகளுக்கு மிகுதியான இடமளிக்கும் பொருட்டு, தேவையற்ற விவரங்களை விலக்கி லேவி எழுதியிருக்கக் கூடும். மாற்கு நூல் முதலில் எழுதப்பட்டது என்பதும், பேதுருவின் முந்தைய அனுபவங்களின் இலக்கிய வடிவமே அது என்பதும் உண்மையாயின் இவ்விளக்கம் மத்தேயுவே இந்நூலாசிரியர் என்னும் கருத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது.

3. எழுதப்பட்ட காலம்

பொதுவான நம்பிக்கைக்கேற்ப, மத்தேயு நூல் முழுமையாகவோ, இயேசு கிறிஸ்து வாய் மலர்ந்து பேசிய சொற்கள் மட்டுமோ அராமிய மொழியில் முதலில் எழுதப்பட்டிருக்குமாகில், கிறிஸ்து விண்ணுலகிற்குச் சென்று ஏறத்தாழ பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், அதாவது கி.பி. 45 -இல் மத்தேயு இதனை எழுதியிருக்கவேண்டும். இவ்வாறே பாரம்பரியமாக நம்பப்பட்டும் வருகிறது. பின்னர் கி.பி 50 அல்லது கி. பி. 55 அல்லது அதற்கும் பிறகு கிரேக்க மொழியில் மத்தேயு தமது நற்செய்தி நூலை வெளியிட்டிருப்பார் என்று கருத இடமுண்டு.

எருசலேம் அழிக்கப்பட்ட கி. பி. 70 –க்குப் பிறகே இந்நூல் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்னும் எண்ணம், பின்னர் நடக்கவிருக்கிற நிகழ்சியை இவ்வளவு விரிவாக இயேசு கிறிஸ்துவினால் உரைத்திருக்க முடியாது என்றுரைக்கும் நம்பிக்கையற்ற மனிதர்கள் மற்றும் தேவ ஆவியானவரின் ஏவுதலால் மறைநூல் எழுதப்பட்டதுஎன்பதை மறுத்துரைக்கும் மனிதர்களின் கருத்தாகும்.

4. நூலின் பின்னணியும் கருப்பொருளும்

இயேசு அழைத்தபோது, மத்தேயு ஓர் இளைஞனாக இருந்தார். பிறப்பின்படி யூதராகவும், பயிற்சியாலும் பழக்கத்தாலும் வரிவசூலிப்பவராகவும் இருந்தவர், கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றும்பொருட்டு யாவற்றையும் துறந்தார். அதனிமித்தம் அவர் பெற்ற நன்மைகளில் ஒன்று பன்னிரு அப்போஸ்தலர்களில் ஒருவர் என்னும் மேன்மையாகும். நற்செய்தி நூல்களில் முதல் நூல் என்று நாம் அறிந்திருக்கிற இந்நூலை இயற்றும் வாய்ப்பு பிரிதொரு சிறப்பாகும். மத்தேயு என்பாரும் லேவியும் ஒருவரே என்று பொதுவாக நம்பப்படுகிறது (மாற்கு2:14; லூக்கா 5:27).

நீண்ட காலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட இஸ்ரவேலின் மேசியாவும், தாவீதின் அரியணைக்குச் சட்டப்படியான ஒரே உரிமையாளரும் இயேசுவே என மெய்ப்பிப்பதை மத்தேயு தனது நற்செய்தி நூலின் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளார்.

இயேசு கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கை வரலாறு முழுவதையும் கூறியிருப்பதாக இந்நூல் உரிமை பாராட்டவில்லை. அவருடைய வம்சவரலாற்றில் தொடங்கும் இந்நூல் குழந்தைப் பருவத்தைத் தொட்டுவிட்டு, வெளியரங்கமான ஊழியத்தின் தொடக்கத்திற்குத் தாவுகிறது. அப்பொழுது இயேசுவுக்கு வயது முப்பது. அவர் தேவனுடைய அபிஷேகத்தைப் பெற்றவர் (அதுவே மேசியா, கிறிஸ்து என்னும் சொற்களின் பொருள்) என்பதை மெய்ப்பிக்கும் வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகளையும் ஊழியச் சம்பவங்களையும் மட்டுமே ஆவியானவர் நடத்தியபடி தெரிந்தெடுத்து மத்தேயு இந்நூலில் தொடர்ந்து விளக்கிக் கூறியுள்ளார். பின்னர் வாழ்க்கை வரலாற்றின் உச்சகட்டத்திற்கு இந்நூல் சென்றுவிடுகிறது: கர்த்தர் விசாரிக்கப்படுதல், மரணமடைதல், அடக்கம்பண்ணப்படுதல், உயிர்த்தெழுதல், விண்ணுலகு ஏகுதல். இந்த இறுதிப்பகுதியில் மனிதனுடைய இரட்சிப்புக்கான ஆதாரம் மிகத் தெளிவாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதில் எவ்வித ஐயமுமில்லை. இன்னமுறையில் பாவியான மனிதன் இரட்சிப்பைப் பெறுகிறான் என்று அதனை வகைப்படுத்தி இந்நூல் கூறாவிடினும், கிறிஸ்துவின் பலிமரணத்தை விளக்கிக் கூறி இரட்சிப்புக்கான வாய்ப்பை வெளிப்படுத்தி இது நிற்கிறது. எனவேதான் இந் நூல் நற்செய்தி நூல் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

இந்த விசுவாசிகளின் வேதாகம விளக்கவுரை, எல்லா விளக்கங்களையும் அளிக்கும் பொருட்டோ, நுட்பமாய் வரையறுத்துத் தரும் நோக்கத்துடனோ எழுதப்படவில்லை. மாறாக, ஒருவர் தனிப்பட்ட முறையில் வேதத்தை ஆராய்ந்து தியானிக்கத் தூண்டும் கருவியாகச் செயல்படுவதே இதன் நோக்கமாகும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, படிப்போரின் உள்ளம் அரசரின் வருகையை எதிர்நோக்கி ஏக்கங்கொள்ளச் செய்வதே இவ்விளக்கவுரையின் நோக்கமாகும்.

 வருவேன் எனும்வாக்கு என்நெஞ்சைச்

சிலிர்க்கச் செய்யுதே

காண்பேன் எனும்நினைவு என்மனதை

மகிழப் பண்ணுதே

என்நேசர் வரும்நேரம் எந்நேரம்

என்னுள்ளம் ஏங்குதே

அவர்பாதம் ஒளிவீச வரும்வேகம்

கண்காண மயங்குதே!

– புனித பவுல் என்னும் நூலிலிருந்து F.W.H. மேயர் என்பாரின் பாடலைத் தழுவியது

 பொருட்சுருக்கம்

  1. மேசியா அரசரின் மூதாதையர் மரபு வரலாறும் அவரது பிறப்பும் (அதி.1)
  2. மேசியா அரசரின் இளமைக் காலம் (அதி. 2)
  3. மேசியாவின் ஊழியங்களுக்கான ஆயத்தமும், தொடக்கமும் (அதி. 3,4).
  4. இராஜ்யத்தின் அரசியல் அமைப்பு (அதி.5-7)
  5. மேசியா நிகழ்த்திய வல்லமையும் கிருபை நிறைந்த அற்புதங்களும்,  அவற்றால் விளைந்த பல்வகை எதிர்ச்செயல்களும் (8:1-9:34)
  6. மேசியா – அரசரின் திருத்தூதுவர் இஸ்ரவேலுக்கு அனுப்பப்படுதல் (9:35-10:42)
  7. எதிர்ப்பும் மறுப்பும் பெருகுதல் (அதி. 11,12)
  8. இஸ்ரவேல் புறக்கணித்ததன் காரணமாக இடைக்கால அரசு முறைமையை அரசர் அறிவித்தல் (அதி. 13)
  9. மேசியாவின் இடையறாத கிருபை கடும் எதிர்ப்பை எதிர்கொள்ளுதல் (14:1-16:12)
  10. அரசர் தமது சீடரை ஆயத்தப்படுத்துதல் (16:13-17:27)
  11. சீடர்களுக்கு அரசர் அறிவுரை வழங்குதல் (அதி. 18-20)
  12. அரசராக அறிமுகப்படுத்துதலும், புறக்கணிக்கப்படுதலும் (அதி. 21-23)
  13. அரசரின் ஒலிவமலைச் சொற்பொழிவு (அதி. 24,25)
  14. அரசின் பாடுகளும் மரணமும் (அதி. 26, 27)
  15. அரசரின் வெற்றி (அதி. 28)

williammac1

விசுவாசிகளின் வேதாகம விளக்கவுரை – நற்செய்தி நூல்களுக்கு அறிமுகம்

நற்செய்தி நூல்களுக்கு அறிமுகம்

“எல்லா எழுத்தோவியங்களிலும் நற்செய்திகள் முதற்கனியாகத் திகழ்கின்றன” – ஆரிகன்

1.மாட்சிமிக்க நற்செய்தி நூல்கள்

இலக்கியம் கற்றறிந்த ஒருவர் கதை, புனை கதை, நாடகம், கவிதை, வாழ்க்கை வரலாறு மற்றும் பல இலக்கிய வடிவங்களை நன்கு அறிந்திருப்பார். ஆனால் நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து இவ்வுலகிற்கு வருகைபுரிந்தபோது, முற்றிலும் புதியதொரு இலக்கியம் தேவைப்பட்டது. அதுவே நற்செய்தி இலக்கியமாகும். நற்செய்தி நூல்களில் கருத்துமிக்க வரலாற்றுச் செய்திகள் பல அடங்கியுள்ள போதிலும் அவை வாழ்க்கை வரலாற்று நூல்களல்ல. பிற இலக்கியங்களில் காணப்படும் சுவைமிக்க கதைகளைப் போன்று நற்செய்தி நூல்களிலும் கெட்டகுமாரன், நல்ல சமாரியன் போன்ற கதைகள் இடம் பெற்றிருப்பினும் இவை கதைப்புத்தகங்களல்ல. நற்செய்தி நூல்களில் இடம் பெற்றுள்ள உவமைகள் பல சிறுகதைகளாகவும் புனைகதைகளாகவும் வெளிவந்துள்ளன. நம்முடைய கர்த்தர் ஆற்றிய சொற்பொழிவுகள் மற்றும் உரையாடல்கள் பல மிக நுணுக்கமாகவும் சுருக்கமாகவும் நற்செய்தி நூல்களில் தொகுத்துரைக்கப்பட்ட போதிலும் இவை செய்தித்தொகுப்புகள் ஆகா.

“நற்செய்தி நூல்கள்” தனித்தன்மை வாய்ந்த இலக்கிய வகையாகத் திக ழ்கின்றன. மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா மற்றும் யோவான் ஆகிய நான்கு நற்செய்தி நூல்கள் இயற்றப்பட்டபோது, ஆதாரபூர்வமான தொகுப்பின் அச்சு முறிக்கப்பட்டது. புராதன நம்பிக்கையுடைய கிறிஸ்தவர்கள் கடந்த இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாக, இந்த நான்கு நூல்களை மட்டுமே அதிகார பூர்வமான தொகுப்பின் பகுதிகளாகக் கருதிவருகின்றனர். நான்கு நற்செய்திப் பணியாளர்கள் இயற்றிய நூல்களின் வடிவில், மாற்றுக் கருத்துகளைக் கொண்ட பல நூல்கள் சுவிசேஷம் என்ற தலைப்புடன் வெளிவந்தன. அவையாவும் “ஞானத்தின் அடிப்படையில் தேவனை அணுகுதல்” (Gnosticism) போன்ற கள்ள போதனைகளைப் புகுத்தும்வண்ணம் கள்ள போதகர்களால் இயற்றப்பட்டவை.

எனினும் நான்கு நற்செய்தி நூல்கள் மட்டும் இயற்றப்பட்டதன் காரணம் யாது? ஏன் ஐந்து நூல்கள் எழுதப்படவில்லை? அவ்வாறு இருப்பின் மோசே எழுதிய ஐந்து ஆகமங்களுக்கு ஒப்பாக இவை இருந்திருக்குமே. அல்லது ஒரே ஒரு நீண்ட நற்செய்தி நூல் மட்டும் போதும் என்று எண்ணுவாரும் உளர். மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்பட்டவை யாவும் அகற்றப்பட்டு, கர்த்தர் கூறிய இன்ன பல உவமைகளும், ஆற்றிய அற்புதங்களும் இடம் பெற்றிருக்கலாமே? உண்மையில், இரண்டாம் நூற்றாண்டில், நான்கு நற்செய்தி நூல்களையும் இணைக்கும் பணியில் டாஷியன் என்பார் ஈடுபட்டு “நான்கு நூல்களின் வாயிலாக” ((Diatessaron) என்னும் நூலை இயற்றினார்.

உலகின் நான்கு எல்லைகளையும், நான்கு காற்றுகளையும் குறிக்கும் வகையில், நான்கு என்னும் உலகத்தின் எண்ணை அடிப்படையாகக் கொண்டு, நான்கு நற்செய்தி நூல்களும் அமைந்துள்ளன என ஐரேனியஸ் என்பார் தத்துவமாகப் புனைந்து எழுதினார்.

2. நான்கு சின்னங்கள்

எசேக்கியேல் மற்றும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஆகிய நூல்களில் காணப்படும் நான்கு அடையாளச் சின்னங்களாகிய சிங்கம், காளை  (எருது), மனிதன் மற்றும் கழுகு ஆகியவற்றுடன் நான்கு நற்செய்தி நூல்களையும் ஒப்பிட்டுப்பாராட்டும் கலைத்திறன் படைத்தோர் பலருள்ளனர். ஆயினும் நற்செய்தி நூல்களையும் அடையாளச் சின்னங்களையும் ஒன்றோடொன்று இணைத்துப் பார்க்கும்போது, அதை வெவ்வேறு வகைகளில் பொருத்திக் காணும் கிறிஸ்தவர்களும் உள்ளனர். இவ்வாறு ஒப்பிட்டுக் காண்பது கலை நுணுக்கத்தின் அடிப்படையில் சரியெனக்கொள்வோமெனில் மத்தேயு எழுதிய இராஜரீக நற்செய்தி நூலை, யூதா கோத்திரத்துச் சிங்கத்தோடு ஒப்பிடுவது பொருத்தமானதாகும். அது போல, காளை பாரத்தைச் சுமக்கும் விலங்காகும். ஆகவே அச்சின்னம் அடிமையின் நற்செய்தி நூலாகிய மாற்குடன் பொருத்தமுடையதாக விளங்குகிறது. லூக்கா எழுதிய நூலில் மனித குமாரன் என்னும் மனிதநிலை சிறப்பாகக் காட்டப்படுகிறது. யோவான் நற்செய்தி நூலில் உயர்வான ஆவிக்குரிய தரிசனம் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆகவே உயரப் பறக்கும் கழுகு அந்நூலுக்குப் பொருத்தமானதாகும். வேதாகம ஒற்றுமை, எதிர்மறைப் பொருட்களை விளக்கிக் காட்டும் கையேடு இதற்கு ஒத்த கருத்தை வெளியிட்டுள்ளது.

3. நான்கு வகையான வாசகர்கள்

நான்கு நற்செய்தி நூல்கள் புதிய ஏற்பாட்டுத் தொகுப்பில் இடம்பெற்றதன் காரணத்தை ஆராயுமிடத்து, நான்கு வகையான கூட்டத்திடம் இவை சென்றடைய வேண்டுமென்பதே தூய ஆவியானவரின் எண்ணமாயிருந்தது எனக்கொள்வது சிறப்பான விளக்கமாகும். ஆதிகாலங்களில் அவ்வாறு நால்வகை மக்கள் இருந்தனர். இன்றைய நாட்களில் அதற்கொப்பான நால்வகை மக்கள் இருக்கின்றனர்.

மத்தேயு நற்செய்தி நூல் யூதச்சார்பு மிக்கது என யாவரும் ஒப்புக்கொள்வர். பழைய ஏற்பாட்டு மேற்கோள்கள், விரிவான போதனைகள், நம்முடைய கர்த்தரின் குடிவழி மரபு மற்றும் யூத இனத் தொனி ஆகியவற்றை மத்தேயு நூலைப் புதியதாகப் படிக்கும்போதே ஒருவர் எளிதில் கவனித்து விடுவார்.

ரோமப் பேரரசின் தலைநகரத்திலிருந்து மாற்கு நற்செய்தி நூல் எழுதப்பட்டது. ரோமர்களையும், சிந்தனையைக் காட்டிலும் செயலை அதிகமாக விரும்பும் பல கோடி மக்களையும் மனதிற்கொண்டு இந்நூல் எழுதப்பட்டது. எனவே மாற்கு அற்புத நிகடிநச்சிகளைக் குறித்து நீண்ட பகுதிகளையும், உவமைகளைக் குறித்துச் சுருக்கமாகவும் எழுதினார். சிறப்புற பணியாற்றிய அடிமையின் குடிவழிப் பட்டியலைப் பற்றி ரோமர்களுக்கு என்ன அக்கறை எழக்கூடும்? ஆகவே இந்நூலில் குடிவழிப் பட்டியல் இடம் பெறவில்லை.

கிரேக்க இலக்கியத்தையும் கலையையும் பின் பற்ற விரும்பிய கிரேக்கருக்கும் அதே கருத்துடைய ரோமருக்குமாக லூக்கா தனது நற்செய்தி நூலை எழுதினார் என்பதில் எவ்தித ஐயமுமில்லை. இத்தகையோர் அழகு, மனிதத்துவம், பண்பாடு மற்றும் இலக்கியச் சிறப்பு ஆகியவற்றில் பெரிதும் ஈடுபாடு கொள்வர். இவை யாவற்றையும் மருத்துவராகிய லூக்கா அள்ளித் தருகிறார்.

தற்கால கிரேக்கருக்கு ஒப்பாகக் கலையார்வம்கொண்டவர்கள் பிரான்சு நாட்டினர். “உலகிலேயே மிகவும் அழகிய நூல்” என்று பிரான்சுநாட்டைச் சேர்ந்த ஒருவர் இந்நூலைக் குறிப்பிட்டதில் வியப்பேதும் இல்லை (லூக்கா நற்செடீநுதி நூலின் முன்னுரையைக் காண்க).

யோவான் நற்செய்தியைப் படிப்பவர் யார்? இஃது உலகளாவிய நற்செய்தி நூலாகும். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு செய்தியை இது ஏந்தி வருகிறது. இது நற்செடீநுதியை அறிவிக்கும் நூலாக இருப்பினும் (20:30,31) கிறிஸ்தவச் சிந்தனையாளர்கள் இதில் அதிகப்பற்று கொண்டுள்ளனர். யோவான் நற்செடீநுதி நூல் “மூன்றாம் இனத்தாருக்கு” உரியது. யூதர்களும் புறவினத்தவருமாக இருவகுப்பாரைச் சேராத மூன்றாவது இனம் என்று பெயர் பெற்ற மக்களே கிறிஸ்தவர்கள். இதுவே இந்நூலின் சிறப்பு.

4. மற்றும் பல நால்வகைக் கருத்துகள்

பழைய ஏற்பாட்டில் நால்வகைக் கருத்துகள் பல உள்ளன. அவை நான்கு நற்செய்தி நூல்களில் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ள முக்கியமான நான்கு செய்திகளோடு தொடர்புடையவையாக விளங்குகின்றன.

“கிளை” என்னும் சொல் நமது கர்த்தரைக் குறிப்பிடும்படி பழைய ஏற்பாட்டில் கீழ்க்காணும் இடங்களில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது:

“. . . தாவீதுக்கு ஒரு நீதியுள்ள கிளையை . . .

அவர் ராஜாவாயிருந்து” (எரே. 23:5,6)

“. . . இதோ, கிளை என்னப்பட்டவராகிய என் தாசனை (அடிமை) . . .” (சக. 3:8)

“. . . இதோ, ஒரு புருஷன். அவருடைய நாமம் கிளை என்னப்படும்” (சக. 6:12)

“. . . கர்த்தரின் கிளை அலங்காரமும் . . .”  (ஏசா. 4:2)

“இதோ (காணுங்கள்)” என்னும் சொல் நற்செய்தி நூல்களின் முக்கிய கருத்துகளோடு மிகப்பொருத்தமுடையதாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

 “இதோ, உன் ராஜா” (சக. 9:9)

“இதோ, நான் ஆதரிக்கிற என் தாசன்”

(ஏசா. 42:1)

“இதோ, ஒரு புருஷன்” (சக. 6:12)

“இதோ, உங்கள் தேவன்” (ஏசா. 40:9)

 ஒப்பிட்டுக் காண தெளிவற்றதாயினும், பலருக்கு அதிக நன்மையைத் தந்த இன்னுமொரு ஒப்புமையைக் காண்போம். ஆசரிப்புக் கூடாரத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட பொருட்களின் நான்கு நிறங்களை, கர்த்தருடைய நால்வகைப் பண்புகளோடு ஒப்பிடலாம். இந்த நால்வகைப் பண்புகளில் ஒவ்வொன்றையும் நற்செடீநுதி நூலாசிரியர் ஒவ்வொருவரும் தத்தம் நூலில் சிறப்புடன் வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.

இரத்தாம்பரம், அரசரின் நற்செய்தியை எடுத்துரைக்கும் மத்தேயு நூலுக்குப் மிகப் பொருத்தமான நிறமாகும். நியாயாதிபதிகள் 8:26 இந்நிறத்தின் அரசருக்குரிய தன்மையைக் காட்டுகிறது.

சிவப்பு, செந்நிறப் புழுவைப் பிழிந்து எடுக்கப்பட்ட சாயத்தை அந்நாட்களில் பயன்படுத்தினர். “நானோ ஒரு புழு, மனிதனல்ல” (சங். 22:6) என்பதற்கு ஒப்பாக விளங்கிய கொத்தடிமையைப் பற்றிய நற்செய்தியாக மாற்கு விளங்குகிறது.

வெள்ளை, பரிசுத்தவான்களின் நீதியுள்ள செயல்களைக் குறிக்கிறது (வெளி. 19:8). கிறிஸ்துவின் நிறைவான மனிதத் தன்மையை லூக்கா நூல் வலியுறுத்துகிறது.

நீலம், தெளிவான வானம் நீலநிறமுடையது (யாத். 24:10). கிறிஸ்துவின் தெய்வீகம் இந் நிறத்தில் கவர்ச்சிமிக்க பிரதிபலிப்பாகத் திகழ்கிறது. இதனை யோவான் நற்செய்தி நூல் சிறப்புடன் எடுத்தியம்புகிறது.

 5. செய்திகளின் வரிசை ஒழுங்கும் அவற்றின் முக்கியத்துவமும்

நற்செய்தி நூல்களில் காணப்படும் நிகடிநச்சிகள் யாவும் அவை நிகழ்ந்த கால வரிசையின்படியே எழுதப்படவில்லை. அந்த நிகழ்ச்சிகள் போதிக்கும் அறநெறிகளுக்கேற்ப அவற்றைத் தூய ஆவியானவர் வகைப்படுத்தி அளித்துள்ளார் என்பதைத் தொடக்கத்திலேயே அறிவது நல்லது.

லூக்கா நற்செய்தி நூல் உள்ளார்ந்த கருத்தைத் தொகுத்துத் தரும் நூல் என்பதை நாம் தொடர்ந்து படிக்கும்போது அறிந்துகொள்வோம். கர்த்தரைக் குறித்த நிகடிநச்சிகள், அவர் பேசிய உரையாடல்கள், எழுப்பிய கேள்விகள், அளித்த பதில்கள், ஆற்றிய சொற்பொழிவுகள் ஆகிய யாவற்றையும், அவை நிகடிநந்த கால வரிசையின்படி ஒன்றன்பின் ஒன்றாக லூக்கா தமது நூலில் எழுதித்தரவில்லை. மாறாக, அந்நிகழ்ச்சிகளின் ஊடாக விளங்கும் உள்ளார்ந்த தொடர்பைக் கருத்திற்கொண்டு அவற்றைத் தொகுத்துள்ளார். இதனை நாம் திருத்தியமைக்காத சேகரிப்பு என்றோ, செய்திதொகுப்போரின் தொடக்ககாலப் பணிநிலை என்றோ அழைப்பது சரியே. ஆனால் இவ்வாறு காரணகாரியங்களின் அடிப்படையில் அவற்றின் கொள்கைகளுக்கு ஏற்ப ஒரு வரலாற்று ஆசிரியன் வரிசைப்படுத்தித் தருவது மிகவும் கடினமான செயலாகும். இதனோடு, ஒப்பிடுங்கால் காலவரிசையில் நிகழ்ச்சிகளைத் தொகுத்தளிப்பது எளிது. மிகவும் நேர்த்தியாக இதனைச் செய்யும்படி தேவன் லூக்காவைப் பயன்படுத்தினார்.

வெவ்வேறு அணுகுமுறைகளும் வெவ்வேறு முக்கியத்துவங்களும், நற்செய்தி நூல்களில் காணப்படும் மாறுபாடுகளை விளக்குவதற்கு உதவிபுரிகின்றன. முதல் மூன்று நற்செய்தி நூல்களும் “ஒத்தகண்ணோட்டமுடையவை” என அழைக்கப்படுகின்றன. இவை மூன்றும் கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கை வரலாற்றை ஒரேவிதமாக அணுகுகின்றன. ஆனால் யோவான் அதனை வேறுவிதமாக அணுகுகிறார். தத்தம் நூல்களைப் பிறர் எழுதியபின் வெகுகாலம் கழித்தே யோவான் தனது நற்செய்தி நூலை எழுதினார். ஆகவே அவர் ஏற்கனவே விளக்கமாகக் கூறப்பட்ட நிகழ்ச்சிகளை மீண்டும் கூறாமல் விடுத்து, நமது கர்த்தருடைய வரலாற்றையும் சொற்களையும் இறையியல் கண்ணோட்டத்துடன் அணுகி, ஆடிநந்த சிந்தனையின் பிரதிபலிப்பாக வெளியிட்டார்.

6. ஒத்த கண்ணோட்டத்தைப் பற்றிய ஆராய்ச்சி

முதல் மூன்று நற்செய்தி நூல்களில் பல ஒற்றுமைகள் இருப்பதற்குக் காரணம் என்ன? நீண்டபகுதிகளில் ஒரே விதமான சொற்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. எனினும், இந்நூல்களில் பலவேறுபாடுகளும் காணப்படுவது ஏன்? இவை பொதுவாக “ஒத்த கண்ணோட்டத்தின் சிக்கல்கள்” என்று அழைக்கப்படுகின்றன. இந்தச் சிக்கல்கள் புராதன நம்பிக்கையுடைய கிறிஸ்தவர்களுக்கு பிரச்சனைகளை ஏற்படுத்துவதைக் காட்டிலும், தேவ ஆவியின் ஏவுதலை மறுத்துரைக்கிற மனிதர்களுக்கே அதிக பிரச்சனையாயிருக்கின்றன. சில எழுத்துச்சுவடிகள் காணாமற்போய்விட்டன என்று கூறி, எந்தச் சுவடும் இல்லாத அந்தக் கற்பனைச் சுவடிகளை ஆதாரமாகக்கொண்டு, பற்பல சிக்கல் நிறைந்த புனைகதைகள் எழுந்தன. லூக்கா 1:2 – ஆம் வசனத்தில் இவ்வுண்மை

பிரதிபலிக்கிறதைக் காணலாம். மேலும் இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றிய பல கட்டுக்கதைகளை ஒன்றுசேர்த்து முதல் நூற்றாண்டுத் திருச்சபை கிறிஸ்துவின் வரலாற்றை உருவாக்கிவிட்டது என்று கருதுமளவிற்கு இந்தக் கருத்துக் கணிப்புகள் எல்லையை மீறிச் சென்றுவிட்டன. தேவ வசனத்தையும், கிறிஸ்தவ சபை வரலாற்றையும் தாங்கள் நம்புவதில்லை என்று சொல்லும் இந்தக் கற்பனையாளர்களின் கருத்துகளுக்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை. மேலும், ஒத்த கண்ணோட்டமுடைய நற்செய்தி நூல்களை வகைப்படுத்துவதிலும், பிரித்துணர்வதிலும் இத்தகைய கற்பனையாளர்களின் ஒருவர் கருத்தை பிறிதொருவர் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

சிக்கல் நிறைந்த கேள்விகளுக்குக் தக்க விடை கர்த்தர் உரைத்த சொற்களில் காணக்கிடக்கிறது: “என் நாமத்தினாலே பிதா அனுப்பப்போகிற பரிசுத்த ஆவியாகிய தேற்றரவாளனே எல்லாவற்றையும் உங்களுக்குப் போதித்து நான் உங்களுக்குச் சொன்ன எல்லாவற்றையும் உங்களுக்கு நினைவூட்டுவார்” (யோவான் 14:26).

நடந்த நிகழ்ச்சிகளை நேரில் கண்ட மத்தேயு மற்றும் யோவான் அந்தப் பழைய நிகழ்ச்சிகளை இலக்கியமாக எழுதிக்கொடுத்தனர் என்னும் கருத்தை மேற்கூறிய வசனம் உறுதிப்படுத்துகிறது. மேலும், சபை வரலாறு கூறுவதுபோல, பேதுரு கண்ட காட்சிகளை மாற்கு இலக்கியமாக எழுதினார் என்ற உண்மையும் இதில் வலுவடைகிறது. பரிசுத்த ஆவியானவர் இவ்விதமாக அவர்களுக்கு நேரடியாக உதவிசெய்ததால் சான்றுகள் எழுத்து வடிவம் பெற்றன (லூக்கா 1:2). மேலும், யூதமக்கள் உண்மைகளைச் சொல் தவறாமல் காத்துவருகின்ற பாரம்பரியம் உடையவர்களாகவும் இருந்தனர். இக்காரணங்கள் ஒத்த கண்ணோட்டமுடைய நற்செய்தி நூல்களில் எழும் சிக்கல்களுக்கும் கேள்விகளுக்கும் விடையளிக்கின்றன. மேற்கூறிய சான்றுகளுக்கும் மேலாக, தேவையான உண்மைகள், விவரங்கள், பொருள் விளக்கங்கள் யாவற்றையும், “பரிசுத்த ஆவி போதிக்கிற வார்த்தைகளாலே” நேரடியாக எழுத்தாளர்கள் பெற்றுக்கொண்டனர் (1 கொரி. 2:13).

ஆகவே, வெளித்தோற்றத்தில் முரண்பாடுகளாகவும் வேறுபாடுகளாகவும் காணப்படுகின்ற விவரங்களை நாம் எதிர்கொள்ளும் வேளையில், “ஏன் இந்த நற்செய்தி நூல் இந்த விவரத்தைச் சொல்லவில்லை, இதனைச் சேர்த்திருக்கிறது, இதனை வலியுறுத்தியிருக்கிறது” என்று நாம் கேட்க வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக, இரண்டு குருடர்கள், பிசாசுபிடித்த இருவர் குணமாக்கப்பட்ட நிகடிநச்சிகளில் “இருவர்” என்று மத்தேயு வலியுறுத்திக் கூறுகிறார். ஆனால் மாற்கும் லூக்காவும் இரண்டு நிகழ்ச்சிகளிலும் ஒவ்வொரு நபர் குணப்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறுகின்றனர். சிலர் இதனை முரண்பாடு என்கின்றனர். யூதர்களுக்காக மத்தேயு நூல் எழுதப்பட்டது. ஆகவே குணமாக்கப்பட்ட இரண்டு நபர்களையும் அவர் தனது நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஏனெனில்,  “இரண்டு அல்லது மூன்று சாட்சிகள்” தேவை என்று நியாயப்பிரமாணம் கூறுகிறது. ஆனால் மற்றவர்களோ குணமாக்கப்பட்ட இருவரில் முக்கியமான மனிதரின் பெயரைக் குறிப்பிட்டு, அவர் குணமாக்கப்பட்ட நிகடிநச்சியை விளக்கிக் கூறுகின்றனர் (குருடனாயிருந்தவனின் பெயர் பர்திமேயு).

ஒரு நிகழ்ச்சியை மீண்டும் மீண்டும் நற்செய்தி நூல்கள் கூறுவதாகத் தோன்றுகின்ற சந்தர்ப்பங்களை ஆராயுமிடத்து, உண்மையில் அவை வெவ்வேறு நிகடிநச்சிகள் என்பதை அறிந்துகொள்ளலாம். இவ்வுண்மையைக் கீடிநக்காணும் எடுத்துக் காட்டின் மூலமாகக் காண்போம்:

மலைப்பிரசங்கம், லூக்கா 6:20-23 ஆகிய வசனங்களில் மீண்டும் சொல்லப்பட்டுள்ளதாகக் தோன்றுகிறது. ஆனால் லூக்காவின் இந்தப் பகுதி சமவெளியில் நிகழ்த்தப்பட்ட பிரசங்கமாகும் (லூக்கா 6:17). மலைப்பிரசங்கம் இறையரசின் குறைவில்லாத குடிமகன் எப்படிப்பட்ட பண்புடையவனாக இருக்கிறான் என்பதை எடுத்துரைக்கிறது. ஆனால் கிறிஸ்துவின் சீடர்கள் எவ்வித வாழ்க்கை நடத்துகிறார்கள் என்பதை லூக்கா எடுத்துரைக்கிறது.

லூக்கா 6:40, மத்தேயு 10:24 -ஐப் படியெடுத்ததுபோல் காட்சியளிக்கிறது. ஆனால் மத்தேயு நூல் இயேசுவைக் குருவாகவும், நம்மை அவருடைய மாணாக்கராகவும் சித்தரிக்கிறது. ஆனால் லூக்காவில் சீடராக்குபவரைக் குருவாகவும், அவர் யாருக்குப் போதிக்கிறாரோ அவரை மாணாக்கராகவும் சித்தரிக்கப்படுகின்றனர். மத்தேயு 7:22, அரசருக்குப் பணிவிடை செய்வதை வலியுறுத்துகிறது. ஆனால் லூக்கா 13:25-27 ஆண்டவரோடுள்ள ஐக்கியத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

லூக்கா 15:4-7 -இல் வாளின் முனைகொண்டு பரிசேயர் தாக்கப்படுகின்றனர். ஆனால் மத்தேயு 18:12,13 ஆகிய வசனங்கள் சிறுபிள்ளைகளிடத்தில் தேவன் பாராட்டுகிற அன்பை எடுத்தியம்புகின்றன.

விசுவாசிகள் மட்டும் கூடியிருக்கையில் யோவான் ஸ்நானகன், “அவரோ பரிசுத்த ஆவியினால் உங்களுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுப்பார்” என்று கூறினார் (மாற்கு 1:8; யோவான் 1:33). ஆனால் விசுவாசிகளும் அவிசுவாசிகளும் ஒன்றாக இருந்தவேளையில், முக்கியமாக பரிசேயரும், அக்கூட்டத்தில் இருந்தபோது, “அவர் பரிசுத்த ஆவியினாலும் அக்கினியினாலும் (ஆக்கினைத்தீர்ப்பு) ஞானஸ்நானம் கொடுப்பார்” என்று யோவான் ஸ்நானகன் கூறினார் (மத். 3:11; லூக்கா 3:16).

“நீங்கள் அளக்கிற அளவின்படியே” என்ற சொற்றொடர் மத்தேயு 7:2 -இல் நாம் பிறரை நியாயந்தீர்க்கிற இயல்போடு தொடர்புடையதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் மாற்கு 4:24 -இல் அச்சொற்றொடர் தேவ வசனத்தை நாம் ஏற்றுக்கொள்வதைக் குறித்தும், லூக்கா 6:38 -இல் நாம் தாராளமாய்ப் பகிர்ந்தளிக்கிற நற்குணத்தைப் பற்றியும் பேசுகிறது.

இந்த வேறுபாடுகள் முரண்பாடுகளல்ல; குறிப்பிட்ட நோக்கத்துடன் எழுதப்பட்டவை. வேத தியானம் செய்கின்ற விசுவாசிகளுக்கு இவை ஆவிக்குரிய ஆகாரத்தைச் சுவையுடன் அள்ளித்தருகின்றன.

7.நற்செய்தி நூல்களின் ஆசிரியர்கள்

நற்செய்தி நூல்களையும் வேதாகமத்தின் மற்ற நூல்களையும் எழுதியவர்கள் இன்னார் என்று ஆராயும்போது, சான்றுகளை அகச்சான்று கள் எனவும், புறச்சான்றுகள் எனவும் பகுத்துக் காண்பது பொதுவான ஒழுங்கு ஆகும். இதே ஒழுங்குமுறையை இருபத்தேழு புதிய ஏற்பாட்டு நூல்களுக்கும் கடைபிடித்துள்ளோம். நூல்கள் எழுதப்பட்ட காலத்திற்கு அண்மையில் வாழ்ந்தோருடைய குறிப்புகள் புறச்சான்றுகளாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. அவர்களில் சிலர் இரண்டாம் மூன்றாம் நூற்றாண்டில் வாடிநந்த “சபையின் பிதாக்கள்” ஆவர். சிலர் வேதப்புரட்டர்களாகவும் கள்ளப்போதகர்களாகவும் இருந்தவர்கள். இந்த மனிதர்கள் வேத நூல்களிலிருந்து மேற்கோள்களை எடுத்தாண்டனர், தழுவி எழுதினர், அல்லது நூல்களையும் அவற்றின் ஆசிரியர்களையும் பற்றிக் குறிப்பிட்டனர். இந்தச் சான்றுகள் நமது ஆர்வத்தைத் தூண்டிவிடுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக முதல் நூற்றாண்டின் இறுதியில் வாடிநந்த ரோமாபுரி கிளமெந்து 1 கொரிந்தியர் நூலிலிருந்து மேற்கோள் காட்டியிருக்கிறார். ஆகவே பவுலின் பெயரைக் களவாடி இரண்டாம் நூற்றாண்டில் எவரும் இந்த நூலை இயற்றியிருக்க முடியாது.

அகச்சான்றுகளாகக் கருதப்படும் மொழி நடை, சொல்லாட்சி, வரலாறு, நூல்களில் காணும் செய்திகள் ஆகியவை, புறச்சான்றுகளோடு ஒப்பிட்டுக் காணப்பட்டு அவை ஆதாரமாக விளங்குகின்றனவா முரண்பாடுகளாக இருக்கின்றனவா என்று ஆராயப்படும். எடுத்துக்காட்டாக, லூக்கா மற்றும் அப்போஸ்தல நடபடிகள் ஆகிய நூல்களின் ஆசிரியர் பண்பாடு மிக்க மருத்துவர் என்பதை இச்சான்றுகள் வலியுறுத்துகின்றன.

இரண்டாம் நூற்றாண்டில் வாடிநந்த வேதப்புரட்டனான மார்சியன் பல நூல்களில் “அதிகார பூர்வமான வேத நூல் தொகுப்பு” என்று ஒரு பட்டியலைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். அந்தக் குறிப்பையும், பல நூல்களின் முன்னுரையில் நாங்கள் குறிப்பிட்டுள்ளோம். அவர் லூக்கா நூலின் சில பகுதிகளையும், பவுல் எழுதியவற்றில் பத்து மடல்களை மட்டுமே அதிகாரபூர்வமானவை என்று ஒப்புக்கொண்டார். எனினும், இவருடைய குறிப்புகள் அந்த நாட்களில் எந்தெந்த நூல்கள் அதிகாரபூர்வமானவை என்று ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்தன என்பதை அறிவதற்கு உதவுகின்றன.

இத்தாலி நாட்டைச் சேர்ந்த கார்டினல் முரட்டோரி என்பவர் தொகுத்த அதிகாரபூர்வமான நூல்களின் வரிசை புராதன நம்பிக்கையுடைய மனிதர்களின் கருத்தோடு இசைவாயிருக்கிறது. எனினும் அதில் சில குறிப்புகள் விடுபட்டுள்ளன.

தொடரும்…